Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1014/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1662/13 oddalił skargę K.D. na orzeczenie dyscyplinarne Szefa Służby Celnej z dnia 5 czerwca 2013 r. nr SC4/1162/14/2012/2358PKPJ w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Szef Służby Celnej, działając na podstawie art. 179 ust. 3, art. 180, art. 187 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.) oraz art. 437 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania K.D. od orzeczenia dyscyplinarnego nr 430000-IKAW-152-15/12 Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 19 czerwca 2012 r. w dniu 5 czerwca 2013 r. wydał orzeczenie nr SC4/1162/14/2012/2358PKPJ, którym utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej instancji.

Organ pierwszej instancji orzeczeniem dyscyplinarnym uznał ww. winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na niezachowaniu procedury obowiązującej przy zdawaniu broni do magazynu, w związku z nieodłączeniem magazynka od broni przed sprawdzeniem jej rozładowania i oddaniem strzału kontrolnego w kierunku kulochwytu, tj. naruszenia art. 166 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z § 26 ust. 6 pkt 1 "Instrukcji w sprawie gospodarowania uzbrojeniem w Służbie Celnej oraz jego użytkowania" i wymierzył jej karę dyscyplinarną nagany.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu dyscyplinarnego przytoczył za organem stan faktyczny sprawy i argumentację organu pierwszej instancji związaną z zaistniałym przewinieniem i wymierzoną karą dyscyplinarną.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przytoczył treść art. 187, art. 166 i art. 167 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej oraz § 8, 9 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie przydziału broni palnej oraz jej magazynowania, przechowywania i zapewnienia właściwego stanu technicznego (Dz. U. Nr 196, poz. 1512).

Ponadto organ podał, że aktem wewnętrznym regulującym użytkowanie broni palnej przez funkcjonariuszy celnych, jest "Instrukcja w sprawie gospodarowania uzbrojeniem w Służbie Celnej oraz jego użytkowania" zatwierdzona przez Szefa Służby Celnej. W jej § 26 ust. 6 określono, że w trakcie zdawania uzbrojenia do magazynu broni funkcjonariusz jest zobowiązany do:

1. odłączenia magazynku lub rozładowania broni palnej długiej;
2. sprawdzenia rozładowania broni palnej i oddania strzału kontrolnego w kierunku kulochwytu;
3. zabezpieczenia broni palnej;
4. rozładowania amunicji z magazynków.

Powyższe obowiązki zobowiązany jest wykonać funkcjonariusz zdający broń do magazynu.

Zarzucane obwinionej przewinienie dyscyplinarne dotyczy nieodłączenia magazynka od broni przed sprawdzeniem jej rozładowania i oddaniem strzału kontrolnego w kierunku kulochwytu, tj. niezachowania procedury określonej w § 26 ust. 6 pkt 1 powyżej określonej instrukcji.

Ponadto organ odwoławczy odniósł się wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu i stwierdził, że są one niezasadne.

W ocenie organu odwoławczego orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy, a wymierzona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia.

Orzeczenie dyscyplinarne Szefa Służby Celnej stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Reprezentujący skarżącą profesjonalny pełnomocnik zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu dyscyplinarnemu, że zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. art. 166 pkt 4 ustawy o Służbie Celnej w zw. z art. 26 ust. 6 pkt 2 "Instrukcji w sprawie gospodarowania uzbrojeniem w Służbie Celnej oraz jego użytkowania" poprzez przyjęcie, że skarżąca dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego i ukaranie jej za zaniechanie czynności służbowej lub wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy, podczas gdy skarżąca zgodnie z pkt 2 ww. Instrukcji sprawdziła rozładowanie broni poprzez oddanie strzału kontrolnego w kierunku kulochwytu, za co skarżąca nie powinna być karana;
2. § 3 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy celnych w zw. z art. 173 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne nie uwzględnił wniosków dowodowych obrońcy skarżącej, mimo iż skarżąca i jej obrońca wskazywali wątpliwości co do okoliczności zdarzenia oraz co do formułowania zarzutu i przyjętej kwalifikacji prawnej;
3. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w ten sposób, że organ wydający orzeczenie dyscyplinarne nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, a ponadto nie dochował obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności i powierzchownie ocenił materiał dowodowy, w szczególności oddalał wszelkie wnioski dowodowe, jako niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy bez uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia;
4. art. 9, art. 78 § 1 i art. 79 § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania dyscyplinarnego w sposób jednostronny, z naruszeniem zasady podmiotowości, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w tym interesu obwinionej, która została pozbawiona możliwości obrony swych praw.

Ponadto pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż na skarżącą nałożono kilka sankcji karnych w postaci kary dyscyplinarnej nagany, cofnięcia pozwolenia na broń, została przeniesiona i zmieniono jej miejsce pełnienia służby, co spowodowało obniżenie uposażenia. Wymierzona skarżącej kara nagany nie została należycie uzasadniona i naruszyła jej interes jako strony.

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

Szef Służby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ podał m.in., że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Celnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych rozstrzygnięć. Z punktu widzenia powyższych zasad skargę jako niezasadną należało oddalić.

Zadaniem Sądu I instancji, w sprawach związanych z postępowaniem dyscyplinarnym jest sprawdzenie zgodności tegoż postępowania z obowiązującymi przepisami prawa, tj. czy postępowanie zostało wszczęte i toczyło się zgodnie z przepisami Rozdziału 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.), a także, czy zastosowana wobec funkcjonariusza kara mieści się w katalogu kar dyscyplinarnych określonych w art. 167 ust. 1 ustawy i jest adekwatna do stopnia zawinienia.

Zgodnie z art. 166 powołanej ustawy, funkcjonariusze celni podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie obowiązków służbowych, w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych lub wynikających ze złożonego ślubowania oraz przepisów prawa (pkt 1), odmowy wykonania lub niewykonania polecenia, z zastrzeżeniem przypadków wskazanych w art. 127 ust. 2 i 3 (pkt 2), zaniechania czynności służbowych albo ich wykonywania w sposób niedbały lub nieprawidłowy (pkt 3). Użyte w tym przepisie słowo "podlegają" wskazuje na to, iż funkcjonariusz celny jest obowiązany w szczególności wykonywać obowiązki, a więc: rzetelnie i terminowo wykonywać powierzone zadania; racjonalnie gospodarować środkami publicznymi; podnosić kwalifikacje zawodowe; godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią (art. 122 ustawy). Co za tym idzie dochować staranności, aby wykonywać obowiązki zgodnie ze złożonym pisemnie ślubowaniem, o treści: "Świadomy podejmowanych obowiązków funkcjonariusza celnego ślubuję wiernie służyć Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać zasad Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego, rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania oraz strzec dobrego imienia służby, honoru i godności funkcjonariusza, a także przestrzegać zasad etyki funkcjonariusza Służby Celnej." (art. 83 ust. 1 tej ustawy).

Funkcjonariusze celni zobowiązani są zatem do fachowego, rzetelnego, zgodnego z prawem i bezstronnego, prawidłowego, sprawnego i terminowego wykonywania powierzonych im obowiązków i zadań oraz przestrzegania regulaminu służby (pracy) w sposób zapewniający ochronę interesów Państwa i Obywateli.

Dalej Sąd podkreślił, że sama ocena wagi naruszenia obowiązków służbowych i dobór adekwatnej do nich kary należy do organów dyscyplinarnych, bowiem sądowa kontrola decyzji uznaniowych sprowadza się w istocie do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy.

Sąd I instancji wskazał, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości. nSzczegółowy zakres naruszenia obowiązków służbowych przez skarżącą został przedstawiony w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.

W ocenie Sądu, postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte i prowadzone prawidłowo, zaś materiał zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym pozwala na uznanie skarżącej winną zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego, określonego w art. 166 pkt 4 powołanej ustawy, tj. zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy.

Opis naruszeń zamieszczony w orzeczeniu dyscyplinarnym organu pierwszej instancji czyni zadość obowiązkowi precyzyjnego ustalenia naruszenia obowiązków oraz ich przyczyn, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Orzeczenie dyscyplinarne, zostało wydane po wysłuchaniu rzecznika dyscyplinarnego i obwinionej i jej obrońcy, jest kompletne i spełnia wymogi określone w art. 178 ust. 3 powołanej ustawy pragmatycznej.

Odnosząc się do wymiaru orzeczonej wobec skarżącej kary dyscyplinarnej, Sąd I instancji zauważył, iż kara nagany znajduje się w katalogu określonym art. 167 pkt 1 ustawy.

Zdaniem Sądu, organ niewątpliwie orzekając karę dyscyplinarną wziął pod uwagę okoliczności łagodzące. Zwrócić uwagę należy, iż określona w art. 167 ustawy gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Ocena wagi naruszenia obowiązku służbowego i dobór adekwatnej do niego kary należy do organów dyscyplinarnych. Analiza akt postępowania dyscyplinarnego w niniejszej sprawie nie wykazuje dowolności w zastosowaniu kary dyscyplinarnej.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał je za chybione. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 187 ustawy o Służbie Celnej, w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, natomiast podniesione w skardze zarzuty sprowadzają się w zasadzie do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a przepisy te nie miały w sprawie zastosowania. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego z przyczyn podanych powyżej, jak również naruszenia wskazanych w skardze norm konstytucyjnych. Skarżącej została wymierzona jedna kara za przewinienie dyscyplinarne. Podjęte przez organ inne rozstrzygnięcia dotyczące skarżącej nie podlegały w tej sprawie kontroli sądowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K.D., zaskarżając go w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego tj.

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz § 3 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy celnych w zw. z art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej poprzez:

• błędne ustalenie, iż organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, podczas gdy w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym zostały nieuwzględnione wnioski dowodowe obrońcy skarżącej, mimo iż skarżąca i jej obrońca wskazywali wątpliwości co do okoliczności zdarzenia oraz co do formułowanego zarzutu i przyjętej kwalifikacji prawnej,
• błędne stwierdzenie, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych rozstrzygnięć, podczas gdy zachodzi wyraźna sprzeczność miedzy treścią zarzutu sformułowanego przez Dyrektora Izby Celnej w Toruniu, a treścią zarzutu sformułowanego przez organ odwoławczy - Szefa Służby Celnej,
• nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do części zarzutów zawartych w skardze, a mianowicie zarzutu pozbawienia skarżącej prawa do obrony oraz zarzutu rażącej niewspółmierności kary,
• nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób precyzyjny do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego oraz zarzutu naruszenia wskazanych w skardze norm konstytucyjnych,
• częściowe ograniczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku do powtórzenia wybranych argumentów z uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego, podczas gdy obowiązkiem Sądu jest szczegółowe i precyzyjne wskazanie, które ustalenia zasługują na akceptację, a które nie i z jakiego powodu, jak również dlaczego argumenty podnoszone przez skarżącą nie zasługują na uwzględnienie,
• zaniechanie przez Sąd I instancji wyjścia poza granice zarzutów, wniosków skargi oraz powołanych podstaw prawnych, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż Sąd powinien to uczynić.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy obu instancji nie wyjaśniły wielu istotnych okoliczności sprawy, a wszelkie wnioski dowodowe składane przez obwinioną były oddalane bez żadnego uzasadnienia. Odmówiono między innymi przesłuchania instruktorów strzelectwa oraz pozostałych zawnioskowanych świadków. Organ w zasadzie swoje ustalenia oparł wyłącznie na wadliwej notatce służbowej sporządzonej przez Naczelnika Wydziału Zwalczania Przestępczości, która w swej treści zarzucała obwinionej oddanie strzału niekontrolowanego z broni palnej w kierunku kulochwytu oraz zeznaniu obwinionej i zeznaniu świadka K.G.

Ponadto wskazano na wątpliwości co do prawidłowości sformułowanego zarzutu i przyjętej kwalifikacji prawnej czynu. W ocenie skarżącej zarzut oddania niekontrolowanego strzału jest twierdzeniem sprzecznym i nieprawdziwym w świetle faktu oddania strzału kontrolnego i umiejscowienia pocisku w kulochwycie, tj. w miejscu do tego przystosowanym. Powyższe niezbicie dowodzi, iż obwiniona w trakcie oddania strzału kontrolowała jego kierunek, a oddany strzał stanowił zgodny z procedurą etap zdawania broni. Sąd jednak, w uzasadnieniu wyroku, w ogóle się do tej kwestii nie odniósł.

Skarżąca podkreśliła, że procedura zdawania broni narzuca oddanie strzału kontrolnego do kulochwytu i prowadzone postępowanie dyscyplinarne przez organ I instancji było wbrew obowiązującym przepisom (instrukcji w sprawie gospodarowania uzbrojeniem w Służbie Celnej oraz jego użytkowania). Stwierdzenie "po uprzednim wprowadzeniu naboju do komory nabojowej, oddała strzał w kulochwyt" świadczy, iż organ I instancji przyjął, iż obwiniona wprowadziła nabój do komory nabojowej i oddała strzał w kulochwyt, podczas gdy sprawdzenie komory nabojowej (wcześniejszy etap zdawania broni przewidziany instrukcją) powoduje automatyczne wprowadzenie naboju do komory nabojowej. W świetle obu orzeczeń rodzi się wniosek, iż organ I instancji ukarał obwinioną za oddanie niekontrolowanego strzału, natomiast organ II Instancji za nieodołączenie magazynka. W świetle powyższego można odnieść wrażenie że organ I instancji prowadzący postępowanie, odrzucając wszelkie wnioski dowodowe, nie chciał wyjaśnić sprawy i ukarał obwinioną za czyn nie będący użyciem broni. Po drugie Szef Służby Celnej mimo, iż przyjmuje nową treść zarzutu, jednocześnie zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej w Toruniu utrzymuje w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle jednak na tak istotną kwestię nie zwrócił uwagi.

Dalej podniesiono, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest również szczegółowego odniesienia do zarzutu rażącej niewspółmierności kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zasadzie nie wskazał, dlaczego organ dyscyplinarny, mając obowiązek wzięcia przy orzekaniu pod uwagę licznych w przedmiotowej sprawie okoliczności łagodzących, takich jak: nieumyślność popełnionego przewinienia, wieloletni nienaganny przebieg służby, niekaralność, brak szkody, brak doświadczenia zawodowego obwinionej w obchodzeniu się bronią, wybrał karę nagany, nie uzasadniając przy tym, dlaczego właśnie ta kara jest adekwatna do stopnia zawinienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej P.p.s.a. z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a.

Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Wskazać należy, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę na orzeczenie dyscyplinarne w granicach sprawy, orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), a więc materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Przy czym dokonuje kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia uwzględniając faktyczne podstawy jego wydania, tj. ustalenia faktyczne, które zostały przyjęte przez organ jako podstawa rozstrzygnięcia, ich ocenę oraz podstawę prawną i jej wyjaśnienie. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa i zastosował środek określony w art. 151 P.p.s.a.

Zarzut kasacyjny naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Po pierwsze skarżąca kasacyjnie nie wskazuje w skardze kasacyjnej jakie przepisy postępowania naruszył organ administracji, a których to naruszenia nie dostrzegł Sąd I instancji. Stawiany w skardze kasacyjnej zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (pkt. 1 lit. a –b skargi kasacyjnej) wymaga powołania konkretnych przepisów procedury regulujących tę materię.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istotnie w postępowaniu dyscyplinarnym nie zostały uwzględnione wnioski dowodowe obrońcy skarżącej. Stosownie do art. 187 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr. 168, poz. 1323 ze zm.) w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 ustawy (odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy) stosuje się odpowiednio przepisy K.p.k.

W myśl art. 170 § 1 pkt. 3 K.p.k. oddala się wniosek dowodowy, jeżeli dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności. Taka też sytuacja zachodziła w rozpoznawanej sprawie, ponieważ zgłaszane przez obrońcę skarżącej wnioski dowodowe dotyczyły okoliczności nie mających znaczenia dla oceny zachowania skarżącej (decyzja o cofnięciu przydziału broni, wyznaczenie na inne stanowisko służbowe), jak również wnioskowano o przesłuchanie w charakterze świadków osoby, które były nie nieobecne w magazynie broni w czasie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. W toku postępowania zostały podjęte czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy tj. ustalenia czy skarżąca przed zdaniem broni do magazynu odłączyła magazynek. Przesłuchano skarżącą oraz świadka zdarzenia, którzy zgodnie potwierdzili okoliczność nieodłaczenia magazynku od broni zdawanej przez skarżącą. W takiej sytuacji przeprowadzanie innych dowodów było zbyteczne.

Nie można zatem twierdzić, iż organ naruszył § 3 i § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2010r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz. U. Nr. 31, poz. 159).

Zgodnie z wymienionymi przepisami rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wyjaśniającego podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia okoliczności sprawy - § 3. Funkcjonariusz prowadzący postępowanie dyscyplinarne zbiera materiał dowodowy i przeprowadza czynności dowodowe niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności przyjmuje wyjaśnienia od obwinionego, przesłuchuje świadków, zleca przeprowadzenie badań lub ekspertyz oraz zasięga niezbędnych opinii - § 7 ust. 1. Na wniosek obwinionego lub jego obrońcy funkcjonariusz prowadzący postępowanie dyscyplinarne może przeprowadzić przesłuchanie świadków z udziałem obwinionego i jego obrońcy oraz rzecznika dyscyplinarnego - § 7 ust. 3.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i to bez względu na nieznaczne różnice w sformułowaniu zarzutu przypisanego skarżącej przez organ II instancji w porównaniu do opisu czynu podanego przez organ I instancji.

Stosownie do § 26 ust. 6 pkt. 1 instrukcji w sprawie gospodarowania uzbrojeniem w Służbie Celnej oraz jego użytkowania, w trakcie zdawania uzbrojenia do magazynu broni funkcjonariusz zobowiązany jest do odłączenia magazynka lub rozładowania broni palnej. Okoliczność że w dniu 22 marca 2012r. skarżąca zdając broń do magazynu broni nie odłączyła magazynku jest bezsporna. Przyznała ją sama skarżąca (k. 185) oraz jedyny świadek zdarzenia K.G. (k. 188). W tych okolicznościach bez znaczenia pozostają podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące tego, czy skutek nieodłaczenia magazynku w postaci strzału w kulochwyt był kontrolowany, czy niekontrolowany. S

Skutek taki nie powinien nastąpić i nie nastąpiłby gdyby skarżąca przestrzegała obowiązującej procedury i zanim oddała strzał kontrolny odłączyła magazynek.

Kwalifikacja czynu skarżącej nie budzi wątpliwości. Skarżąca została ukarana za nieprzestrzeganie procedury przy zdawaniu broni zobowiązującej ją do odłączenia magazynku.

Zarzucane w skardze kasacyjnej nieodniesienie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wniosku dowodowego skarżącej z dnia 11 maja 2012r. (k. 163) nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. i nie może skutecznie podważać prawidłowości wydanego wyroku. Jak już wcześniej stwierdzono wnioskowane dowody nie były przydatne w sprawie. Cofnięcie skarżącej przydziału broni, czy wyznaczenie nowego miejsca pełnienia służby nie jest równoznaczne z wymierzeniem za to samo przewinienie kolejnej kary dyscyplinarnej. Okoliczności te, wprawdzie odbierane przez skarżącą jako krzywdzące, pozostają bez związku z przedmiotową sprawą. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, choć nie odnosi się wyczerpująco do wszystkich zarzutów skargi, odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. i pozwala poznać powody dla których Sąd I instancji nie uwzględnił skargi. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy, podano sformułowane w skardze zarzuty, wskazano podstawę prawną oddalenia skargi oraz wyjaśniono motywy podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady oraz nie poddaje się kontroli instancyjnej. Zauważyć należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się wyłącznie na kwestiach istotnych nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345).

Lapidarne odniesienie się przez Sąd I instancji do kwestii niewspółmierności wymierzonej kary dyscyplinarnej w stosunku do wagi popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, nie może prowadzić do zakwestionowania zaskarżonego wyroku. Dobór kary dyscyplinarnej należy do wyłącznej kompetencji organu dyscyplinarnego i nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu w tej kwestii poprzez sugerowanie, czy nakazywanie organowi jaka kara powinna zostać wymierzona. W przypadku gdy kara dyscyplinarna została wymierzona przez uprawniony organ za przewinienie, którego popełnienie nie budzi wątpliwości, zaś sama kara została przewidziana przez ustawodawcę, sąd administracyjny nie jest władny ingerować w autonomiczne uprawnienia organu dyscyplinarnego dotyczące wymiaru kary dyscyplinarnej.

Zauważyć należy, że w przepisach ustawy o Służbie Celnej ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każda z kar wymienionych w art.167 ust. 1 ustawy, pozostawiając zastosowanie któreś z nich uznaniu właściwego organu administracji celnej. W art. 167 ust. 4 ustawa stanowi, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia obowiązków ciążących na funkcjonariuszu, pobudki jego działania, zachowanie funkcjonariusza przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w wyniku zaniedbania skarżącej nie została wyrządzona żadna szkoda. Należy jednak zauważyć, że szkoda ta była realna i mogła być poważna.

Kara nagany przewidziana w art. 167 ust. 1 pkt. 2 ustawy należy do łagodniejszych kar dyscyplinarnych i w okolicznościach niniejszej sprawy wydaje się nie naruszać ustawowych dyrektyw wymiaru kary.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.