Uzasadnienie
W dniu 7 marca 2013 r. (data prezentaty organu) E. P. złożył skargę - za pośrednictwem organu - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej przekształcenia w prawo współwłasności prawa współużytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej.
Skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 8 kwietnia 2013 r. (data prezentaty sądu).
W tym też dniu, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 8 kwietnia 2013 r. sprawa ze skargi E. P. na decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pod sygn. akt II SA/Wr 261/13. Wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie 36 odpisów skargi. Nadto odrębnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2013 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 (dwieście) złotych.
Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych skargi zostały doręczone skarżącemu w dniu 16 kwietnia 2013 r.
W odpowiedzi - pismem z dnia 23 kwietnia 2013 r. - skarżący wskazał, że do nadesłania 36 egzemplarzy skargi potrzeba ryzy papieru. Dalej zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 1 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz postanowieniem SKO [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. sprawa wniosku z dnia 10 września 1998 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności należy do indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rozpatrywanych w trybie K.p.a. Według skarżącego taka indywidualna sprawa nie wymaga załączenia 36 egzemplarzy skargi i jego zdaniem żądanie sądu jest nieuzasadnione.
Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału sprostował własne zarządzenie z dnia 8 kwietnia 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w ten sposób, że zamiast słów "w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych), stosowanie do § 2 ust. 3 pkt 2" wpisać słowa "w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych), stosowanie do § 2 ust. 5".
W dniu 6 maja 2013 r. skarżący osobiście złożył w siedzibie Sądu, zażalenie na zarządzenie z dnia 24 kwietnia 2013 r. oraz wniosek o uchylenie wezwania do nadesłania 36 odpisów skargi. Skarżący wskazał, że zarządzeniem z 24 kwietnia zmniejszono kwotę wpisu od wniesionej skargi, jednakże brak sprostowania wezwania w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 36 jej odpisów.
Zgodnie z zarządzeniem z 6 maja 2013 r. WSA we Wrocławiu wezwał skarżącego o precyzyjne wskazanie jakiego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału dotyczy zażalenie z 6 maja 2013 r. bowiem zarządzenie z 24 kwietnia 2013 r. dotyczy jedynie sprostowania zarządzenia z 8 kwietnia 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Wezwanie Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 maja 2013 r.
W odpowiedzi, skarżący pismem z 6 czerwca 2013 r. podniósł, że jego zażalenie dotyczy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 8 kwietnia 2013 r. dotyczącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie skarżącego E. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2013 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 36 egzemplarzy odpisów skargi, jako niedopuszczalne. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 28 czerwca 2013 r.
W dniu 24 czerwca 2013 r. skarżący złożył pismo do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA we Wrocławiu z wnioskiem o nadzór nad postępowaniem i orzeczeniami WSA we Wrocławiu w sprawie sygn. akt II SA/Wr 261/13. Wniosek ten nie został przekazany do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a przedstawiony sędziemu sprawozdawcy.
Z kolei w piśmie z 4 lipca 2013 r. skierowanym do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący m.in. zwrócił uwagę na naruszenie przez WSA we Wrocławiu przepisu art. 18 § 1 pkt 6a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) poprzez wydanie postanowienia z dnia 18 czerwca 2013 r. przez sędziego podlegającego wyłączeniu z mocy ustawy.
Postanowieniem z 10 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I uchylił postanowienie z dnia 18 czerwca 2013 r. oraz w pkt II odrzucił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 8 kwietnia 2013 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 36 odpisów skargi.
Pismem z 30 lipca 2013 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA we Wrocławie z dnia 10 lipca 2013 r. Odpisy tego zażalenia zostały doręczone wszystkim stronom postępowania (36 osób).
W takich okolicznościach sprawy skarżący – pismem z 2 września 2013 r. - wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie sygn. akt II SA/Wr 261/13. W uzasadnieniu skargi E. P. wskazał, że WSA we Wrocławiu nie rozstrzygnął dotychczas sprawy i nie przekazał do Naczelnego Sądu Administracyjnego jego wniosku z 24 czerwca 2013 r. o nadzór nad postępowaniem i orzeczeniami WSA we Wrocławiu w sprawie sygn. akt II SA/Wr 261/13. Dalej skarżący przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy odnosząc się merytorycznie do legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedstawionym stanie faktycznym skarga E. P. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. - zwanej dalej "ustawą"). Konieczne jest, więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.
Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy (por. postanowienia NSA: z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPP 16/08 - Lex 479698, z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt I OPP 20/08 – Lex 479136, z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt II OPP 20/08 – Lex 493700).
W przedmiotowej sprawie nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, że naruszył prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Od dnia wpływu skargi do Sądu (8 kwietnia 2013 r.) do dnia wniesienia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania (2 września 2013 r.) upłynęło niecałych 5 miesięcy. Taki okres oczekiwania na zakończenie sprawy nie pozwala stwierdzić, aby prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone. Tym niemniej stwierdzić należy, że poszczególne czynności podejmowane były przez Sąd prawidłowo i w rozsądnych terminach, w szczególności biorąc pod uwagę ilość stron postępowania (36 uczestników) oraz liczną korespondencję - w tym środki odwoławcze - kierowaną przez skarżącego do WSA we Wrocławiu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.