Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzeniem z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 161/20, pozostawił bez rozpatrzenia wniosek [A] Sp. z o.o. Sp. k. w K. (dalej: skarżąca, spółka) o przywrócenie terminu do złożenia kompletnej dokumentacji w sprawie ze skargi na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Postanowieniem z 3 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił bez rozpatrzenia skargę spółki na powyższe rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z uwagi na niewykonanie w terminie wezwania do złożenia kompletnej dokumentacji, która w swej treści odpowiada dokumentacji złożonej w postępowaniu przed organem.
Następnie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia brakującej dokumentacji. W związku z niedokonaniem spóźnionej czynności, pełnomocnik strony został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez nadesłanie kompletnej dokumentacji – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie do doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 29 października 2020 r.
W dniu 5 listopada 2020 r. prezes spółki poinformował Sąd, że dotychczasowy pełnomocnik (radca prawny) oświadczył, iż nie będzie prowadził dalej tej sprawy, zaś pismem z 2 listopada 2020 r. (data wpływu – 9 listopada 2020 r.) radca prawny K.J. poinformował, że nie jest już pełnomocnikiem spółki.
Pozostawiając wniosek spółki o przywrócenie terminu bez rozpatrzenia, Sąd I instancji stwierdził, że z art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika, że wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Niedopełnienie uchybionej czynność procesowej jest brakiem formalnym, podlegającym usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. W związku z niewykonaniem wezwania do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez nadesłanie kompletnej dokumentacji, Sąd zarządził o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał ponadto, że zgodnie z art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od zawiadomienia go o tym fakcie.
Ponadto, zgodnie z art. 42 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a. adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Niezależnie zatem od leżącego po stronie pełnomocnika obowiązku działania za stronę przez okres dwóch tygodni od chwili wypowiedzenia, sąd jest zobligowany do doręczania pism pełnomocnikowi aż do momentu powzięcia wiadomości o wypowiedzeniu.
Zdaniem WSA, skoro informacja o tym, że radca prawny K.J. nie jest już pełnomocnikiem spółki, dotarła do Sądu w dniu 5 listopada 2020 r., to skierowanie wezwania do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do tego pełnomocnika przed tą datą, tj. 29 października 2020 r. było prawidłowe i wiązało się z powstaniem po stronie skarżącego obowiązku jego wykonania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o rozpoznanie jej skargi przez NSA lub WSA lub o przywrócenie terminu na złożenie konkretnie wskazanych dokumentów. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że złożyła w sprawie wszelką wymaganą dokumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania kontroli instancyjnej podlega jedynie zarządzenie o pozostawieniu bez rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, nie zaś postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Powyższa uwaga ma o tyle istotne znaczenie, że argumentacja zażalenia skupia się właśnie na podważeniu prawidłowości tego drugiego rozstrzygnięcia poprzez próbę wykazania, że w sprawie brak formalny skargi w ogóle nie wystąpił, gdyż dokumentacja złożona w postępowaniu sądowym odpowiada dokumentacji złożonej w postępowaniu przed organem.
W rozpoznawanej sprawie skarga do Sądu I instancji została złożona na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), zgodnie z którym wnioskodawcy w przypadku nieuwzględnienia protestu przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawa wdrożeniowa reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, stanowiąc w art. 61 ust. 2, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu wraz z kompletną dokumentacją. W myśl zaś art. 61 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, kompletną dokumentację stanowią wniosek o dofinansowanie (pkt 1), informacja o wynikach oceny projektu (pkt 2), wniesiony protest (pkt 3) oraz informacje, o których mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 – wraz z ewentualnymi załącznikami.
Postanowieniem z 3 września 2020 r. Sąd I instancji pozostawił skargę bez rozpatrzenia, stwierdzając, że strona nie złożyła wymaganej dokumentacji. Postanowienie to nie zostało przez stronę zaskarżone, a jedynie złożono wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, przy czym równocześnie z wnioskiem nie dokonano spóźnionej czynności.
W ocenie NSA, strona, składając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, a nie kwestionując zgodności z prawem postanowienia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia z uwagi na zaistnienie tego braku, w istocie przyznała, iż zgadza się co do faktu, że brak ów wystąpił, a jedynie zmierza do uchylenia się od negatywnych skutków prawnych niewykonania czynności procesowej w terminie wynikającym z wezwania Sądu. Dopiero w zażaleniu na zarządzenie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu skarżący przedstawił argumenty dotyczące kompletności dokumentacji, które jednak na obecnym etapie postępowanie, nie mają znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 85 p.p.a.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 86 p.p.s.a., który w § 1 stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei przepis art. 87 p.p.s.a. reguluje warunki dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, w tym m.in. warunek dokonania przez stronę – równocześnie z wnioskiem – czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
W realiach rozpoznawanej sprawy, zrządzeniem sędziego z 14 października 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia kompletnej dokumentacji, która w swej treści odpowiada dokumentacji złożonej w postępowaniu przed organami – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 29 października 2020 r. (k. 165 akt sądowych). Dopiero po tym fakcie, tj. w dniu 5 listopada 2020 r. spółka poinformowała Sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez występującego w imieniu skarżącej radcy prawnego. Słusznie Sąd I instancji podniósł w zaskarżonym zarządzeniu, że zgodnie z art. 42 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a. adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Wobec tego, opisane powyżej działanie Sądu, było zgodne z prawem.
Wobec powyższego, zdaniem NSA, skoro strona nie wykonała w terminie wezwania wystosowanego na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., Sąd I instancji prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego bez rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.