Postanowienie NSA z 13 września 2012 r., I OPP 25/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 228/11

Sprawa

w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie śledztwa przeciw funkcjonariuszom wymiaru sprawiedliwości postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA: Zofia Flasińska (sprawozdawca), Marek Stojanowski

Uzasadnienie

W dniu 19 grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła - przekazana przez Prokuratora Generalnego - skarga J. J. na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w sprawie "rażącego łamania podstawowych praw człowieka przez skorumpowanych funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości na szkodę J. J. i innych pokrzywdzonych w aferze finansowej wywołanej przez przedstawicieli G. S.A.". W związku z tym, że skarga ta została przesłana drogą elektroniczną, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 21 grudnia 2011 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. W dniu 21 stycznia 2012 r. skarżący uzupełnił ten brak formalny skargi.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2012 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2012 r. skarżący został wezwany do złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu. Skarżący nadesłał uzupełniony formularz w dniu 18 lutego 2012 r. Postanowieniem z dnia 13 marca 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia, pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie o wyznaczenie dla skarżącego adwokata z urzędu. Pismem z dnia 11 czerwca 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała Sąd o wyznaczeniu skarżącemu określonego adwokata.

W dniu 27 czerwca 2012 r., na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 21 czerwca 2012 r., odpis skargi J. J. został przesłany przez Sąd organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych. W dniu 30 lipca 2012 r. organ nadesłał odpowiedź na skargę, wnosząc o jej odrzucenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 sierpnia 2012 r. został wyznaczony termin posiedzenia niejawnego w celu rozpoznania wniosku organu na dzień 20 sierpnia 2012 r.

W dniu 16 sierpnia 2012 r. J. J. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Skarżący wystąpił o stwierdzenie przewlekłości postępowania sądowego, zobowiązanie Sądu I instancji do przestrzegania przepisów prawa oraz zasądzenie na jego rzecz kwoty 20 000 zł.

W uzasadnieniu skargi na przewlekłość postępowania skarżący podniósł, iż w dniu 11 grudnia 2011 r. złożył w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w Katowicach skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Skargę tę wysłał również pocztą elektroniczną do najwyższych przedstawicieli polskich władz. Skarżący zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, że jego skarga została przesłana do Centralnego Biura Antykorupcyjnego dopiero w dniu 29 czerwca 2012 r. Skarżący podkreślił również, że wyznaczony dla niego pełnomocnik z urzędu nie skontaktował się z nim, pomimo upływu kilku miesięcy od jego wyznaczenia przez Okręgową Radę Adwokacką w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wynika to z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. - zwanej dalej ustawą). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy (por. postanowienia NSA: z dnia 24 kwietnia 2008 r., I OPP 16/08, Lex 479698, z dnia 4 czerwca 2008 r., I OPP 20/08, Lex 479136, z dnia 24 lipca 2008 r., II OPP 20/08, Lex 493700).

W przedmiotowej sprawie nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, że naruszył prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Sąd podejmował czynności w tej sprawie w rozsądnych terminach, a od dnia wniesienia skargi do Sądu do dnia złożenia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania upłynęło 8 miesięcy.

Zauważyć należy, że skarga, wniesiona przez skarżącego drogą elektroniczną, wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 19 grudnia 2011 r. Skarga zawierała brak formalny w postaci braku podpisu strony, który wymagał uzupełnienia przez skarżącego. Skarżący uzupełnił ten brak, nadsyłając 2 odpisy podpisanej skargi wraz z pismem z dnia 21 stycznia 2012 r. (data wpływu do Sądu - 25 stycznia 2012 r.). Zawarty w piśmie skarżącego z dnia 21 stycznia 2012 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany w rozsądnym terminie, gdyż w dniu 13 marca 2012 r. referendarz sądowy wydał postanowienie uwzględniające ten wniosek. Wprawdzie ma rację skarżący, że jego skarga została dość późno przekazana przez Sąd organowi celem nadesłania odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych tj. 27 czerwca 2012 r., lecz to uchybienie Sądu nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania. Po nadesłaniu przez organ odpowiedzi na skargę tj. 30 lipca 2012 r., w krótkim terminie wyznaczono posiedzenie niejawne i w dniu 20 sierpnia 2012 r. Sąd wydał orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego braku kontaktu z wyznaczonym dla niego pełnomocnikiem z urzędu, stwierdzić należy, Sąd nie ma wpływu na działanie pełnomocnika z urzędu i terminowość podejmowanych przez niego czynności. Skargi dotyczące błędnego działania lub braku działania pełnomocników z urzędu rozpoznaje właściwa okręgowa rada adwokacka.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł o oddaleniu skargi na przewlekłość postępowania.