Uzasadnienie
M. W. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 617/11, oddalającego skargę kasacyjną M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 848/10, którym to wyrokiem oddalono skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego co do działki nr [...] w W. przy ul. P. [...], na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Skarżąca podniosła w skardze zarzut naruszenia art. 2, art. 3 ust. 2 i art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz preambuły i art. 41 ust. 1 i 2 lit. c i art. 47 Karty Praw Podstawowych, a także przepisów dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy i aktów wykonawczych do dekretu oraz przepisów postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. W ocenie skarżącej naruszenie wskazanych przepisów wynika z wadliwego rozpoznania sprawy przez Sądy, ponieważ nie odniesiono się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą, nie wskazano podstawy prawnej rozstrzygnięcia i pominięto ocenę prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 156/09 wydanym w tej sprawie. Zasadnicze zarzuty skarżąca wiąże z tym, że Naczelny Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego, że nieruchomość została objęta w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy z dniem [...] listopada 1948 r., na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz.
- i od tej daty należało liczyć termin, o którym mowa w art. 7 ust. 1, do złożenia wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy. W ocenie skarżącej to stanowisko jest wadliwe, ponieważ gmina podjęła objęcie nieruchomości w posiadanie na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 16, poz. 112), a skoro okazało się, że objęcie tej nieruchomości w posiadanie przez gminę było nieskuteczne z powodu naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia, to nie można przyjąć, że nieruchomość ta mogła być objęta w posiadanie po raz drugi, co ma prowadzić do wniosku, że termin, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu nie rozpoczął biegu, ponieważ gmina nie objęła prawnie skutecznie nieruchomości w posiadanie. Skarżąca w skardze nie kwestionuje, że dotychczasowy właściciel gruntu lub następca prawny właściciela złożył wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 617/11 nie zawiera uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego nie jest kolejnym, instancyjnym środkiem odwoławczym. Stosowanie do art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia prawa Unii Europejskiej. Naruszenie to ma dotyczyć konkretnej normy prawa Unii Europejskiej, która była stosowana w rozpoznawanej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy ma charakter rażący. Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, w rozumieniu art. 285a § 3 P.p.s.a., ma miejsce wówczas, gdy jest oczywista, rażąca i przybiera postać kwalifikowaną. Przemawia za tym nie tylko literalne brzmienie art. 285a § 3 P.p.s.a., ale także cel wprowadzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania było rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego (poprzednio, według dekretu prawa wieczystej dzierżawy) nieruchomości przy ul. P. [...] w W., na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Zasadnicza kwestia prawna w tej sprawie dotyczyła tego, czy i od jakiej daty rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego, że objęcie nieruchomości przez gminę nastąpiło z dniem [...] listopada 1948 r., tj. z dniem wydania Dziennika Urzędowego Nr 27 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, w którym zamieszczono ogłoszenie o objęciu w posiadanie przez gminę gruntów lewobrzeżnej Warszawy, które dotychczas nie zostały objęte w posiadanie, co dotyczyło także nieruchomości, które nie zostały skutecznie objęte w posiadanie, mimo podjęcia czynności w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r. w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy. W uzasadnieniu kwestionowanego wyroku stanowisko to zostało obszernie i przekonująco umotywowane, uwzględniona została ocena prawna wyrażona we wcześniejszym prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 156/09, wskazano podstawy rozstrzygnięcia, odniesiono się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą i wyjaśniono, że wcześniejsze nieskuteczne objęcie nieruchomości w posiadanie nie wymagało podjęcia jakichkolwiek czynności w celu "wyeliminowania tego objęcia z ogłoszenia" i nie było wadliwe objęcie nieruchomości w posiadanie przez gminę na podstawie rozporządzenia z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m.st. Warszawy.
Skarżąca nie zgadza się z tym stanowiskiem, ponieważ jej zdaniem, skoro nieruchomość została wskazana we wcześniejszym ogłoszeniu o objęciu jej w posiadanie przez gminę i to objęcie w posiadanie nie było prawnie skuteczne, to niedopuszczalne było ponowne ogłoszenie o objęciu tej nieruchomości w posiadanie przez gminę. Z tego powodu w ocenie skarżącej doszło do naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, przy czym skarżąca powołuje się na ogólne zasady prawa Unii Europejskiej. Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że w tej sprawie miały zastosowanie i zostały naruszone normy prawa Unii Europejskiej. Nie uzasadnia tego w żadnym razie to, że skarżąca nie podziela stanowiska przyjętego przez Naczelny Sąd Administracyjny co do wykładni przepisów dekretu i rozporządzeń wykonawczych do dekretu, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, którego to stanowiska nie można wiązać z naruszeniem norm prawa Unii Europejskiej, na które powołuje się skarżąca.
W tym stanie rzeczy, skoro brak jest podstaw do przyjęcia, że kwestionowany wyrok został wydany z naruszeniem norm prawa Unii Europejskiej, należało skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku oddalić na podstawie art. 285k § 1 P.p.s.a.