Postanowienie NSA z 4 lipca 2007 r., I GZ 90/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 590/05 w zakresie oddalenia wniosku o wykładnię wyroku

Sprawa

w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: odrzucić zażalenie NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"

Skład

sędzia NSA Jan Grabowski przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 590/05, oddalił wniosek [...] Sp. z o.o. w Warszawie o wykładnię wyroku tegoż Sądu z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie ze skargi spółki [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 16 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba dokonania wykładni wyroku, albowiem odczytując wyrok łącznie (rozumiany jako sentencja wraz z uzasadnieniem) nie powinno być wątpliwości co do treści wyroku - zakresu rozstrzygnięcia, którym, zgodnie ze skargą spółki [...], była jedynie część decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, dotycząca ustalenia wartości celnej towaru.

W zażaleniu na powyższe postanowienie podpisane w imieniu Dyrektora Izby Celnej w Warszawie przez Naczelnika Wydziału Elementów Kalkulacyjnych wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie podnosząc, iż z naruszeniem art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd I instancji przyjął, jaki był zakres rozpatrywanej sprawy administracyjnej. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż pomimo tego, że Sąd w uzasadnieniu wyroku nie wypowiedział się odnośnie prawidłowości zawartego w decyzji rozstrzygnięcia dotyczącego określenia podatku od towaru i usług z tytułu importu, treść sentencji wyroku określająca, iż Sąd uchylił zaskarżoną decyzję świadczy o zakresie, w jakim była rozpoznawana skarga spółki [...].

W odpowiedzi na zażalenie spółka [...] wniosła o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie należało odrzucić.

Przepis art. 178 p.p.s.a. dotyczący skargi kasacyjnej stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r., strona została pismem z dnia 16 maja 2007 r. (k. akt 182) wezwana do uzupełnienia usuwalnego braku formalnego zażalenia przez przedłożenie pełnomocnictwa dla osoby, która podpisała zażalenie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).

Złożone wraz z pismem z dnia 29 maja 2007 r. pełnomocnictwo (k. akt 188) Dyrektora Izby Celnej w Warszawie podpisane zostało przez Zastępcę Dyrektora Izby Celnej w Warszawie Iwonę Bombińską-Ofman. W tej sytuacji konieczne było przedłożenie pełnomocnictwa Dyrektora Izby Celnej w Warszawie udzielonego jego zastępcy i to niezależnie od tego, czy umocowanie to wynikać miałoby z regulaminu organizacyjnego Izby Celnej (wtedy niezbędne było przedłożenie poświadczonego za zgodność z oryginałem regulaminu organizacyjnego), czy też ma postać niezależnego pisma (wtedy należało przedłożyć oryginał lub poświadczone za zgodność z oryginałem pismo).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska, iż zastępca nie musi posiadać specjalnego upoważnienia, gdyż wynika ono w każdym wypadku i bezwarunkowo z istoty zastępstwa (tak też K. Kaszubowski, Glosa do wyroku SN z dnia 28 czerwca 2000 r., III RN 189/99, Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa 2006, nr 1, poz. 3, s. 25). Należy natomiast zaaprobować wyrażone w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, biorąc pod uwagę leksykalne znaczenie słowa “zastępstwo" jako zastępowanie kogoś w jego obowiązkach, istnieje możliwość podpisywania pism przez zastępcę osoby piastującej funkcję organu tylko w czasie nieobecności lub czasowej niezdolności do wykonywania obowiązków przez piastuna funkcji danego organu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt WK 4/03, OSNKW 2003/7-8/65). W takim jednak wypadku niezbędne jest wykazanie przez stronę okoliczności upoważniających do podpisania pisma przez zastępcę bez szczególnego upoważnienia. Takie okoliczności nie zostały w sprawie wykazane.

Na marginesie podkreślić należy, iż wniosek o dokonanie wykładni może być zgłoszony w każdym czasie, ponieważ przepisy nie określają żadnego terminu (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 492; B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, s. 347).

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.