Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 października 2019 r. sygn. akt I OSK 43/19 oddalił skargę kasacyjną J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3430/17 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Skarżąca J. K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2019 r. sygn. akt I OSK 43/19.
Działając na podstawie art. 285d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) w zw. z art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a. wskazała, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z następującymi przepisami prawa materialnego, na których to naruszeniach jest oparta skarga:
- art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 20 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (2010/C/83/02) w zw. z art. 21 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej - poprzez naruszenie zasady równości polegające na wydaniu w odniesieniu do będącego przedmiotem sprawy stanu faktycznego i prawnego wyroku wprost sprzecznego względem czterech prawomocnych wyroków WSA w Warszawie, NSA i Sądu Najwyższego, które zostały wydane w odniesieniu do tożsamych w relewantnym zakresie stanów faktycznych i prawnych, a dotyczących nieruchomości sąsiednich;
- art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej - poprzez naruszenie zasady ochrony własności prywatnej polegające na jej pominięciu, a w konsekwencji, przy istnieniu dwóch potencjalnych i wzajemnie sprzecznych sposobów wykładni i zastosowania prawa, przyjęcie i zastosowanie takiej wykładni, która jest bardziej korzystna dla interesu państwowego, a nie interesu jednostki (skarżącej), podczas, gdy zasada ochrony własności prywatnej nakazywała rozstrzygnięcie odmienne.
Zgodnie z art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a., wskazano, że szkoda, spowodowana przez zaskarżony wyrok, polega na dyskwalifikacji roszczeń majątkowych skarżącej, gdyż oddalenie jej skargi kasacyjnej zamyka drogę przywrócenia własności zachodniej części Wspólnej Nieruchomości, względnie ponownego i korzystniejszego ustalenia odszkodowania za jej wywłaszczenie. Z kolei na podstawie art. 285e § 1 pkt 5 P.p.s.a. wyjaśniono, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż polski system prawny nie przewiduje środków prawnych, które w danej sytuacji umożliwiałyby takie wzruszenie.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono stosowną argumentację na poparcie postawionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega odrzuceniu.
Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich wydania i co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Stosownie do art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a."), od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Naruszenie prawa Unii Europejskiej ma dotyczyć konkretnej normy prawa unijnego, która była stosowana w rozpoznawanej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy ma charakter rażący. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna zawierać więc wskazanie konkretnego przepisu prawa Unii Europejskiej, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Skarżąca w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2019 r. sygn. akt I OSK 43/19 zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 17 ust. 1, art. 20 i art. 21 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione zarzuty nie wskazują jednak, że niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, albowiem niewystarczające jest przytoczenie przez skarżącą przepisów Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej bez powiązania ich z przepisem prawa Unii Europejskiej, który był stosowany lub powinien być stosowany w tej sprawie. Jakkolwiek zgodnie z art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak Traktaty, to zakres zastosowania praw i zasad zawartych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej został uregulowany w jej art. 51 ust.
- Stosownie do art. 51 ust. 1 Karty, prawa i zasady w niej określone są wiążące dla państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II ONP 3/17, oznacza to, że co prawda Karta Praw Podstawowych jako prawo pierwotne jest częścią porządku prawnego Unii Europejskiej, ale zarzut naruszenia postanowień tej Karty może być podnoszony tylko w sytuacji, gdy w sprawie mają zastosowanie lub powinny mieć zastosowanie inne niż Karta przepisy prawa Unii Europejskiej. Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 6 ust. 1 TUE. Tym samym zarzut naruszenia przepisów Karty Praw Podstawowych nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ Karta znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy w sprawie mogą mieć zastosowanie inne przepisy prawa Unii Europejskiej i wskazanie tych przepisów jest wymogiem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego określonym w art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a., którego niedopełnienie skutkuje odrzuceniem skargi, na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a.
W tej sprawie skarżąca w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nie wskazała, jakie przepisy prawa unijnego mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, z zastosowaniem których to przepisów można by powiązać zastosowanie powołanych przepisów Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie spełnia warunku formalnego, określonego w art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż nie wskazano w niej norm prawa Unii Europejskiej w rozumieniu art. 285a § 3 P.p.s.a., z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
Z tych względów, skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 285a § 3 P.p.s.a. Ponadto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. NSA orzekł o zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu sądowego.