Uzasadnienie
Skarżący A. B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości, żądając stwierdzenia przewlekłości postępowania i zalecenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu podjęcia odpowiednich czynności.
Z akt sprawy wynika, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 27 maja 2014 r. Zarządzeniem z dnia 27 maja 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu 16 czerwca 2014 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 lipca 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia. Postanowieniem z dnia 26 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący w dniu 2 października 2014 r. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 26 września 2014 r. oraz skargę na przewlekłość postępowania w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na przewlekłość postępowania podlega oddaleniu, ponieważ nie doszło do naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że jeżeli skargę na przewlekłość postępowania wniesiono w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, to Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę na przewlekłość postępowania, mimo że strona nie uiściła opłaty, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm., dalej: ustawa).
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeśli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuca przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznawania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.
Ustawa nie określa wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po upływie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy.
W tej sprawie nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy, ponieważ poszczególne czynności sądowe były podejmowane prawidłowo i bez nieuzasadnionej zwłoki. Po przekazaniu skargi przez organ, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podjął niezwłocznie niezbędne czynności mające na celu rozpoznanie sprawy, tj. zarejestrowano sprawę i wezwano skarżącego do uiszczenia należnego wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, który został niezwłocznie rozpoznany. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 lipca 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia. Postanowieniem z dnia 26 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie w wyniku czego postępowanie w zakresie zwolnienia skarżącego od kosztów postępowania nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii, bądź uiszczenia wpisu od skargi nie jest możliwe rozpoznanie sprawy. Zażalenie skarżącego na postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym oczekuje na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Od momentu przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (27 maja 2014 r.) do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania (2 października 2014 r.) minęły cztery miesiące. Taki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy nie pozwala stwierdzić, że prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone. Natomiast to, że skarżący nie zgadza się z postanowieniem o odmowie przyznania prawa pomocy nie stanowi okoliczności świadczącej o przewlekłości postępowania. Podnoszone w skardze na przewlekłość postępowania zarzuty dotyczące odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy nie mogą być rozstrzygane w toku rozpoznawania skargi na przewlekłość postępowania. Skarga ta bowiem nie jest środkiem służącym do weryfikacji orzeczeń wydanych przez sąd rozpoznający sprawę. Sąd rozpoznający skargę na przewlekłość postępowania, stosownie do art. 12 ust. 3 zdanie drugie ustawy, nie może wkraczać w zakres oceny faktycznej i prawnej sprawy.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu stwierdzając, że w tym postępowaniu nie można mówić o przewlekłości w rozumieniu przepisów ustawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji.