Uzasadnienie
S. M. (dalej także, jako: "skarżący") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość postępowania przed tym Sądem sygn. akt I OZ 113/15 w sprawie zażalenia S. M. na postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 493/14 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi S. M. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Jak wynika z akt sprawy wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 493/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. M., stwierdził, że bezczynność Wójta Gminy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umorzył postępowanie w pozostałym zakresie oraz postanowieniem zawartym w pkt 3 orzeczenia zasądził na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie w zakresie pkt 3 ww. wyroku i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 200 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 201 i art. 205 § 2 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na zasądzeniu na rzecz skarżącego, reprezentowanego przez adwokata, tytułem zwrotu kosztów postępowania kwoty 100 złotych zamiast 357 złotych.
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 113/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 3 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W dniu 27 lutego 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) S. M. reprezentowany przez adwokata złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia poprzez orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt I OZ 113/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zgodnie z art. 199 P.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania z treścią orzeczenia kończącego postępowanie. Z kolei art. 209 P.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami. Stosownie do jego treści wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 powołanej ustawy. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a. W szczególności nie ma takiej możliwości w orzeczeniach wydawanych w postępowaniu zażaleniowym, gdyż art. 197 § 2 P.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym, a przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.
W tych okolicznościach S. M. działając przez pełnomocnika złożył - w dniu 14 kwietnia 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) - skargę na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OZ 113/15. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości w ww. postępowaniu, zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 2.000 złotych oraz przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skarżący zażądał dokonania oceny terminowości i prawidłowości wszystkich czynności podjętych przez Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając charakter sprawy, w tym przede wszystkim zbadanie przyczyn braku merytorycznego rozpoznania przez Sąd wniosku pełnomocnika skarżącego zawartego w pkt 2 zażalenia z dnia 16 stycznia 2015 r. o zasądzenie na rzecz S. M. zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Opisując przebieg postępowania sądowego, skarżący wskazał, że ww. wniosek nadal pozostaje nierozpoznany. Nawet jeżeli jest on niezasadny, z uwagi na brak podstawy prawnej (z czym, w ocenie strony, zgodzić się nie można) to winien zostać przez Sąd oddalony, a stosowne rozstrzygnięcie w tym zakresie winno znaleźć się w sentencji orzeczenia. Nadto Sąd winien swe rozstrzygnięcie uzasadnić. Z powyższych względów skarga na przewlekłość jest, zdaniem skarżącego, zasadna.
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 493/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania - zasądził od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego S. M. kwotę 357 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.), skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. I OZ 113/15 nie toczy się, ponieważ zostało zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. Co więcej postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r. w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego. Również i to postanowienie jest prawomocne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty i argumentacja przedstawione w skardze na przewlekłość postępowania w sprawie o sygn. I OZ 113/15, wskazują, że skarżący w istocie polemizuje z orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r. oraz z dnia 24 marca 2015 r. Tymczasem niedopuszczalne jest kwestionowanie prawomocnych orzeczeń Sądu w skardze o stwierdzenie przewlekłości postępowania. Zasadniczym celem skargi na przewlekłość postępowania jest bowiem usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. Skoro w sprawie o sygn. I OZ 113/15 postępowanie nie toczy się, to skarga na przewlekłość w tym zakresie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 powołanej ustawy w związku z art. 178 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono w myśl art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.