Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt I OPP 12/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 r. wzywające do uiszczenia opłaty sądowej.
Pismem złożonym osobiście w dniu 5 kwietnia 2011 r. Z. L. wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydal wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach.
Konieczność dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi osądzonej oraz sposobu jego wykonania. W komparycji orzeczenia przedmiot sprawy określa się w sposób ogólny, umożliwiający identyfikację sprawy z punktu widzenia rozpoznanej w niej, a wynikającej z żądania strony problematyki (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98). Wniosek o wykładnię nie może zmierzać jednak do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97).
Oceniając w związku z powyższym przedmiotowe postanowienie stwierdzić należy, iż treść sentencji tego orzeczenia oraz jego uzasadnienie, w tym i rozstrzygnięcie, jest sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, a tym samym brak jest przesłanki uzasadniającej dokonanie jego wykładni.
Zgodnie natomiast z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1488/10; postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1007/10).
W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia z dnia 17 marca 2011 r., w nagłówku strony 2 i 3, błędnie wpisano sygnaturę akt "I OPP 59/10" zamiast "I OPP 12/11". Błąd ten ma charakter omyłki, o której mowa w ww. przepisie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158, art. 166 i art. 193 p.p.s.a., odmówił dokonania wykładni postanowienia z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt I OPP 12/11. O sprostowaniu oczywistej omyłki orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a.