Postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., I OPP 102/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1387/12 ze skargi A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie NSA: Zofia Flasińska Marek Stojanowski

Uzasadnienie

Skarżący A. S. w piśmie, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 6 marca 2015 r., wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed tym sądem, domagając się stwierdzenia przewlekłości, przyznania mu od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł, zobowiązanie WSA w Warszawie do merytorycznego rozpoznania skargi w terminie jednego miesiąca, w tym ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Z akt sprawy wynika, że skarga A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z [...] grudnia 2003 r. wpłynęła z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 19 lipca 2012 r. Zarządzeniem z 29 sierpnia 2012 r. wezwano pełnomocnika organu do uzupełnienia akt administracyjnych. Organ przy piśmie z 17 września 2012 r. nadesłał akta administracyjne. Postanowieniem z 2 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Postanowienie stało się prawomocne od 18 grudnia 2012 r. Pismem z 23 listopada 2012 r. skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z 29 listopada 2012 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących jego dochodów, stanu majątkowego i sytuacji rodzinnej, na które skarżący udzielił odpowiedzi w piśmie z 31 grudnia 2012 r. Postanowieniem z 15 stycznia 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, następnie skarżący wniósł sprzeciw od tego rozstrzygnięcia. Zarządzeniem z 8 marca 2013 r. wezwano skarżącego, w związku z wnioskiem o przyznania prawa pomocy, do nadesłania brakujących dokumentów dotyczących jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego. W odpowiedzi na powyższe skarżący nadesłał pismo datowane 5 kwietnia 2013 r. Postanowieniem z 17 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zarządzeniem z 24 maja 2013 r. przesłano organowi odpis prawomocnego postanowienia z 2 listopada 2012 r. oraz zwrócono akta administracyjne. W piśmie z 20 lutego 2015 r. skarżący wniósł o nadesłanie mu odpisu prawomocnego orzeczenia wydanego w sprawie. Zarządzeniem z 25 lutego 2015 r. pouczono skarżącego, że odpis postanowienia ze stwierdzeniem prawomocności zostanie mu wydany po uiszczeniu opłaty kancelaryjnej w kwocie 20 zł. W piśmie z 6 marca 2015 r. (data prezentaty biura podawczego WSA w Warszawie) skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania, w której wniósł o zwolnienie od kosztów postępowania. Przy piśmie z 17 marca 2015 r. przesłano skarżącemu formularz PPF, który skarżący uzupełnił i odesłał do WSA w Warszawie przy piśmie z 10 kwietnia 2015 r. Postanowieniem z 20 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego orzeczenia został doręczony A. S. w dniu 30 kwietnia 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku postępowania w sprawie, której dotyczy, bowiem zasadniczym celem tej skargi jest usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. W związku z tym stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest zarówno wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem. Z akt sprawy wynika, że w tej sprawie postępowanie sądowe zostało zakończone postanowieniem z 2 listopada 2012 r., które jest prawomocne od dnia 18 grudnia 2012 r. W związku z powyższym skarga na przewlekłość postępowania w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W sprawie rozpoznano też wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy – postanowieniami z 17 kwietnia 2013 r. oraz z 20 kwietnia 2015 r., które nie zostały zaskarżone.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. w zw. z art. 178 i 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.