Wyrok NSA z 7 listopada 2013 r., I OSK 1019/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. i H. M.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1725/11 w spawie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia WSA del. Dariusz Chaciński
asystent sędziego Jan Wasilewski protokolant

Sprawa

ze skargi J. M. i H. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Burmistrz Gminy Warszawa Wawer decyzją z [...] maja 1996 r. nr [...], zatwierdził projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność J. i H. małżonków M., oznaczonej jako działki nr [...] i [...] z obrębu [...] położonej, przy ulicy [...] m.in. na: działkę nr [...] – pow. 0,2175 ha, mającą stanowić dojazd do wydzielonych działek, zajętą pod drogę prywatną nieujętą w planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta stała się ostateczna.

Dalej z akt sprawy wynika, iż decyzją z [...] grudnia 2000 r. nr [...], Starosta Powiatu Warszawskiego umorzył postępowanie odszkodowawcze za grunt wydzielony pod budowę ulicy, wskazując, że działka nr [...] nie została wydzielona pod drogę publiczną i pozostaje własnością J. M. oraz H. M., zaś Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] czerwca 2001 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Warszawskiego z [...] grudnia 2000 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 maja 2003 r. sygn. akt I SA 1687/01 oddalił skargę J. M. i H. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] czerwca 2001 r. nr [...].

Pismem z [...] kwietnia 2005 r. J. M. i H. M. wystąpili do Prezydenta m.st. Warszawy z wnioskiem o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], obręb [...], oznaczoną, jako działka nr [...] o pow. 0,2175 ha, w konsekwencji którego Prezydent m.st. Warszawy decyzją z [...] czerwca 2005 r., nr [...] odmówił przyznania odszkodowania za powyższą nieruchomość. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy – Wojewodę Mazowieckiego decyzją z [...] października 2005 r. nr [...].

Pismem z [...] listopada 2008 r. J. M. i H. M. wystąpili ponownie do Prezydenta m.st. Warszawy z wnioskiem o przyznanie odszkodowania za nieruchomość, położoną w Warszawie przy ul. [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,2175 ha. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Prezydent m.st. Warszawy, decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za powyższą nieruchomość. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2009 r. nr [...].

Na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2009 r. J. M. i H. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1827/09 oddalił skargę.

Następnie, pismem z [...] sierpnia 2010 r., J. M. oraz H. M. wystąpili do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2009 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2009 r., nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], obręb [...], oznaczoną, jako działka nr [...] o pow. 0,2175 ha.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] października 2010 r. nr [...], przekazał według właściwości Ministrowi Infrastruktury ww. wniosek z [...] sierpnia 2010 r.

Minister Infrastruktury decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2009 r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2009 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], obręb [...], oznaczoną, jako działka nr [...] o pow. 0,2175 ha.

Pismem z [...] maja 2011 r. J. M. i H. M. wystąpili do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] maja 2011 r., wskazując, iż doszło do nadinterpretacji przepisów prawa, gdyż jedynie Wojewoda Mazowiecki jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1827/09. Ponadto wnioskodawcy wskazali, że Minister ma możliwość uchylenia lub zmiany w niezbędnym zakresie każdej decyzji ostatecznej na podstawie art. 161 K.p.a.

Minister Infrastruktury, decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, iż sprawa umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1827/09 oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2009 r., nr [...]. Minister powołał art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponadto organ odwoławczy odwołał się do przepisu art. 170 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., według którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W konsekwencji Minister stwierdził, że prawomocny wyrok oddalający skargę oznacza, iż kontrolowana przez sąd decyzja nie jest prawnie wadliwa, a zatem wobec związania tym wyrokiem ograniczona jest możliwość weryfikacji takiej decyzji w nadzwyczajnym trybie postępowania. Dalej organ wskazał, iż wynikająca z art. 170 ww. ustawy unormowania prawomocność materialna zamyka organom administracyjnym i podmiotom posiadającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania przed organami administracji możliwość stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 422/2007, Lex PoIonica nr 2075571).

Konstatując, organ stwierdził, iż stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 § 1 K.p.a. decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd, w odniesieniu do której zapadł wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem, stanowiłoby w istocie w stosunku do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu. Minister podniósł, iż przedstawione przez skarżących okoliczności były przedmiotem rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, zaś odmienna ocena tych okoliczności stanowiłaby polemikę z oceną prawną dokonaną przez sąd.

Odnosząc się zaś do zarzutu strony, dotyczącego zmiany lub uchylenia decyzji przez Ministra Infrastruktury w trybie art. 161 K.p.a. organ odwoławczy wskazał, iż jest to odrębny, od trybu określonego w art. 156 § 1 K.p.a., tryb weryfikacji decyzji ostatecznych.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnieśli J. M. i H. M. Wywodzili o wadliwej wykładni art. 153 i art. 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1725/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. M. i H. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że decyzja Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], jak również ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Odnosząc się do zarzutu, że Minister Infrastruktury rozpoznający sprawę z wniosku J. M. i H. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2009 r. nie był związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1827/09 – co wynika z treści art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż podstawowe znaczenie miał tutaj przepis art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przywołany przez organy administracji w rozstrzygnięciach obu instancji.

Artykuł 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Orzeczenie wiąże również inne osoby, ale tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie. Ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy.

W wyroku z 29 kwietnia 2010 r., którym jest związany Minister Infrastruktury, na podstawie art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wskazał, iż organ administracji publicznej rozpoznając wniosek skarżących prawidłowo w pierwszej kolejności zbadał czy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2005 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2005 r., nr [...] orzekającą o odmowie przyznania odszkodowania na rzecz J. i H. M. za działkę położoną w Warszawie przy ul. [...] obrębie [...] oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 2175 m2 ze sprawą zainicjowaną wnioskiem skarżących z [...] grudnia 2008 r. o odszkodowanie za działkę nr [...] o powierzchni 2175 m2. O tożsamości załatwienia sprawy świadczy zakres praw nabytych z decyzji (odmowa nabycia tych praw) lub ustanowionych nią obowiązków. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, która dotyczy tego samego przedmiotu postępowania i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Zdaniem sądu administracyjnego, rozpoznającego wówczas sprawę organ administracji prawidłowo ustalił, że w sprawie niniejszej zachodzi tożsamość tych postępowań i wobec tego umorzył postępowanie zainicjowane wnioskiem z [...] grudnia 2008 r., z uwagi na to, że wniosek skarżących dotyczył sprawy już wcześniej rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W konsekwencji też, sąd administracyjny nie rozpatrywał wówczas merytorycznych zarzutów odnoszących się w zasadzie do decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2005 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2005 r., nr [...] o odmowie przyznania odszkodowania za działkę położoną w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 2175 m2. Tego typu zarzuty nie mogły być bowiem przedmiotem kontroli Sądu.

Powyższe oznacza, iż Minister Infrastruktury, wobec treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2010 r., nie mógł oceniać czy decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania była wydana z naruszeniem prawa, gdyż oceny tej dokonał już sąd administracyjny, wyrażając ją w rozstrzygnięciu oddalającym skargę. Słusznie, więc Minister wskazał, iż stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 K.p.a., podlegającej już ocenie przez sąd administracyjny i co, do której zapadł wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem stanowiłoby w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu.

Sąd, aprobował także stanowisko organu, co do braku podstaw zastosowania w postępowaniu art. 161 K.p.a., o co wnioskowali skarżący. Przepis art. 161 ma zastosowanie wówczas, gdy przez wykorzystanie przewidzianych w kodeksie instytucji prawnych zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych albo wznowienia postępowania nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu. Postępowanie to prowadzi się w odrębnym trybie i inne przesłanki podlegają badaniu w tym postępowaniu.

Dodatkowo Sąd podniósł, że ww. wniosek skarżących z [...] sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczył także decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2005 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2005 r. nr [...] odmawiającej przyznania odszkodowania za działkę położoną w Warszawie przy ul. [...] obrębie [...] oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 2175 m2. Z akt sprawy wynika, iż w zakresie tego wniosku Minister Infrastruktury prowadził odrębne postępowanie, które zakończył decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2005 r. nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2005 r. nr [...]. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie 19 maja 2011 r.

Konstatując, w ocenie Sądu, słusznie orzeczono w sentencji zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. Skoro więc rozstrzygnięcie odpowiada prawu, to Sąd nie mógł skargi uwzględnić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

J. M. i H. M. wnieśli od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarga kasacyjna oparta została na zarzutach:

• naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 170 i art. 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przyjęciu, że "Minister Infrastruktury, wobec treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2010 r., nie mógł oceniać czy decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania była wydana z naruszeniem prawa, gdyż oceny tej dokonał już sąd administracyjny, wyrażając ją w rozstrzygnięciu oddalającym skargę" podczas gdy decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2005 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2005 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącym odszkodowania; stwierdzenie nieważności tych decyzji oznacza wyeliminowanie ich z obrotu prawnego, a zatem nie mogą one uzasadniać decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania skarżącym.

Druga podstawa została określona w ten sposób, że w razie gdyby nie został podzielony pogląd wywiedziony w pierwszej podstawie, to zarzucono, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającym na uznaniu zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] jako odpowiadającej przepisom prawa, mimo że utrzymana w mocy tą decyzją decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], była decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z [...] września 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2009 r. – podczas gdy Minister powinien wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o art. 157 § 3 k.p.a.

Na tych podstawach wnosili o:

• uchylenie w całości zaskarżonego wyroku sądu administracyjnego I instancji,
• zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,
• rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granic granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Zarzut naruszenia art. 170 i 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. Według art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Zgodnie z art. 171 tej ustawy "Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia". W zaskarżonym wyroku w pełni prawidłowo zastosowano art. 170 i 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja z [...] września 2009 r. nr [...] była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1827/09 oddalił skargę. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego". Zarówno zatem w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak i postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności podstawą zastosowania sankcji nieważności są rodzaje kwalifikowanego naruszenia prawa, enumernatywie wyliczone w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w oparciu o kryterium zgodności z prawem, uwzględnia z urzędu ciężkie kwalifikowane naruszenia prawa wyliczone w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oddalenie skargi przez sąd administracyjny powoduje, że organ administracji publicznej właściwy do zastosowania wobec decyzji sankcji nieważności na drodze administracyjnej, związany jest oceną sądu zgodności z prawem. W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09, stwierdzono: "Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a.". Organ administracji publicznej – Minister Infrastruktury rozpoznał żądanie i stwierdził, że w sprawie, będąc związany prawomocnym wyrokiem, nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.

W skardze kasacyjnej nie wyprowadzono tego rodzaju wadliwości, która dawałaby podstawę do stwierdzenia, że jej ustalenie nastąpiło po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1827/09. Dla tej oceny nie ma znaczenia stwierdzenie nieważności przez Ministra Infrastruktury decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2005 r. nr [...] i decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2005 r. nr [...] o odmowie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,2175 ha. Nie ma wpływu na podważenie powagi rzeczy osądzonej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 157 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.) został uchylony art. 157 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu wydania decyzji z [...] maja 2011 r. nr [...], art. 157 § 3 nie obowiązywał (w tej części w konsekwencji powołana uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego stała się nieaktualna). Ustalenie zasadności żądania stwierdzenia nieważności następuje w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji na podstawie art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samy, Sąd nie naruszył art. 157 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.