Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OPP 43/18 oddalił skargę K. J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 84/17.
W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie nie wystąpiła przewlekłość w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2016 r., poz. 1259 ze zm.).
Pismem z dnia 17 maja 2018 r. K. J. zwrócił się o wykładnię oraz uzupełnienie postanowienia o oddaleniu skargi na przewlekłość postępowania, wskazując, że Sąd nie rozpoznał sprawy w sposób właściwy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawach w tej ustawie nieuregulowanych do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Wymieniona ustawa nie zawiera unormowań regulujących uzupełnienie zapadłego w sprawie postanowienia i dlatego w tym zakresie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.".
Zgodnie z art. 158 P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Jednocześnie, stosownie do art. 166 P.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Podkreślić należy, że uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Jak wynika ze złożonego przez skarżącego w niniejszej sprawie wniosku o wykładnię (rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści), skarżący w istocie polemizuje ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2018 r. i dąży do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie z dnia 25 kwietnia 2018 r. oddalające skargę K. J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 84/17 jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nie wywołuje też wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Sentencja ww. orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia skargi na przewlekłość postępowania.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że rozstrzygniecie, jak również uzasadnienie postanowienia sformułowane są w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, a tym samym brak jest przesłanki uzasadniającej dokonanie jego wykładni.
Odnosząc się natomiast do wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 25 kwietnia 2018 r. wskazać należy, że stosownie do treści art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., strona może domagać się uzupełnienia postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy przy tym zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) może dotyczyć wyłącznie sentencji wyroku (postanowienia), nie zaś do jego uzasadnienia. Nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie zmierza w istocie nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OPP 43/18 oddalił skargę K. J. na przewlekłość postępowania. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o całości sprawy i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia wskazanego postanowienia. Stąd żądanie wskazane we wniosku o uzupełnienie postanowienia nie mogło zostać uwzględnione.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 i art. 157 § 1 w zw. z art. 166, art. 193 P.p.s.a. oraz art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, orzekł jak w punkcie 1 oraz 2 postanowienia.