Postanowienie NSA z 13 czerwca 2014 r., I ONP 17/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi M. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 2115/10

Sprawa

w sprawie ze skarg kasacyjnych Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 712/10 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w roku zwolnienia ze służby oraz zaległe urlopy wypoczynkowe postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Skład

Sędzia NSA Włodzimierz Ryms przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Zofia Flasińska
Sędzia NSA Jolanta Rudnicka
st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński protokolant

Uzasadnienie

M. S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2115/10, którym Sąd uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 712/10 i oddalił skargę M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu tej skargi skarżący podniósł, że zaskarżonym wyrokiem NSA oddalił jego skargę na decyzję odmawiającą wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2010 r., Nr 29, poz. 154 ze zm.), ponieważ zgodnie z tym przepisem prawo do ekwiwalentu nie przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby z powodu dwukrotnego niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia. To rozstrzygnięcie rażąco narusza art. 7 ust. 1 i 2 w związku z art. 17 dyrektywy nr 2003/88/WE Parlamentu i Rady Unii Europejskiej z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji pracy (Dz.Urz. UE L 299 z 18 listopada 2003 r.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, Rozdział 5, t. 4, s. 381), który gwarantuje prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Na skutek zaskarżonego wyroku skarżący poniósł szkodę, która polega na niewypłaceniu ekwiwalentu w wysokości 8 000 zł. Wzruszenie zaskarżonego wyroku, w drodze wznowienia postępowania lub w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Warunkiem dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, jest wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 285e § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a..

Na skutek skargi konstytucyjnej skarżącego M. S. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt SK 48/13 orzekł, że art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1351), w zakresie, w jakim pomija prawo do ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe funkcjonariusza zwolnionego ze służby z powodu dwukrotnego niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dz.U. z 28 kwietnia 2014 r., poz. 544.

Stosownie do art. 272 § 1 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2115/10 został wydany na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Skoro Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP, to powstała podstawa do wznowienia postępowania, a to oznacza, że zaskarżony wyrok może być wzruszony w drodze skargi o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem. Termin do wniesienia skargi o wznowienie na tej podstawie rozpoczął bieg od dnia 28 kwietnia 2014 r.

W tym stanie rzeczy nie jest spełniony warunek, że zaskarżony wyrok nie może być wzruszony w drodze przysługujących stronie środków prawnych, o których mowa w art. 285e § 1 pkt 5 P.p.s.a.. Jeżeli skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie spełnia wymagań art. 285e § 1 pkt 5 P.p.s.a., podlega odrzuceniu na postawie art. 285h § 1 P.p.s.a.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.