Postanowienie NSA z 8 czerwca 2017 r., I OPP 18/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z. R. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 1656/16 ze skargi Z. R. na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Zofia Flasińska Marek Stojanowski (spr.)

Uzasadnienie

Pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r. (data prezentaty sądu) skarżący złożył skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 1656/16 z jego skargi na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń.

Z akt sprawy wynika, że skarga na bezczynność organu wraz z aktami sprawy została złożona przez organ w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie w dniu 28 listopada 2016 r. (data prezentaty sądu). Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2016 r. sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 1656/16, nadano symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania, zarządzono doręczenie skarżącemu stosownych pouczeń oraz skierowano sprawę do sędziego sprawozdawcy celem podjęcia dalszych decyzji.

Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2016 r. wezwano skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni, informacji czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, składał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 K.p.a., a jeśli tak to zobowiązano skarżącego do nadesłania jego odpisu bądź kserokopii z potwierdzeniem jego złożenia w organie.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący w dniu 30 stycznia 2017 r. (data prezentaty sądu) złożył pismo, jednak nie udzielił w nim żądanej przez Sąd informacji.

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Odpisy postanowienia wraz z uzasadnieniem zostały przesłane stronom postępowania przy piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r.

Pismem z dnia 5 maja 2017 r. (data prezentaty sądu) skarżący wystąpił m. in. ze skargą na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 1656/16. Skarżący wskazał, że domaga się stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz zasądzenia na jego rzecz kwoty 50 000 złotych. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd I instancji wezwał go do udzielenia informacji czy przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb z art. 37 k.p.a., jednak Sąd nie podał daty skargi i skarżący nie wiedział o jaką sprawę chodzi. Do dnia wniesienia skargi na przewlekłość postępowania, Sąd nie udzielił odpowiedzi na skargę, a więc w opinii strony, doszło do bezczynności i przewlekłości w postępowaniu. Zamyka to skarżącemu drogę do sądu i do działania. Nadto skarżący zakwestionował postanowienie z dnia 6 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2016 r. poz. 1259 - zwanej dalej "ustawą"). Konieczne jest, więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu skargi do Sądu (28 listopada 2016 r.) do dnia wniesienia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania (5 maja 2017 r.) upłynęły nieco ponad 5 miesięcy. Sprawa po prawidłowym i terminowym zrealizowaniu wstępnych czynności sądowych, została skierowana na posiedzenie niejawne i postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Sąd I instancji skargę odrzucił.

W tych okolicznościach działań Sądu nie można zatem uznać za opieszałe, a okresu oczekiwania na wyznaczenie terminu posiedzenia sądowego, w omawianej sprawie, nie można uznać za nieuzasadnioną zwłokę sądu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.