Postanowienie NSA z 13 marca 2023 r., I OPP 3/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi I.S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2465/22 ze skargi I.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2022 r., nr KOA/3104/Op/22 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Siegień przewodniczący
Sędzia NSA Marek Stojanowski sprawozdawca
Sędzia NSA Jolanta Rudnicka

Uzasadnienie

Pismem z 19 stycznia 2023 r. (wpływ do NSA: 27 stycznia 2023 r.) I.S. (dalej również: "strona skarżąca", "skarżąca") wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2465/22. W złożonym środku zaskarżenia wskazała, że 9 września 2022 r. przesłała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej również: "organ odwoławczy", "organ II instancji", "SKO", "Kolegium") skargę na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję organu odwoławczego. Wobec braku decyzji w sprawie strona skarżąca złożyła cyt.: "skargę na brak odpowiedzi na pismo z 8 września 2022 r. – zaskarżenie decyzji Kolegium Odwoławczego KOA/3104/Op/22 jako niezgodnej z prawem." Zarzuciła, że do dnia nadania skargi na przewlekłość nie uzyskała odpowiedzi na przedstawione w środku odwoławczym zarzuty, co skutkowało wniesieniem skargi z 19 stycznia 2023 r.

Z akt sprawy wynika, że skarga na decyzję w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego wpłynęła do SKO 14 września 2022 r., a następnie 10 października 2022 r. (data wpływu do WSA) została przez organ odwoławczy przekazana do właściwego sądu administracyjnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 12 października 2022 r. środek zaskarżenia zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Wa 2465/22. W tej też dacie zarządzono wezwanie SKO do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy, poprzez nadesłanie – w terminie 7 dni – oryginału lub uwierzytelnionej kopii akt organu II instancji. Wezwanie doręczono SKO za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP) 14 listopada 2022 r.

Wobec bezskutecznego upływu terminu zakreślonego organowi na uzupełnienie akt administracyjnych sprawy, zarządzeniem z 3 stycznia 2023 r. ponowiono wezwanie do ich nadesłania, pouczając jednocześnie Kolegium o treści art. 54 § 2 i art. 112 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "ppsa") – zobowiązanie doręczono za pomocą środków komunikacji elektronicznej 18 stycznia 2023 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W przedstawionym wyżej stanie faktycznym sprawy skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75, dalej: "ustawa"), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Pismo stanowiące taką skargę powinno więc spełniać wymogi określone w art. 6 ustawy. Są to warunki przewidziane dla każdego pisma w sprawie (art. 6 ust. 1 ustawy) oraz wymogi odnoszące się do szczególnego środka, jakim jest skarga na przewlekłość postępowania, a mianowicie: żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 ustawy). Niespełnienie wymogów wpisanych w art. 6 ust. 2 ustawy obliguje sąd do jej odrzucenia, bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy).

W ocenianym środku zaskarżenia z 19 stycznia 2023 r., skarżąca domaga się stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie sygn. akt I SA/Wa 2465/22, nie przytacza jednak okoliczności uzasadniających wysunięte żądanie (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy). Skoro dla stwierdzenia zasadności skargi niezbędne jest m.in. zbadanie terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (art. 2 ust. 2 ustawy), to wnosząca uzasadniając skargę zobligowana jest wskazać okresy, w których sąd nie podejmował czynności, bądź podejmował czynności, które nie zmierzały do załatwienia sprawy, a jedynie przedłużały postępowanie (vide: postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 kwietnia 2017 r., III SPP 16/17, z 14 stycznia 2014 r., III SPP 281/13).

Skarga I.S. nie zawiera elementów formalnych, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy. Treść złożonego środka zaskarżenia ograniczona jest bowiem do stwierdzenia, że pismem z 8 września 2022 r. strona zaskarżyła do Sądu I instancji decyzję Kolegium z 23 sierpnia 2022 r., nr KOA/3104/Op/22 i do 19 stycznia 2023 r. cyt.: "(...) nie ma odpowiedzi." Skarżąca nie dokonała więc wyliczenia konkretnych okoliczności (czynności czy zaniechań procesowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie), które w jej ocenie stanowiłyby podstawę do stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie. Wprawdzie w treści pisma z 19 stycznia 2023 r. wnosząca sformułowała żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania, jednak środek zaskarżenia pozbawiony jest właściwie uzasadnienia, które wskazywałoby jakiekolwiek okoliczności świadczące o zwłoce w podejmowaniu czynności procesowych przez Sąd Wojewódzki, a które mogłyby stanowić podstawę uwzględnienia skargi. Skarżąca nie wyjaśnia jak wyglądał przebieg postępowania i które jego etapy uważa za obarczone nieprawidłowościami. Nie wskazuje też czasu, który ocenia jako objęty zwłoką w działaniu WSA. Zauważa jedynie, że od daty przesłania skargi do organu, do dnia wniesienia skargi na przewlekłość nie poinformowano jej o wyniku sprawy – co nie jest równoznaczne ze zwłoką postępowania przed Sądem I instancji. Skarga na przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera więc jedynie ogólne stwierdzenia, o przywołanej powyżej treści.

Wobec niespełnienia wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, skarga taka musiała zostać odrzucona.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.