Postanowienie NSA z 22 listopada 2016 r., I OPP 96/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi H. B. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu o sygn. akt IV SA/Wr 211/16

Sprawa

w sprawie ze skargi H. B. na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. w przedmiocie przyznania pomocy ze środków publicznych Skarbu Państwa postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Zofia Flasińska Marek Stojanowski (spr.)

Uzasadnienie

Skarżący H. B. złożył skargę - za pośrednictwem organu - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. w przedmiocie przyznania pomocy ze środków publicznych Skarbu Państwa.

Skarga została przekazana przez organ wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 11 maja 2016 r. (data prezentaty sądu).

Zarządzeniem z dnia 11 maja 2016 r. sprawa ze skargi H. B. została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pod sygn. akt IV SA/Wr 211/16, wskazano strony, przedmiot, symbol sprawy, wyznaczono sędziego sprawozdawcę, zarządzono doręczenie skarżącemu odpisu odpowiedzi na skargę.

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 211/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę.

W dniu 8 lipca 2016 r. (data prezentaty sądu) skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 września 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzono postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

Pismem z dnia 6 września 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka we W. wskazała dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adw. J. N. Postanowieniem z dnia 10 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 211/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną.

W tych okolicznościach skarżący w dniu 10 października 2016 r. (data prezentaty sądu) złożył skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym bez nieuzasadnionej zwłoki. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości, zobowiązanie Sądu I instancji do rozpoznania wniosku z dnia 31 grudnia 2015 r. uzupełnionego w dniu 29 lutego 2016 r. w terminie 14 dni od dnia rozpoznania skargi, czasowe zobowiązanie Skarbu Państwa do wypłaty comiesięcznie kwoty 1 500 zł na rzecz skarżącego począwszy od miesiąca grudnia 2015 r. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd I instancji nie rozpoznał dotychczas jego wniosku z dnia 31 grudnia 2015 r., co rażąco narusza prawa skarżącego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2016 r. poz. 1259, zwanej dalej "ustawą"). Konieczne jest, więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy (por. postanowienia NSA: z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPP 16/08 - Lex 479698, z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt I OPP 20/08 – Lex 479136, z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt II OPP 20/08 – Lex 493700), choć istotne są również ustalenia faktyczne danej sprawy.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, postępowanie ze skargi H. B. wszczęte zostało na skutek skargi przekazanej przez organ do Sądu w dniu 11 maja 2016 r. (datowanej przez skarżącego - "31 grudnia 2015 r./uzupełnione dnia 29 lutego 2016"). Od dnia wpływu skargi do dnia złożenia skargi na przewlekłość postępowania (10 października 2016 r.) upłynęło 5 miesięcy. W świetle powołanych wyżej przepisów prawa, takiego okresu oczekiwania na zakończenie postępowania przed Sądem I instancji nie można uznać za nieuzasadnioną zwłokę sądu. Jednocześnie należy zauważyć, że w dniu 27 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę odrzucił, w dniu 8 lipca 2016 r. rozpoznano wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, a następnie w dniu 10 października 2016 r. Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną. Z powyższego wynika, że Sąd I instancji podejmował czynności bez zbędnej zwłoki.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.