Postanowienie NSA z 23 stycznia 2020 r., I OPP 90/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi T. K. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu

Sprawa

w sprawie o sygn. akt IV SPP/Wr 112/19 ze skargi T. K. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący
sędzia NSA Jolanta Rudnicka sprawozdawca
sędzia NSA Małgorzata Miron

Uzasadnienie

W dniu 13 marca 2019 r. do biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga T. K. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie wydania zaświadczenia.

W dniu 24 maja 2019 r. wpłynęła odpowiedź Prezesa na skargę z wnioskiem o jej oddalenie.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2019 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi – w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 24 czerwca 2019 r. (data stempla pocztowego) wniósł o zwolnienie go z kosztów sądowych w całości. W związku z tym, Sąd przesłał skarżącemu urzędowy wniosek (formularz PPF) o przyznanie prawa pomocy celem jego wypełnienia. Skarżący wypełnił i złożył ten wniosek w WSA we Wrocławiu w dniu 2 sierpnia 2019 r. Pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r. starszy referendarz sądowy w WSA we Wrocławiu wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie stosownych dokumentów. W dniu 27 sierpnia 2019 r. skarżący na urzędowym formularzu PPF złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wr 96/19, IV SPP/Wr 112/19 starszy referendarz w WSA we Wrocławiu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W wykonaniu zarządzenia sędziego WSA we Wrocławiu z dnia 2 października 2019 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu oraz wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, poprzez ich podpisanie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu oraz pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. W dniu 15 października 2019 r. skarżący podpisał oba pisma.

Postanowieniem z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt IV SPP/Wr 112/19, WSA we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu.

Pismem z dnia 6 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego) T. K. złożył "skargę na bezczynność WSA we Wrocławiu w sprawie skargi na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu" w przedmiocie wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi nie wskazano żadnych argumentów na jej zasadność, odniesiono się natomiast do meritum sprawy w przedmiocie bezczynności w wydaniu zaświadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz.

75. – dalej "ustawa"), skarga na przewlekłość powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających to żądanie. Skargę niespełniającą warunków, o których mowa w art. 6 ust. 2 sąd odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy.

Skarga T. K. "na bezczynność WSA we Wrocławiu" nie spełnia warunków formalnych skargi na przewlekłość postępowania, gdyż nie zawiera żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w tej sprawie. Natomiast uzasadnienie tej skargi w zasadzie nie zawiera uzasadnienia, skarżący podniósł natomiast kwestię bezczynności w wydaniu zaświadczenia. Zatem skarga ta podlega odrzuceniu.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że sąd rozpoznający skargę na przewlekłość postępowania nie dokonuje merytorycznej oceny orzeczeń, tzn. nie bada ich zgodności z prawem.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. odrzucił skargę na przewlekłość postępowania.