Postanowienie NSA z 12 października 2015 r., I OPP 128/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z. Ś. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 102/14 ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie NSA: Zofia Flasińska Marek Stojanowski

Uzasadnienie

Z. Ś. w piśmie z 22 sierpnia 2015 r., doprecyzowanym pismem z 5 września 2015 r., wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 102/14 w przedmiocie jego skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który przekazał ją organowi w dniu 25 listopada 2014 r. Następnie skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zostały przekazane przez organ i wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 5 grudnia 2014 r. Zarządzeniem z 26 stycznia 2015 r. wyznaczono termin rozprawy na 3 marca 2015 r., po której przeprowadzeniu wydano postanowienie o odrzuceniu skargi. Skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od tego postanowienia, która została odrzucona postanowieniem z 19 maja 2015 r. W piśmie z 3 czerwca 2015 r. wniósł sporządzone osobiście zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej oraz wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata z [...]. W dniu 23 czerwca 2015 r. złożył wypełniony formularz "PPF". Postanowieniem z 25 czerwca 2015 r. odrzucono zażalenie skarżącego na postanowienie z 19 maja 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W piśmie z 16 lipca 2015 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 25 czerwca 2015 r. Postanowieniem z 11 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Zarządzeniem z 2 września 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie 25 czerwca 2015 r. w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia poprzez złożenie jednego egzemplarza odpisu tego zażalenia. Przy piśmie z 22 sierpnia 2015 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, którą doprecyzował pismem z 5 września 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Skarga na przewlekłość postępowania przed sądem administracyjnym może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. - zwanej dalej "ustawą"). Konieczne jest, więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu skargi do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (5 grudnia 2014 r.) do dnia wniesienia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania (27 sierpnia 2015 r. – data wpływu do wojewódzkiego sądu administracyjnego) upłynęło niecałe dziewięć miesięcy. W tym okresie Sąd I instancji wydał postanowienie z 3 marca 2015 r. o odrzuceniu skargi, w dniu 19 maja 2015 r. – postanowienie o odrzuceniu osobiście sporządzonej przez skarżącego skargi kasacyjnej od postanowienia z 3 marca 2015 r., a w dniu 25 czerwca 2015 r. – postanowienie o odrzuceniu osobiście sporządzonego przez skarżącego zażalenia na postanowienie z 19 maja 2015 r. Na to postanowienie skarżący również złożył zażalenie, które aktualnie znajduje się na etapie uzupełnienia braków formalnych. W tym czasie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został oddalony postanowieniem z 11 sierpnia 2015 r., które nie zostało zaskarżone. W tych okolicznościach nie można stwierdzić, aby prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone. Sąd podejmował czynności w tej sprawie prawidłowo i w rozsądnych terminach.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.