Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25.01.2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1151/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej Nr [...] z dnia [...], utrzymującą w mocy rozkaz personalny [...] Oddziału Straży Granicznej Nr [...] z dnia [...].
D. K. ww. decyzjami został zwolniony ze służby w Straży Granicznej, na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.), z tego względu, że w czasie służby przygotowawczej nie ukończył kursu podoficerskiego, nie uzyskując pozytywnej oceny z egzaminu, a wobec tego otrzymał opinię służbową stwierdzającą jego nieprzydatność do służby, od której nie odwołał się.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd podkreślił, że cyt art. 45 ust. 1 pkt2 nakazuje zwolnienie ze służby w przypadku nieprzydatności stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, a ta przesłanka zaistniała w sprawie D. K. Sąd stwierdził, że D. K. został zapoznany z opinią służbową i pouczony o przysługującym prawie złożenia odwołania od jej ustaleń, ale z prawa tego nie skorzystał i bez znaczenia są powody, dla których to uczynił (D. K. podał, iż dlatego nie odwoływał się, że poinformowano go, iż mimo tej opinii będzie nadal pełnić służbę i zostanie ponownie skierowany na kurs), a w tej sytuacji organy miały podstawę do zastosowania art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, zaś nietrafne jest powoływanie się przez skarżącego na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 lipca 2002 r., które określa jedynie wymogi, jakie powinien spełniać funkcjonariusz Straży Granicznej na danym stanowisku.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył D. K., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania bądź zmianę wyroku w całości i zarzucając:
- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności naruszenie przepisów art. 45 ust. 1 pkt 2 i art. 49 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie warunków w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Straży Granicznej na określonym stanowisku służbowym (Dz. U. Nr 109, poz. 965 ze zm.),
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności ogólnych zasad k.p.a. wynikających z art. 7, 8 i 9 k.p.a.
Zdaniem skarżącego, orzeczenie Wojewódzkiego Sądu narusza prawo, albowiem mimo niezastosowania przez organy obu instancji zasad ogólnych k.p.a., Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Podkreślono, iż właśnie nie bez znaczenia są motywy, jakimi skarżący kierował się nie wnosząc odwołania od opinii, gdyż zapewniono go, że jeżeli się nie odwoła to będzie mógł kontynuować pracę. Podniesiono też, że skarżący uzyskał kwalifikacje zawodowe podstawowe i spełnia warunki do pracy, zaś nie uzyskał kwalifikacji specjalistycznych, a to nie uprawnia do zwolnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania jest całkowicie nietrafny.
Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i zarzuty powinny być kierowane do przepisów, które miały zastosowanie w postępowaniu przed tymi sądami. Wojewódzkie sądy administracyjne procedują wg przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", nie zaś przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wg tych przepisów oceniają tylko postępowanie organów.
Natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 pkt 2 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.) jest niezasadny.
Art. 49 ust. 1 tej ustawy wskazuje właściwość organów w sprawie zwolnienia ze służby funkcjonariuszy Straży Granicznej i stwierdzić należy, że w sprawie D. K. działały właściwe organy (art. 5 ust. 8). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył więc tego przepisu ani przez błędną wykładnię, ani przez niewłaściwe zastosowanie.
Nie można też uznać aby Sąd naruszył art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej. Z akt sprawy wynika, że D. K. otrzymał opinię o nieprzydatności do służby, od której się nie odwołał, w okresie służby przygotowawczej i wobec tego została spełniona przesłanka, o której mowa w tym przepisie do zwolnienia ze służby.
Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem, iż nie ma znaczenia w sprawie przyczyna, dla której skarżący od niekorzystnej dla niego opinii nie odwołał się, bowiem zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 2 ocenie podlegało, czy taka ocena została wystawiona, jaka była jej treść i czy była ostateczna.
Natomiast jeśli idzie o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie warunków w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych ocen stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Straży Granicznej na określonym stanowisku służbowym (Dz. U. Nr 109, poz. 965 ze zm.), to nie miały one w sprawie zastosowania, co zasadnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wobec powyższego skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art.184 ppsa.