Postanowienie NSA z 3 czerwca 2015 r., I ONP 6/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I OZ 428/13

Sprawa

w sprawie zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt III SO/Kr 15/12 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie z wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Sądowi Rejonowemu dla K. w K. postanawia:

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Zofia Flasińska Marek Stojanowski (spr.)

Sentencja

1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I OZ 428/13;
2. odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt III SO/Kr 15/12 odrzucił zażalenie J. J. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wezwany został zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2012 r. do uiszczenia wpisu od zażalenia. Zarządzenie to stało się przedmiotem zażalenia strony, które oddalone zostało postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt I OZ 748/12. Skarżący ponownie wezwany został pismem z dnia 25 października 2012 r. do uiszczenia wpisu, jednak mimo wezwania nie uiścił należnej opłaty od wniesionego zażalenia, co powodowało konieczność jego odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.").

Zażalenie na to postanowienie wniósł J. J., podnosząc szereg okoliczności związanych z dotychczasowym postępowaniem i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 1, art. 2, art. 3 § 1, art. 7, art. 53 § 2 i art. 287 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I OZ 428/13 zażalenie oddalił, zgadzając się ze stanowiskiem Sądu I instancji przedstawionym w zaskarżonym orzeczeniu.

Pismem z dnia 18 maja 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) J. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I OZ 428/13. Przedstawiając stan sprawy, skarżący uznał postanowienie z dnia 29 maja 2013 r. za wadliwe. Nadto skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I OZ 428/13 podlega odrzuceniu.

Wniesiona przez J. J. w dniu 18 maja 2015 r. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia, nie spełnia wymogów formalnych, gdyż została sporządzona przez skarżącego osobiście. Zgodnie z art. 175 § 1 w związku z art. 285 l P.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Naruszenie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi, stosowanie do art. 285 f § 3 P.p.s.a.

Ponadto wskazać należy, iż od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej (art. 285 a § 3 P.p.s.a). W tej sprawie skarżący nie wykazał, aby taka niezgodność z prawem wystąpiła, zatem skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I OZ 428/13 należało uznać za niedopuszczalną.

W odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, iż zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź gdy zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. W tej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega odrzuceniu, zatem brak jest podstaw do prowadzenia postępowania sądowego w tej sprawie, a tym samym do przyznania skarżącemu prawa pomocy w tym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy Nczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285 h § 1 w związku z art. 285 f § 3 P.p.s.a. oraz art. 247 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.