Postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., I OPP 30/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi S. F. i R. F. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 406/09 oraz Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie

Sprawa

w sprawie ze skargi S. F. i R. F. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w przedmiocie przewlekłości postępowania postanawia:

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA: Jan Kacprzak, Marek Stojanowski (sprawozdawca)

Sentencja

1. odrzucić skargę na przewlekłość postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie;
2. oddalić skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie.

Uzasadnienie

W dniu 14 maja 2010 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga S. F. i R. F. na przewlekłość postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 406/09 w sprawie ze skargi S. F. i R. F. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w przedmiocie przewlekłości postępowania. W uzasadnieniu skarżący wnieśli o zalecenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie rozpoznania ich skarg z dnia [...] listopada 2007 r. i z dnia [...] grudnia 2007 r. przez SKO w Krakowie oraz wydania w tych sprawach decyzji, a także zasądzenia na rzecz skarżących solidarnie kwoty 10.000 złotych.

Z akt sprawy wynika, że skarga na przewlekłość postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiemu Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 4 maja 2009 r. (data prezentaty). Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 23 września 2009 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 25 listopada 2009 r., która z uwagi na brak prawidłowego dowodu zawiadomienia skarżących została odroczona. Kolejny termin rozprawy został wyznaczony na dzień 27 kwietnia 2010 r. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S. F. i R. F. Pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r. S. F. i R. F. wnieśli skargę na przewlekłość postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. – zwanej dalej ustawą) nie obejmuje skarg na przewlekłość postępowania administracyjnego przed organami administracji publicznej, w tym przed samorządowymi kolegiami odwoławczymi. Takiego trybu nie przewiduje również Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. reguluje bowiem zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skarg strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze (art.1 ust.1 ustawy). Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, gdy na skutek działania lub bezczynności sądu albo komornika sądowego doszło do naruszenia prawa strony do przeprowadzenia i zakończenia bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy egzekucyjnej lub innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (art.1 ust.2 ustawy).

W związku z powyższym skarga na przewlekłość postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

W odniesieniu do skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, stwierdzić należy, iż stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Ustawa nie określa wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Ponadto należy zwrócić uwagę na treść art. 5 pkt. 1 ustawy, z którego wynika, że skargę o przewlekłość postępowania wnosi się w toku postępowania w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie od dnia przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie skargi wraz z aktami sprawy do dnia wydania postanowienia o odrzuceniu skargi (co zakończyło postępowanie przed Sądem I instancji) upłynął okres nieco ponad 11 miesięcy, jednakże na uwadze mieć należy okoliczność, iż termin rozprawy był odraczany. Zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zarzucić Sądowi I instancji przewlekłości postępowania w sprawie.

Rozpoznając skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny odnosić się do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, oddalił skargę na przewlekłość postępowania przed WSA w Krakowie, o czym orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.