Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 843/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny We Wrocławiu oddalił skargę X Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.
Do wniosku o rejestrację strona skarżąca dołączyła – jako dowód własności wspomnianego pojazdu – następujące dokumenty: akt notarialny z dnia [...] marca 2014r. stanowiący umowę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zawartą między M. G. i A. G., gdzie kapitał zakładowy i udziały obejmują (między innymi) wspomniany pojazd; umowę przeniesienia własności pojazdu (w części), zawartą pomiędzy M. G. a A. S.A. w dniu [...] października 2011 r. w celu zabezpieczenia kredytu udzielonego przez Bank na zakup pojazdu, o którym mowa oraz dowód rejestracyjny wydany przez Prezydenta Miasta [...], w którym jako właściciele pojazdu zostali wpisani M. G. i A. S.A.
Po wszczęciu postępowania, organ rejestracyjny został poinformowany przez A. S.A., iż w aktualnym stanie prawnym poprzedni właściciel pojazdu (M. G.), nie jest umocowany do rozporządzania pojazdem, ponieważ Bank – z uwagi na zaprzestanie spłaty, w 2014 r., rat kredytu – skutecznie wypowiedział umowę kredytową, co oznacza, ze obecnie jedynym właścicielem pojazdu jest A. S.A., zaś sam pojazd (jako przedmiot kredytu) poszukiwany jest przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Powołując się na te okoliczności Bank nie wyraził zgody na zarejestrowanie pojazdu, o którym mowa na rzecz skarżącej spółki.
Spółka wnioskująca o rejestrację podniosła z kolei, że A. S.A. nie jest jedynym właścicielem pojazdu, którego dotyczy spór w niniejszej sprawie. Wypowiedzenie umowy kredytu przez Bank i wezwanie M. G. do wydania pojazdu jest bezprzedmiotowe, gdyż w dniu wypowiedzenia umowy M. G. nie była już właścicielem pojazdu i nie posiadała do niego żadnych praw, skoro wniesienie pojazdu aportem do majątku skarżącej spółki spowodowało skuteczne przeniesienie na jej rzecz własności tego pojazdu.
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. (Nr [...]) odmówił zarejestrowania pojazdu samochodowego marki [...] (o numerze rejestracyjnym [...] i numerza identyfikacyjnym /VIN/ [...]) na rzecz skarżącej spółki i A. S.A.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż jedynie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności może być zarejestrowany. Kolegium przywołało dalej wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2008 r. (VI SA/Wa 127/2008), w którym Sąd ten wyraził pogląd, iż organy administracji publicznej nie są powołane do rozstrzygania (ani kreowania) tychże stosunków, w tym –do ustalania w postępowaniu administracyjnym, istnienia bądź nieistnienia prawa/ stosunku prawnego.
Kolegium podkreśliło, że to podmiot wnioskujący o rejestrację powinien wykazać i udokumentować (w sposób niebudzący wątpliwości) przysługujące mu prawo własności do pojazdu, który miałby być zarejestrowany. Okoliczności konkretnej sprawy tyczące tej kwestii są natomiast weryfikowane przez właściwy organ w ramach zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanym przypadku, organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia i dokonał jego właściwej oceny. W szczególności, prawidłowo organ ten przyjął, iż dysponuje rozbieżnymi dokumentami, które nie wskazują jednoznacznie, kto jest obecnie właścicielem spornego pojazdu. Organ wyższego stopnia podzielił stanowisko Prezydenta [...], że organ rejestracyjny nie mógł się zgodzić z twierdzeniem wnioskodawcy o uregulowanym prawie własności do pojazdu i nieistnieniu w tej kwestii jakiegokolwiek sporu. Skoro zaś rejestracji pojazdu można dokonać jedynie na podstawie ustalonego, niespornego stanu własnościowego, to jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, skutkować muszą odmową rejestracji. Wyjaśnianie i rozstrzyganie kwestii własnościowych nie należy bowiem do zadań administracji publicznej, lecz sądów powszechnych.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła spółka X. Sp. z o.o. w W. zarzucając jej naruszenie:
- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania:
- art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. – dalej także jako "p.r.d.") w związku z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 1132 - dalej jako "k.c") - poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej rejestracji pojazdu, przez co organ uniemożliwił stronie realizację uprawnień związanych z własnością pojazdu,
- art. 73 ust. 1 p.r.d. w związku z art. 140 k.c. – poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej rejestracji pojazdu, a także pozbawienie skarżącej spółki statusu właściciela pojazdu, uniemożliwienie skorzystania z przysługującego uprawnienia do zarejestrowania pojazdu i odebrania możliwości skorzystania z prawa własności;
- przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania:
- art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – poprzez niezastosowanie, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, a także przekroczenie granic uznania administracyjnego, przez co skarżącej spółce zostało odebrane uprawnienie rejestracji pojazdu stanowiącego jego własność;
- art. 8 w związku z art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. – poprzez niezastosowanie, polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w wyniku czego organ stwierdził istnienie wątpliwości co do sfery stosunków własnościowych i odmówił skarżącemu rejestracji pojazdu;
- art. 76 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niezastosowanie, polegające na odmówieniu szczególnej mocy dowodowej dokumentom urzędowym, którymi są: umowa spółki i umowa przeniesienia własności, sporządzone w formie aktu notarialnego, bez wskazania przyczyn i dowodów, które świadczą przeciw wiarygodności tych dokumentów;
- art. 76 § 3 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. – przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że akt notarialny umowy spółki podważony został przez A. S.A., który przedłożył dokumenty świadczące o przejęciu pojazdu na jego wyłączną własność po wypowiedzeniu umowy kredytowej, w związku z nieregulowaniem przez M. G. rat kredytu udzielonego na zakup pojazdu;
- art. 138 § 2 k.p.a. – poprzez niezastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy pierwszoinstancyjnej decyzji odmawiającej rejestracji pojazdu, gdy w świetle przedłożonych przez skarżącego dowodów w sprawie bezspornie istniały podstawy do jej rozstrzygnięcia na korzyść strony skarżącej.
Na kanwie tak sformułowanych zarzutów, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi, strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, iż katalog dokumentów, w oparciu o które strona może wykazać przysługujące jej prawo własności, nie jest zamknięty. Poza wymienionymi dokumentami, wnosząc o zarejestrowanie pojazdu, strona może więc potencjalnie powoływać się na każdego rodzaju dowody, pod warunkiem jednak, że pozwalają one w sposób niewątpliwy ustalić właściciela pojazdu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się właśnie to, że rejestracji pojazdu można dokonać jedynie na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. W razie sporu co do prawa własności pojazdu organ administracji obowiązany jest zaś odmówić jego zarejestrowania (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., II SA 1093/98, LEX 41322, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2004 r., II SA/Wa 3046/03, LEX 173977, a także inne orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Jeżeli więc wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu i jego podstawowych elementów, organy administracji publicznej obowiązane są odmówić zarejestrowania zgłoszonego pojazdu (vide np.: wyrok NSA z dnia 4 lutego 1998 r., II SA 1258/98, LEX 41343 i wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., II SA 1093/98, LEX Nr 41322). Konieczne jest bowiem – w przypadku złożenia wniosku o rejestrację danego pojazdu – aby istniała całkowita pewność, że osoba legitymująca się takim dokumentem jest rzeczywiście do tego upoważniona i jest prawowitym właścicielem pojazdu. Naruszenie tej zasady może przecież godzić również w interesy osób trzecich. Osoba, na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu, powinna zatem udokumentować swoje prawo własności do niego. Zarejestrowany może być bowiem pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności.
Warunek niespornego charakteru prawa własności pojazdu zgłoszonego do rejestracji każe z kolei przyjąć, że ustalając stan faktyczny w zakresie własności pojazdu na podstawie dokumentów spoza katalogu z § 4 rozporządzenia wykonawczego z dnia 22 lipca 2002 r., organy administracji winny zachować dalece posuniętą ostrożność, co też organy, w niniejszej sprawie – zasadnie – uczyniły.
Nie bez znaczenia jest – w kontekście dotychczasowych uwag – i to, że dowody własności pojazdu stają się podstawą wytworzenia dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny (zawierający wszak również informację o właścicielu), który ze względu na taki charakter jest następnie dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 244 k.p.c., art. 76 § 1 k.p.a.). Sam zatem dowód rejestracyjny, wprowadzony do obiegu, stanowi nowy, kolejny dowód przysługiwania własności podmiotowi, na rzecz którego pojazd został zarejestrowany.
W rozpoznawanej sprawie, skarżąca spółka starała się wykazać przysługujące jej prawo współwłasności (co najmniej) do pojazdu zgłoszonego do rejestracji na podstawie dwóch aktów notarialnych: umowy zawiązania spółki (X.), z dnia [...] marca 2014 r., zawartej przez A. G. i A. G. oraz umowy przeniesienia praw (z dnia [...] kwietnia 2014 r.), w której A. G. – działając w imieniu własnym i w imieniu swojej siostry M. G. – złożyła między innymi oświadczenie, że M. G. pokrywa przysługujące jej udziały we wspomnianej spółce, "w całości wkładem niepieniężnym o wartości (...), w zamian za aport w postaci prawa własności (...) samochodu osobowego, opisanych w § 1 tego aktu" (cytat z § 3 pkt 1 aktu notarialnego; natomiast z § 1 tej samej umowy wynika, ze chodzi o samochód, o którego rejestrację wystąpiła skarżąca spółka).
Natomiast uczestnik postępowania rejestracyjnego (A. S.A.) zakwestionował umocowanie M. G. do rozporządzania udziałem, jaki jej wcześniej przysługiwał jako współwłaścicielowi spornego pojazdu, a to z tej przyczyny, że zaprzestała ona spłacania kredytu zaciągniętego w tym banku na zakup samochodu, o którym mowa, co spowodowało skuteczne (w ocenie A. S.A.) wypowiedzenie umowy kredytowej, w związku z czym nastąpiło też przewłaszczenie kredytowanego pojazdu na rzecz banku, który obecnie jest jedynym jego właścicielem.
W ocenie Sądu, uwzględniając dopiero co przywołane elementy stanu faktycznego, organy orzekające w obu instancjach były wręcz zmuszone przyjąć za pewnik w rozstrzyganej sprawie, że istnieje wątpliwość (w pełni uzasadniona, co wymaga dodatkowego i silnego podkreślenia) co do osoby podmiotu, któremu rzeczywiście przysługuje status właściciela/współwłaściciela pojazdu, który miałby być rejestrowany. Wspomniano już zaś, iż żaden organ administracji publicznej nie jest uprawniony do rozstrzygania sporu dotyczącego prawa własności. Kompetencja ta, jak celnie wskazano w zaskarżonej decyzji, została zastrzeżona w kodeksie postępowania cywilnego wyłącznie dla sądów powszechnych.
Sąd pierwszej instancji podniósł, iż zawarte w skardze wywody dotyczące konsekwencji umowy spółki oraz umowy przeniesienia praw, o których była już mowa, nie dają wcale podstaw (wbrew stanowisku skarżącej) do uznania, że stosunki własnościowe są bezsporne w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu. Rzecz bowiem w tym, iż w rozstrzyganej sprawie organy – z przyczyn już wielokrotnie naprowadzanych – nie mogły decydować w kwestii skuteczności oświadczeń (kolejne, celowe podkreślenia Sądu), które mogły mieć konsekwencje (bezpośrednie lub pośrednie) dla niewadliwego ustalenia stosunków własnościowych w odniesieniu do przedmiotu rejestracji. Sfera ta – jak już stwierdzono w dotychczasowych rozważaniach, ze wskazaniem konkretnych judykatów dla wsparcia takiego stanowiska – to bowiem wyłączna domena sądów powszechnych.
Niezwłocznego uzupełnienia wymaga przy tym, że chodzi o przesądzenie skuteczności oświadczeń wszystkich zainteresowanych w sprawie podmiotów (dalsze, celowe podkreślenie składu orzekającego Sądu), a więc zarówno strony skarżącej, A. S.A., jak i – co jest nie bez znaczenia – M. G., w której imieniu przysługujące jej prawa do przedmiotowego samochodu wniosła jej siostra do skarżącej spółki, w celu pokrycia przypadającego tej pierwszej udziału w tejże spółce.
W ocenie Sądu, najistotniejszą okolicznością w sprawie byłoby przesądzenie skuteczności właśnie tego ostatnio wymienionego oświadczenia, a to ze względu na zapisy przyjęte w umowie przeniesienia własności części spornego samochodu na rzecz A. S.A., na zabezpieczenie kredytu udzielonego przez ten bank na zakup spornego samochodu. Stosownie bowiem do § 5 pkt 3 umowy, o której mowa, przewłaszczający (M. G.) uprawniony został jedynie do ewentualnego "oddania pojazdu do używania osobom trzecim", a i to "za uprzednią pisemną zgodą A. S.A.". W § 2 pkt 3 tej samej umowy zastrzeżono natomiast, iż w razie wypowiedzenia umowy kredytu (co miało w sprawie miejsce, wobec zaprzestania spłaty zadłużenia wobec banku) "strony uzgadniają, że na Bank przejdzie pozostała część udziału w prawie własności pojazdu w wysokości 51/100 przysługująca do tej pory Przewłaszczającemu. Przewłaszczający wyraża na to zgodę". Cytowane zapisy umowne muszą mieć wpływ dla oceny stosunków własnościowych w odniesieniu do pojazdu, którego dotyczyło postępowanie rejestracyjne. Wyznaczają one bowiem zakres swobody stron tej umowy, jak idzie o możliwość skutecznego dysponowania przedmiotem przewłaszczenia oraz przysługujące im prawo własności/współwłasności do spornego samochodu.
Reasumując, za w pełni zasadne należało uznać stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym w sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości, co do tego, kto jest obecnie właścicielem pojazdu, o rejestrację którego wystąpiła spółka. Spór taki rzeczywiście istnieje.
Wątpliwość co do prawa własności/współwłasności pojazdu – w świetle dotychczasowych wywodów – przesądza z kolei o prawidłowości odmowy jego zarejestrowania. W ocenie Sądu, w takiej sytuacji, organ administracji publicznej nie może bowiem a priori przesądzać, które okoliczności sprawy i dowody miałyby mieć decydujące znaczenie dla wskazania właściciela.
Rozstrzygnięcie tej kwestii należy do wyłącznych kompetencji sądów powszechnych.
W świetle poczynionych uwag oczywiście chybione są zarzuty rzekomego naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego.
Organy nie naruszyły wcale art. 72 i art. 73 p.r.d., skoro wnioskodawca nie przedstawił dowodów wskazujących bezspornie, iż dysponuje on (choćby w części) prawem własności (współwłasności) do pojazdu, o którego rejestrację się ubiegał.
Nie można również upatrywać w sprawie naruszenia przez organy art. 140 k.c., skoro nie wiadomo, kto jest właścicielem przedmiotowego pojazdu. Sąd zwraca jedynie – marginalnie tylko – uwagę, iż prawo własności nie jest absolutnym prawem podmiotowym. Jego granice wyznaczają przecież bezwzględnie obowiązujące przepisy ustaw (między innymi). Ponieważ zaś – w świetle art. 72 i art. 73 p.r.d. – niedopuszczalna byłaby rejestracja pojazdu wnioskowana przez stronę skarżącą (z powodów już wcześniej wskazanych), przeto trzeba uznać, że w okolicznościach rozpoznawanego przepadku, wynikający z tych przepisów zakaz rejestrowania samochodu – co do którego wnioskodawca nie wykazał bezspornie swojego prawa własności – wyznacza również granice treści prawa własności w rozumieniu art. 140 k.c.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka X. Sp. z o.o. w W. zarzucając mu:
- naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 72 ust. 1 p.r.d., w związku z art. 140 k.c., poprzez jego niezastosowanie do rozważanego stanu faktycznego, przez co skarżąca nie uzyskała możliwości realizacji uprawnień związanych z własnością pojazdu;
- art. 73 ust. 1 p.r.d. w związku z art. 140 k.c. poprzez jego niezastosowanie polegające na pozbawieniu skarżącego statusu właściciela pojazdu, a w konsekwencji uniemożliwienie skorzystania z przysługującego uprawnienia obejmującego prawo do zarejestrowania samochodu, tj. odebrania mu możliwości skorzystania z prawa własności.
- naruszenie przepisów prawa procesowego, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w rozważanym stanie faktycznym organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego powodujących konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego oraz naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia;
- art. 151 Ppsa Ppsa jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, mimo że istniały przesłanki do jej uwzględnienia w całości.
Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy skarżąca wykazała, w sposób prawem przewidziany, iż przysługuje jej własność pojazdu, którego rejestracji zażądała.
Strona wskazała, iż przestawione przez skarżącego dowody własności pojazdu, czyli akt notarialny umowy spółki oraz akt notarialny umowy przeniesienia praw, zgodnie z aktualnym orzecznictwem są dokumentami urzędowymi (wyrok NSA z 2 grudnia 1997 r., III SA 758/96). A zatem organy administracji publicznej mają obowiązek uznać za udowodnione to, co zostało stwierdzone w treści dokumentu. Skarżąca upatruje źródło przysługującego jej bezspornie prawa w istnieniu dwóch aktów notarialnych z dnia [...] marca 2014 r. stanowiącego umowę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą X. Sp. z o.o., zawartą między M. G. i A. G., na mocy której M. G. w ramach objęcia udziałów, pokryła je w całości wkładem niepieniężnym (aportem), na który składało się m.in. prawo własności przedmiotowego samochodu osobowego oraz akt notarialny z dnia [...] kwietnia 2014r. stanowiący umowę przeniesienia prawa własności pojazdu na spółkę X. Sp. z o.o. Powyższe dokumenty zgromadzone w rozważanym postępowaniu, stanowią potwierdzenie istnienia wspomnianego prawa własności przedmiotowego pojazdu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej jako "Ppsa") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania.
Badając stosownie do treści art. 183 § 2 Ppsa zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie.
Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy przedstawione przez skarżącą kasacyjnie dokumenty stanowiły dostateczną podstawę do rejestracji pojazdu samochodowego [...] (o numerze rejestracyjnym [...] i numerza identyfikacyjnym /VIN/ [...]) oraz jaki ewentualny wpływ na wynik postępowania miało kwestionowanie przez A. S.A. umowy spółki, na podstawie której skarżąca nabyła ten pojazd.
Zgodnie z art. 72 Prawa o ruchu drogowym rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dokumentów szczegółowo wykazanych w tym przepisie. Wskazanie w art. 72 ustawy dokumentów, które są niezbędne dla dokonania rejestracji pojazdu oznacza, że postępowanie to ma cechy postępowania sformalizowanego i organ dokonujący rejestracji pojazdu zobowiązany jest wymagać dokumentów wymienionych w tym przepisie.
W rozpoznawanej sprawie, skarżąca spółka starała się wykazać przysługujące jej prawo współwłasności do pojazdu na podstawie dwóch aktów notarialnych: umowy spółki z dnia [...] marca 2014 r. (spółki X. Spółki z o. o. w W.) i umowy z dnia [...] kwietnia 2014 r. o przeniesienia praw, w której A. G. – działając w imieniu własnym i w imieniu swojej siostry M. G.– złożyła między innymi oświadczenie, że M. G. pokrywa przysługujące jej udziały we wspomnianej spółce, w całości wkładem niepieniężnym o określonej wartości, w zamian za aport w postaci prawa własności wyżej wskazanego samochodu osobowego,
Natomiast uczestnik postępowania rejestracyjnego (A. S.A.) zakwestionował umocowanie M. G. do rozporządzania udziałem, jaki jej wcześniej przysługiwał jako współwłaścicielowi spornego pojazdu, a to z tej przyczyny, że zaprzestała ona spłacania kredytu zaciągniętego w tym banku na zakup samochodu, co spowodowało skuteczne (w ocenie A. S.A.) wypowiedzenie umowy kredytowej, w związku z czym nastąpiło też przewłaszczenie kredytowanego pojazdu na rzecz banku, który obecnie jest jedynym jego właścicielem.
Prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, powołując się na prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że zarejestrowany może być wyłącznie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności.
Rozstrzyganie sporu na temat własności pojazdu należy do sądu powszechnego, który to czyni w postępowaniu cywilnym. Organ administracji może jedynie ocenić czy wnioskujący o rejestrację przedstawił dowody potwierdzające jego prawo własności pojazdu. To na spółce X. Sp. z o.o. w W. jako wnioskodawczyni spoczywał obowiązek dostarczenia bezspornego dowodu własności pojazdu (art.73 ust.1 Prawa o ruchu drogowym).
Zgodzić się należy także z Sądem pierwszej instancji, że w sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości, co do tego, kto jest obecnie właścicielem pojazdu, o rejestrację którego wystąpiła spółka.
Ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych (umowy przeniesienia praw, umowy kredytu oraz umowy przeniesienia własności) wynika bowiem, po pierwsze, że samochód osobowy marki [...] stał się elementem majątku skarżącej kasacyjnie i stała się ona współwłaścicielem przedmiotowego samochodu w 51/100 częściach. Po drugie, że w razie wypowiedzenia umowy kredytu na bank przejdzie pozostała część udziałów w prawie własności pojazdu w wysokości 51/100, przysługująca do tej pory M. G.. Tym samym A. S.A. stanie się jedynym właścicielem rejestrowanego pojazdu.
Należy wskazać, że organ administracyjny nie ma kompetencji do ustalenia, czy przeniesienie własności pojazdu na podstawie przedłożonych przez skarżącą kasacyjnie umów było skuteczne. Nie zostało więc wykazane na potrzeby postępowania rejestracyjnego w sposób niekwestionowany prawo własności skarżącej kasacyjnie do pojazdu, co oznacza, że nie został spełniony warunek konieczny do zarejestrowania pojazdu w trybie art. 73 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.
Z uwagi na powyższe niezasadne są zarzuty naruszenia art. 72 ust. 1 p.r.d. i 73 ust. 1 p.r.d. w związku z art. 140 k.c. i art. 151 Ppsa.
Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 184 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.