Uzasadnienie
A. S. pismem z dnia 17 lutego 2015 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z żądaniem wznowienia wszystkich postępowań w przedmiocie konkursów na stanowiska: dyrektora Biura Dyrektora Generalnego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, zastępcy dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego ds. nadzoru prawnego w Ministerstwie Zdrowia, dyrektora Biura Nadzoru Inspekcyjnego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego, dyrektora Biura Drogownictwa w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej, dyrektora Departamentu Kolejnictwa w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej, dyrektora Generalnego Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powyższe pismo wpisał do Dziennika Korespondencji Ogólnej za numerem II KO/Wa 53/15. Następnie Sąd pismem z dnia 24 lutego 2015 r. wezwał A. S. do sprecyzowania jego pisma z dnia 17 lutego 2015 r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, poprzez wskazanie czy pismo to stanowi skargę o wznowienie postępowania sądowoadminsitracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie WSA w Warszawie A. S. w piśmie z dnia 3 marca 2015 r. stwierdził, że należy wznowić postępowania w przedmiocie sześciu konkursów na wyższe stanowiska w korpusie służby cywilnej. Z kolei w piśmie z dnia 18 marca 2015 r. poinformował, że żąda wznowienia wszystkich postępowań sądowoadministracyjnych w przedmiocie konkursów na stanowiska wskazane w piśmie z dnia 17 lutego 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 18 marca 2015 r. zakreślił sprawę II KO/Wa 53/15 i zarejestrował skargę A. S. z dnia 17 lutego 2015 r. w repertorium SO. Następnie zarządzeniem z dnia 30 marca 2015 r. sygn. akt II SO/Wa 146/15 Przewodniczący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił pismo A. S. z dnia 17 lutego 2015 r. bez rozpoznania.
W związku z pismami WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2015 r. i 1 czerwca 2015 r. wzywającym do sprecyzowania pism z dnia 21 kwietnia i 21 maja 2015 r., A. S. pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. poinformował, że jego pisma stanowią zażalenie na zarządzenie z dnia 30 marca 2015 r. W tej sytuacji WSA w Warszawie przy piśmie z dnia 10 lipca 2015 r. przekazał zażalenie na zarządzenie z dnia 30 marca 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie wezwał A. S. do uiszczenia wpisu od złożonego zażalenia. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na zarządzenie z dnia 30 marca 2015 r.
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał A. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. A. S. wniósł o wyłączenie sędziów WSA w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SO/Wa 146/15, na podstawie art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), odrzucił wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016 r. odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 26 kwietnia 2016 r., jako niedopuszczalne, a postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 26 kwietnia 2016 r.
Pismem z dnia 5 lipca 2016 r. A. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed WSA w Warszawie i Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiocie rozpoznania złożonego w sprawie II SO/Wa 146/15 wniosku o wyłączenie sędziów. Jednocześnie domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 120.000 zł. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że sędziowie WSA w Warszawie i sędziowie Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą orzekać w jego sprawie, gdyż są sędziami wyłączonymi z mocy ustawy. Art. 20 § 4 P.p.s.a. dotyczy sądu, a art. 20 § 1 P.p.s.a. wyłączenia sędziego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest sądem właściwym do rozpoznania wniosków o wyłączenie sędziów NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.; dalej jako "ustawa").
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy skarga na przewlekłość postępowania może być wniesiona jedynie w toku postępowania w sprawie. Jej zasadniczym celem jest bowiem usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. Skarga wniesiona po zakończeniu postępowania w sprawie jest zatem niedopuszczalna. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Postępowanie w sprawie z wniosku A. S. z dnia 18 grudnia 2015 r. o wyłączenie w sprawie II SO/Wa 146/15 sędziów WSA w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2016 r. Z tych też względów Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można skutecznie zarzucić przewlekłości w prowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie. Natomiast sposób zakończenia tej sprawy nie podlega ocenie w toku rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania sądowego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki związku z art. 178, art. 180 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.