Uzasadnienie
W dniu 11 lutego 2019 r. (data prezentaty) S. N. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego – za pośrednictwem WSA w Łodzi – skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1200/17 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 557/17 w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
Z akt sprawy wynika, że ww. skarga S. N. o wznowienie postępowania sądowego wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 27 grudnia 2017 r. Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2017 r. sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Łd 1200/17, nadano symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania, wyznaczono sędziego sprawozdawcę. Jednocześnie wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, przez złożenie odpisu skargi.
Po uzupełnieniu braków formalnych skargi doręczono jej odpis organowi, a następie wyznaczono termin rozprawy na dzień 5 czerwca 2018 r.
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę o wznowienie postępowania. W związku ze złożonym wnioskiem w sprawie sporządzono uzasadnienie a jego odpis wraz z sentencją wyroku doręczono skarżącemu przy piśmie z dnia 12 lipca 2018 r.
W dniu 27 sierpnia 2018 r. (data prezentaty) skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o wyłączenie sędziego. Skarga kasacyjna została następnie odrzucona postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1200/17 z uwagi na brak dopełnienia warunku przewidzianego w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) statuującego tzw. przymus adwokacko-radcowski. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu przy piśmie z dnia 3 września 2018 r.
Postanowieniem z dnia 26 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek S. N. o wyłączenie sędziego NSA Teresy Rutkowskiej, sędziego WSA Krzysztofa Szczygielskiego i sędziego WSA Ewy Alberciak od orzekania w sprawie.
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie S. N. na postanowienie z dnia 5 czerwca 2018 r.
W dniu 30 listopada 2018 r. S. N. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 26 października 2018 r. wraz z wnioskiem o wyłączenie sędziów. Pismami z dnia 7 grudnia 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków zażalenia oraz braków wniosku o wyłączenie sędziów.
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1200/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie z dnia i odrzucił zażalenie.
S. N. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie wraz z wnioskiem o wyłączenie kolejnych sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi.
W tych okolicznościach, skarżący złożył skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa").
Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.
Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy.
W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu skargi do Sądu (27 grudnia 2017 r.) do dnia wniesienia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania (11 lutego 2019 r.) upłynął co prawda więcej niż rok, jednak należy mieć przy tym na uwadze, że WSA w Łodzi zakończył postępowanie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r. o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania. Dalsze czynności w sprawie prowadzone na skutek wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej oraz składanych przez niego w dalszej kolejności zażaleń i wniosków o wyłączenie sędziów ocenić zaś należy jako podejmowane sprawnie, bez zbędnej zwłoki. Skarga na przewlekłość tego postępowania sądowego jest zatem niezasadna.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.