Postanowienie NSA z 23 lutego 2007 r., I OPP 6/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 lutego 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. G. z dnia 23 stycznia 2007r. o zasądzenie od Skarbu Państwa odszkodowania tytułem utraconych korzyści w związku z przewlekłością postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, sygn. akt IV SA/GL 784/04

Sprawa

w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych p o s t a n a w i a odrzucić wniosek W. G. z dnia 23 stycznia 2007r.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Maria Rzążewska (spr.) Elżbieta Stebnicka

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2007r. (sygn. akt I OPP 1/07) Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi W. G. o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] stwierdził, że sprawa ta jest prowadzona w sposób przewlekły.

W piśmie z dnia 23 stycznia 2007r. zatytułowanym "pozew" W. G. wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz kwoty 7.200 zł tytułem utraconych korzyści na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) zwanej dalej "ustawą". Skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu powołanego postanowienia z dnia 12 stycznia 2007r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż na podstawie tego przepisu sąd uwzględniając skargę na przewlekłość może przyznać od Skarbu Państwa odpowiednią sumę pieniężną, ale jedynie na żądanie strony, co stało się podstawą do wystąpienia z wnioskiem o zasądzenie wskazanej sumy pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do powołanej przez skarżącą w rozpoznawanym wniosku regulacji art. 12 ust. 4 ustawy uwzględniając skargę na przewlekłość postępowania sąd może na żądanie skarżącego, przyznać od Skarbu Państwa odpowiednią sumę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 10.000 zł. Z powyższego wynika, że sąd może przyznać wskazaną w tym przepisie sumę pieniężną przy orzekaniu o przewlekłości postępowania. Tym samym późniejsze żądanie zgłoszone przez stronę w tym zakresie należy uznać za spóźnione. Przepisy ustawy pozostają w tym zakresie konsekwentne, skoro przepis art. 6 przewidujący w ust. 1, że skarga na przewlekłość powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego wskazuje jednocześnie w ust. 3, że w skardze tej winno mieć miejsce zgłoszenie żądania zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej, o ile wnoszący skargę zamierza z tego uprawnienia skorzystać.

Odnosząc się do treści rozpoznawanego wniosku należy zauważyć, że określenie go jako "pozew" oraz wskazanie, że dochodzona suma pieniężna miałaby być rekompensatą utraconych korzyści sugeruje, że zamiarem skarżącej było w istocie dochodzenie roszczeń na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy przewidującego, że strona, której skargę uwzględniono, może w odrębnym postępowaniu dochodzić naprawienia szkody wynikłej ze stwierdzonej przewlekłości od Skarbu Państwa. Tymczasem roszczenie to, w odróżnieniu od sumy pieniężnej zasądzanej na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy ma charakter odszkodowawczy i może być dochodzone jedynie przed sądem powszechnym. Stąd pozew wniesiony na podstawie tego przepisu do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegałby odrzuceniu.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 4 i art. 6 ust. 3 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.