Uzasadnienie
Z.B. pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 106/16, zarzucając nieuzasadnioną przewlekłość postępowania żądając zobowiązania Sądu do wydania wyroku w sprawie oraz przyznania od Skarbu Państwa na jego rzecz sumy pieniężnej w kwocie 20.000 zł. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 106/16 odrzucił skargę Z.B. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie niewykonania wniosku o zapłatę.
Następnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym celem wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 28 grudnia 2016 r.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r. Następnie postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 12 kwietnia 2017 r.
Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2017 r. Z.B. ponownie wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. referendarz sądowy WSA w Krakowie oddalił powyższy wniosek, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 21 czerwca 2017 r.
Pismem z dnia 7 sierpnia Z.B. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu z dnia 21 lipca 2017 r.
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę tę odrzucił, a postanowieniem z dnia 4 października 2017 r. odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 28 sierpnia 2017 r.
Na postanowienie z dnia 4 października 2017 r. skarżący złożył zażalenie. Z tych też względów zarządzeniem z dnia 8 listopada 2017 r. został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia.
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił ponowne zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2017 r.
Zarządzeniem z dnia 28 listopada 2017 r. Przewodniczący Wydziału WSA w Krakowie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 9 listopada 2017 r.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt I OZ 95/18 i sygn. akt I OZ 96/18 oddalił zażalenia Z. B. na zarządzenia o wezwaniu do wpisu z dnia 8 listopada 2017 r. i z dnia 28 listopada 2017 r.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. Z. B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 106/16.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75, dalej jako "ustawa") skarga na przewlekłość postępowania może być wniesiona jedynie w toku postępowania w sprawie. Jej zasadniczym celem jest bowiem usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. Skarga wniesiona po zakończeniu postępowania w sprawie jest zatem niedopuszczalna.
W niniejszej sprawie postępowanie sądowe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie zainicjowane skargą Z. B. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie niewykonania wniosku o zapłatę, zostało zakończone postanowieniem tego Sądu z dnia 28 grudnia 2016 r. Skarżący od powyższego orzeczenia nie wniósł środka odwoławczego, dlatego należy uznać, że jest ono prawomocne.
Skargę na przewlekłość postępowania skarżący wniósł natomiast w dniu 10 kwietnia 2018 r., a zatem już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego. Z tych też względów skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Odnosząc się natomiast do wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, iż zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "P.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź gdy zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu, zatem brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w tym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy w zw. z art. 178 i art. 180 w zw. z art. 197 § 2 oraz na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 i 2 postanowienia.