Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1177/21 odrzucił skargę E. S. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020.
Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że E. S. wystąpił do WSA w Gdańsku ze skargą na decyzję z dnia 20 października 2021 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 grudnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego adw. M. O. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W zarządzeniu zawarte zostało pouczenie, że wymienioną kwotę należy uiścić na podany rachunek Sądu, ewentualnie - w uzasadnionych przypadkach - możliwa jest wpłata gotówką w Kasie Sądu, po uzyskaniu zgody Prezesa, Wiceprezesa lub Dyrektora Sądu.
Ponadto pełnomocnik skarżącego została wezwana do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącego oraz nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do występowania w imieniu skarżącego przed sadami administracyjnymi.
Przesyłka zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 stycznia 2022 r.
Pełnomocnik skarżącego, w odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 11 stycznia 2022 r. nadanym na poczcie, uiściła wpis w znakach opłaty sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 220 § 3 pustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), orzekł o odrzuceniu skargi.
Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego uiścił wpis od skargi, jednakże czynności tej dokonał za pomocą znaków opłaty sądowej.
Dołączenie do pisma znaków opłaty sądowej nie spełnia wymogów ustawowych i nie może być uznane za prawidłowe uiszczenie wpisu sądowego od skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
W myśl art. 219 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis ten jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty z tytułu wpisu sądowego od skargi, wykluczając tym samym uiszczenie opłaty sądowej w jakiejkolwiek innej formie, w tym np. przez wykupienie znaków opłaty sądowej Ministerstwa Sprawiedliwości. Ustawodawca nie przewidział możliwości opłacenia pism sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym znakami opłaty sądowej, jak to uczynił skarżący w rozpatrywanej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt II GZ 472/21, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 24 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 149/21).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 15 lutego 2022 roku, sygn. akt III SA/Gd 1177/21 i nadanie skardze prawidłowego biegu oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego tj.:
- a) art. 45 Konstytucji RP, poprzez pozbawienie Skarżącego zagwarantowanego przez Konstytucję prawa do sądu, pomimo uiszczenia przez niego opłaty od skargi, jednakże w znakach sądowych, co miało istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania.
- b) art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez pozbawienie Skarżącego udziału w postępowaniu bez jego winy, pomimo uiszczenia przez niego opłaty od skargi, jednakże w znakach sądowych, co miało istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania.
- 2. przepisów prawa procesowego tj.:
- a) art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 219 § 2 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi, pomimo uiszczenia przez Skarżącego opłaty od skargi w znakach sądowych i braku uprzedniego wezwania Skarżącego do uiszczenia opłaty zgodnie z wymogami przepisów, co miało istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem, a oceny tej nie podważają zarzuty i twierdzenia podniesione w zażaleniu.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie pobierany jest wpis, który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że w związku z wniesieniem przez skarżącego skargi na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia [...] października 2021 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Gdańsku wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu zarządzenia, pod rygorem jej odrzucenia (k. akt sądowych). Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 stycznia 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 14 akt sądowych). Powyższych okoliczności skarżący nie kwestionuje.
W ocenie NSA zaszły podstawy do odrzucenia skargi, bowiem pomimo skutecznie doręczonego stronie zarządzenia z 27 grudnia 2021 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych od skargi, wpis nie został uiszczony w zakreślonym siedmiodniowym terminie. Wykonania przedmiotowego zarządzenia nie stanowiło uiszczenie kwoty 200 złotych w postaci znaku opłaty sądowej, który został przesłany do WSA przy piśmie z 11 stycznia 2022 r. Jak trafnie bowiem wskazał sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis ten jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty z tytułu wpisu sądowego od skargi, wykluczając tym samym uiszczenie opłaty sądowej w jakiejkolwiek innej formie, w tym np. przez wykupienie znaków opłaty sądowej Ministerstwa Sprawiedliwości. Ustawodawca nie przewidział możliwości opłacenia pism sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym znakami opłaty sądowej, jak to uczynił skarżący w rozpatrywanej sprawie.
Oczekiwanego przez skarżącego skutku nie mogły odnieść zawarte w zażaleniu argumenty wskazujące, że Sąd po dostrzeżeniu omyłkowego uchybienia winien jeszcze raz wezwać skarżącego do uiszczenia opłaty w formie przewidzianej w art. 219 par. 2 p.p.s.a.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Sąd Wojewódzki nie był zobowiązany do ponownego wezwania strony do prawidłowego uiszczenia wpisu od skargi, skoro doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi zarządzenie z dnia 27 grudnia 2021 r. zawierało wyraźne pouczenie o sposobie i terminie uiszczenia wpisu od skargi jak również o konsekwencjach jego niewykonania. Dlatego nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w zażaleniu argument, że skarżący opłatę od skargi uiścił omyłkowo w znakach sądowych. Brak świadomości (wiedzy) skarżącego w tym zakresie podważa również fakt, że skarżący był od początku reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Profesjonalnemu pełnomocnikowi treść wspomnianego już art. 221 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie powinna być obca.
Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że skarżący nie zastosował się w zakreślonym terminie do wezwania i w ustawowym terminie nie uiścił wpisu, NSA uznał, że zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. Stosownie bowiem do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W związku z powyższym, zgodnie z art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., NSA orzekł o oddaleniu zażalenia.