Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SO/Wa 48/16 odrzucił wniosek Z. B. o wymierzenie Ministrowi Sprawiedliwości - Prokuratorowi Generalnemu grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 24 września 2016 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Na powyższe postanowienie Z. B. złożył zażalenie oraz wniosek z dnia 17 stycznia 2017 r. o zwrot kosztów.
Postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. z uwagi na nieuiszczenie wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1521/17 oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 10 maja 2017 r.
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. jest prawomocne od dnia 31 października 2017 r.
Pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Z. B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SO/Wa 48/16, żądając stwierdzenia przewlekłości postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w zakresie nierozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. oraz wniosku o zwrot kosztów. Dodatkowo wniósł o przyznanie mu sumy pieniężnej w kwocie 20.000 zł. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75 - dalej jako "ustawa"), skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku postępowania w sprawie. Zasadniczym bowiem celem tej skargi jest usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy.
Z akt sprawy wynika, że zażalenie na postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. zostało rozpoznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. Prawidłowość tego postanowienia ocenił Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1521/17, wskazał, że Sąd I instancji właściwie odrzucił zażalenie skarżącego. Stwierdzić zatem należy, że postępowanie w zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. zostało prawomocnie zakończone.
Wskazać ponadto należy, że postępowanie w sprawie zwrotu kosztów, o które skarżący wnosił we wniosku z dnia 17 stycznia 2017 r., nie jest postępowaniem, którego celem jest rozpoznanie sprawy (wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie). Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt III SPP 5/11 (publ. Lex nr 848148), w którym stwierdził, że w postępowaniu o zwrot kosztów skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki nie przysługuje.
Z tych też względów skarga na przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, iż zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź gdy zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podlega odrzuceniu. Brak jest zatem podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w tym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy w związku z art. 178, art. 180 i art. 197 § 2 oraz art. 247 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 postanowienia.