Postanowienie NSA z 12 lutego 2010 r., I OPP 5/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z. R. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 50/09

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Jan Kacprzak Marek Stojanowski (spr.)

Uzasadnienie

Pismem z dnia 22 stycznia 2010 r. (data prezentaty), skarżący Z. R. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie jego skargi na bezczynność Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w przedmiocie bezczynności w zakresie wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości w wyżej wymienionym postępowaniu ze względu na bezczynność sądu.

Jak wynika z akt sprawy skarga Z. R. z dnia 27 marca 2009 r., wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu w dniu 22 kwietnia 2009 r. W dniu 18 sierpnia 2009 r. skarżący złożył osobiście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie ze względu na to, że w tej samej sprawie wszczęte zostało już inne postępowanie pod sygn. IV SA/Wr 232/09. W dniu 7 września 2009r. Sąd I instancji wezwał skarżącego do udzielenia informacji - w terminie 7 dni – czy pismem z dnia 18 sierpnia 2009 r. cofa skargę na bezczynność Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych – Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w przedmiocie wydania decyzji w sprawie cofnięcia M. R. dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją z dnia 26 marca 2003 r. Odpowiedź skarżącego na powyższe wezwanie wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 14 września 2009 r. Tego też dnia wpłynęła do sądu odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy nadesłana przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we Wrocławiu. Wyżej wymieniona odpowiedź została doręczona skarżącemu w dniu 21 września 2009 r. Zarządzeniem z dnia 24 września 2009 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczył termin rozprawy na dzień 29 października 2009r. W dniu 29 września 2009 r. skarżący złożył do sądu pismo z ponowna prośbą o umorzenie postępowania, jak również wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 1 października 2009 r. wysłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu (wraz z dokumentami źródłowymi) w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W/w wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 2 października 2009 r., z uwagi na nieudzielenie odpowiedzi przez skarżącego w zakreślonym terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 23 października 2009 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis wyżej opisanego zarządzenia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie do wniesienia sprzeciwu, oraz pismo informacyjne o zwolnieniu skarżącego z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 października 2009 r. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 29 października 2009 r., skarżący ponowił wniosek o umorzenie postępowania prowadzonego w tej sprawie i oświadczył, że zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania otrzymał trzy dni przed rozprawą, i nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie Sądu – czy zamierza zaskarżyć to postanowienie. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił odroczyć termin rozprawy do czasu uprawomocnienia się zarządzenia referendarskiego z dnia 23 października 2009 r. wydanego w tej sprawie. W dniu rozprawy skarżący złożył wniosek o odpis protokołu z rozprawy. W dniu 6 listopada 2009 r. skarżący złożył wniosek o wszczęcie postępowania sądowego w sprawie skargi wniesionej przez niego z dnia 27 marca 2009 r. Zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2009 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 14 stycznia 2010 r. W dniu 17 grudnia do Sądu I instancji wpłynął wniosek skarżącego o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Dnia 21 grudnia 2009 r. Z. R. złożył pismo wycofujące skargę w niniejszej sprawie. Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2009 r. zdjęto sprawę z wokandy w dniu 14 stycznia 2010 r. i skierowano sprawę na posiedzenie niejawne. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie. W dniu 22 stycznia 2010 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przekazał niniejszą skargę wraz z aktami sądowymi i administracyjnymi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w dniu 29 stycznia 2010 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W przedstawionym stanie faktycznym skarga Z. R. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności Sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. – zwanej dalej: ustawą). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz, że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeśli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne do jego zakończenia, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuca przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznawania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w toku tego postępowania nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji przewlekłości postępowania, ponieważ poszczególne czynności sądowe podejmowane były prawidłowo i bez nieuzasadnionej zwłoki. Natomiast zarzuty podnoszone przez skarżącego w skardze na przewlekłość postępowania nie dotyczą kwestii będącej przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym postępowaniu. Zatem prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie zostało naruszone.

Podkreślić ponadto należy, iż postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wr 50/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji zostało merytorycznie zakończone. Skargę na przewlekłość postępowania skarżący wniósł w dniu 22 stycznia 2010 r. tj. po wydaniu wyżej wymienionego postanowienia.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji.