Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Go 465/20, odrzucił skargę [A] Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Zielonej Górze z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 grudnia 2020 r. wezwano skarżącą spółkę do usunięcia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, braków formalnych ww. skargi przez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie T. F. do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (oryginału ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionej kopii tego dokumentu), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie pouczono, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Ponadto, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 grudnia 2020 r. wezwano skarżącą spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Oba powyższe wezwania doręczono skarżącej w dniu 4 stycznia 2021 r.
W zakreślonym terminie skarżąca usunęła wskazany brak formalny skargi, jednakże nie uiściła należnego wpisu sądowego. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a odrzucił skargę spółki.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało nigdy do spółki przesłane, ani tym bardziej doręczone. Sąd I instancji dopuścił się wprost błędu ustaleń faktycznych, przyjmując arbitralnie i dowolnie, że wezwania do uiszczenia wpisu zostały doręczone spółce łącznie z wezwaniami do potwierdzenia o umocowania osoby podpisującej skargę. Spółka zaprzecza tej okoliczności, załączając jako dowód korespondencję otrzymaną z Sądu w przesyłkach za potwierdzeniami odbioru znajdującymi się na kartach akt 27.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, stwierdziwszy braki formalne wniesionej skargi w postaci braku w aktach sprawy dokumentu wykazującego, że osoba, która podpisała skargę, była do tego uprawniona oraz braku w postaci nieuiszczenia wpisu od złożonej skargi, prawidłowo wezwał stronę do ich uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwań. Terminy przewidziane na uzupełnienie wskazanych braków wynosiły w obu przypadkach 7 dni od dnia doręczenia przesyłki zawierającej wezwania. Przedmiotowe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 4 stycznia 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – karta akt sądowych nr 27, a zatem wyznaczony termin na dokonanie określonych czynności procesowych upływał w dniu 11 stycznia Z akt sprawy wynika, iż w wyznaczonym terminie skarżąca zrealizowała tylko jedno z wezwań Sądu I instancji, tj. nadesłała informację odpowiadającą pełnemu odpisowi z Krajowego Rejestru Sądowego.
Mając zatem na uwadze treść art. 199 p.p.s.a. stanowiącego, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie /.../, Sąd nie mógł podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Z uwagi na skuteczne doręczenie przedmiotowego wezwania oraz jego niewykonanie w wyznaczonym terminie, trafnie WSA uznał, że bezskutecznie upłynął termin na uzupełnienie braku formalnego poprzez uiszczenie wpisu, w konsekwencji czego zasadnie odrzucił wniesiony środek zaskarżenia, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż doręczona przesyłka zawierała jedynie wezwanie z 21 grudnia 2021 r., a nie przesłano wezwania z 22 grudnia 2020 r. do uiszczenia wpisu od skargi, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w aktach sprawy znajduje się zarządzenie o doręczeniu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, którego wykonanie w dniu 29 grudnia 2020 r. potwierdził własnoręcznym podpisem sekretarz sądowy (k. 20 akt sądowych). Ponadto, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wyszczególniono, że zawierała ona zarówno wezwanie do uiszczenia wpisu, jak i wezwanie do usunięcia braku skargi, a także odpowiedź na skargę (k. 27 akt sądowych). Z akt sądowych wynika zatem, że zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego zostało wydane i wykonane, zaś na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pracownik skarżącej spółki własnoręcznym podpisem stwierdził, że w dniu 4 stycznia 2021 r. otrzymał niniejszą przesyłkę, na którą – co wynika z informacji na ZPO – składały się trzy ww. pisma.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że skarżąca spółka w sprawie o sygn. akt II GZ 780/16, w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, posłużyła się identyczną argumentacją o nieotrzymaniu wezwania, co powoduje, że argumentacja ta jest niewiarygodna i zdaniem NSA – zmierza w istocie do opóźnienia w wykonaniu zobowiązania Sądu do opłacenia skargi. Istotnie, w toku technicznego wykonania zarządzeń Sądu może niekiedy dojść do przypadkowego niezałączenia wezwania do usunięcia braków fiskalnych, jednakże identyczna pomyłka w dwóch różnych sprawach tej samej skarżącej, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika prawidłowość działania zarówno pracowników Sądu, jak i doręczyciela, nie jest prawdopodobna.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd I instancji stwierdza, że odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a jest zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji