Postanowienie NSA z 3 czerwca 2015 r., I OPP 75/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. L. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku

Sprawa

w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 689/13 ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie NSA: Zofia Flasińska Marek Stojanowski

Uzasadnienie

Pismem datowanym 25 kwietnia 2015 r. A. L. wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 689/13, domagając się stwierdzenia przewlekłości i przyznania jej od Skarbu Państwa kwoty 10 000 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku postępowania w sprawie, której dotyczy, bowiem zasadniczym celem tej skargi jest usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. W związku z tym stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest zarówno wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem. Z akt sprawy wynika, że w tej sprawie postępowanie sądowe zostało zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 listopada 2013 r., który jest prawomocny od 31 grudnia 2013 r. W związku z powyższym skarga na przewlekłość postępowania w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. w zw. z art. 178 i 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.