Postanowienie NSA z 9 sierpnia 2017 r., I OPP 27/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi K.J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 420/16 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08 postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Zofia Flasińska przewodniczący
Sędzia NSA Małgorzata Miron przewodniczący

Uzasadnienie

K.J. pismem z dnia 29 czerwca 2017 r. złożył skargę na przewlekłość postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 420/16, zarzucając Sądowi I instancji niewłaściwe rozpoznanie jego skargi oraz nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w tej skardze.

Z akt sprawy wynika, że skarga K.J. z dnia 21 maja 2016 r. została przekazana przez Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 29 czerwca 2016 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r. skarga ta została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. Akt II SAB/Wa 420/16. Pismem z dnia 5 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Komendanta Głównego Policji do udzielenia, w terminie 7 dni, odpowiedzi na skargę z dnia 21 maja 2016 r. Następnie pismami z dnia 24 sierpnia 2016 r., 10 listopada 2016 r., 5 stycznia 2017 r. i 3 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wzywał Komendanta Głównego Policji do nadesłania całości akt administracyjnych. Następnie Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 23 lutego 2017 r. skierował sprawę do rozpoznania w trybie uproszczonym. Wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 420/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę K.J.. Pismami z dnia 26 maja 2017 r. K.J. złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem oraz wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 19 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. odmówił uzupełnienia wyroku. Wyrok z dnia 19 maja 2017 r. wraz z uzasadnieniem oraz postanowienie z dnia 20 czerwca 2017 r. o odmowie uzupełnienia wyroku zostało przesłane skarżącemu przy piśmie Sądu z dnia 23 czerwca 2017 r. Natomiast K.J. pismem z dnia 29 czerwca 2017 r. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 420/16.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga K.J. na naruszenie jego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu sądowym toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 420/16 nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności tego sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2016 r., poz. 1259 ze zm. - dalej jako "ustawa"). Konieczne jest zatem ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka ta jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy, dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny, uwzględnia się łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Ustawa o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie od dnia wpływu skargi do Sądu (30 czerwca 2016 r.) do dnia wydania wyroku (19 maja 2017 r.) trwało 11 miesięcy. W tych warunkach nie ma jakichkolwiek podstaw by uznać, że prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone. W sprawie bowiem nie został przekroczony termin 12 miesięcy. Działania Sądu I instancji podejmowane były zatem prawidłowo.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie nie wystąpiła przewlekłość postępowania. Z tych też względów, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.