Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2118/16 odrzucił skargę T.G. na pismo informacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 22 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego.
Z akt sprawy wynika, że kpt. T.G. pismem z dnia 24 marca 2016 r., na podstawie punktu 39 Decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015r.nr 251/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 193), zwrócił się do Dyrektora Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej o wystąpienie do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z wnioskiem o przyznanie nagrody przewidzianej w powołanym punkcie Decyzji, w kwocie 4 tys. zł, w związku z uzyskaniem w dniu 12 lipca 2005 r. w trybie eksternistycznym znajomości języka angielskiego na poziomie SPJ 3333 (potwierdzoną świadectwem nr [...] na podstawie Protokołu [...]).
W odpowiedzi z dnia 25 maja 2016r. nr [...] Dyrektor Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej wyjaśnił, że w dacie uzyskania wówczas przez ppor. T.G. znajomości języka angielskiego na tym poziomie obowiązujące przepisy nie przewidywały przyznawania nagrody pieniężnej z tytułu eksternistycznie zdanego egzaminu językowego.
Pełnomocnik wyżej wymienionego pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o uzupełnienie przedmiotowego pisma z dnia 26 maja 2016 r. o elementy określone w art. 111 § 1 K.p.a., poprzez jednoznaczne sformułowanie rozstrzygnięcia oraz zamieszczenie pouczenia o prawie odwołania.
Dyrektor Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej w piśmie z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...] odmówił uzupełnienia pisma z dnia 26 maja 2016 r., wskazując, że nie ma ono charakteru decyzji i jednocześnie poinformował o przekazaniu wniosku o przyznanie nagrody do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej.
Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w piśmie z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...] wyjaśnił, że wniosek o przyznanie nagrody pieniężnej w związku z uzyskaniem przez T.G. znajomości języka obcego na odpowiednim poziomie nie może być rozpatrzony pozytywnie. Wskazał, że po raz pierwszy możliwość uzyskania takiej nagrody wprowadziła Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2006 r. nr 403/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2006 r. Nr 19, poz. 249), następnie jest nią wymieniona we wniosku Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015 r. nr 251/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 193). Powołane wyżej decyzje nie zawierały jednak żadnych przepisów intertemporalnych, zatem nie mogły być one stosowane do stanów i zdarzeń zaistniałych w czasie kiedy nie obowiązywały.
Pełnomocnik kpt. T.G. wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr z wnioskiem o uzupełnienie pisma z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...] o elementy określone w art. 111 § 1 K.p.a., poprzez jednoznaczne sformułowanie rozstrzygnięcia oraz zamieszczenie pouczenia o prawie odwołania.
Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w piśmie z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr [...] odmówił uzupełnienia swojego pisma stwierdzając, że nie stanowi ono decyzji administracyjnej. W związku z wniesieniem przez pełnomocnika kpt. T.G. od powyższego pisma wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w odpowiedzi w piśmie z dnia 22 września 2016 r. nr [...] podtrzymał stanowisko zawarte w w/w pismach Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 7 lipca i 12 sierpnia 2016 r.
Powyższe pismo z dnia 22 września 2016 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi T.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego, odpowiedź organu z dnia 22 września 2016 r. stanowi decyzję administracyjną utrzymującą w mocy decyzję z dnia 7 lipca 2016 r.
Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:
- I. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
- 1) art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), polegające na tym, że Minister Obrony Narodowej przyjął, że kwestia odmowy przyznania nagrody pieniężnej przewidzianej w pkt 39 Decyzji 251/MON nie podlega regułom postępowania administracyjnego i nie wymaga formy decyzji administracyjnej, a wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie zastosował kodeksowych wymogów dotyczących formy i treści decyzji administracyjnych;
- 2) art. 107 § 1 K.p.a., polegające na rażącym pominięciu w treści zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji ustawowych wymogów dotyczących treści decyzji administracyjnej;
- 3) art. 107 § 3 K.p.a., polegające na tym, że pomimo ustawowych wymogów dotyczących sposobu sporządzania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszej instancji nie wyjaśniają podstaw prawnych rozstrzygnięcia, a ponadto sprowadzają się do wskazania jedynie ogólnikowych tez sformułowanych częściowo na podstawie zupełnie nieuzasadnionych domniemań, a częściowo na podstawie gołosłownych twierdzeń zawartych w decyzji pierwszej instancji;
- 4) art. 7 oraz art. 8 K.p.a., polegające na tym, że wbrew ustawowemu obowiązkowi stania na straży praworządności oraz działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, organ wydający zaskarżoną decyzję działał w sposób uzasadniający przekonanie, że kierował się wyłącznie ochroną interesów Skarbu Państwa oraz błędnie pojmowaną zasadą niedziałania prawa wstecz.
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. pkt 39 Decyzji 251/ MON, poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że nagroda, o której mowa w tym przepisie, ma charakter świadczenia uznaniowego, a nie obligatoryjnego oraz może być przyznana jedynie osobom, które uzyskały wymagane kwalifikacje językowe dopiero po wejściu w życie tej Decyzji.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że przedmiotem skargi uczyniono pisma, które nie były wydane przez Ministra Obrony Narodowej. Stanowiska były prezentowane przez kierowników wewnętrznych komórek organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej, którzy w tej konkretnej sprawie nie działali z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej. W przypadku przyjęcia, że w skardze doszło do mylnego oznaczenia organu, to stroną przeciwną należało uczynić Dyrektora Departamentu Kadr MON. Zaskarżone pisma tego Dyrektora nie są decyzjami administracyjnymi, które podlegają kontroli sądu administracyjnego.
W ocenie Ministra Obrony Narodowej, sprawa nagrody uznaniowej żołnierza zawodowego nie ma charakteru sprawy administracyjnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej. Organ nie może bowiem prowadzić sprawy w tym przedmiocie z wniosku żołnierza. Nie jest on legitymowany do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego o przyznanie nagrody uznaniowej. Zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzom zawodowym mogą być przyznawane nagrody uznaniowe, w szczególności w związku z przejawianiem inicjatywy w służbie albo wykonywaniem zadań służbowych wymagających szczególnie dużego nakładu pracy, w tym poza określonym czasem służby, w skróconych terminach lub warunkach szczególnie utrudnionych.
W świetle § 3 ust. 1 pkt 1- 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie trybu przyznawania nagród uznaniowych i zapomóg żołnierzom zawodowym (Dz. U z 2014 r., poz. 750), nagrodę uznaniową może przyznać dowódca jednostki wojskowej w której żołnierz pełni służbę wojskową z własnej inicjatywy albo z inicjatywy przełożonych tego dowódcy, a także z inicjatywy przełożonych żołnierza. Stosownie do treści § 4 omawianego rozporządzenia, nagrodę uznaniową każdemu żołnierzowi może również przyznać Minister Obrony Narodowej z własnej inicjatywy lub na wniosek dowódcy jednostki wojskowej oraz przełożonych tego dowódcy, przesłany za pośrednictwem dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015r. nr 251/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie nagrody uznaniowej.
Jest aktem wewnętrznym adresowanym do wybranych dowódców jednostek wojskowych regulującym problematykę inicjowania procesu przyznania nagród uznaniowych żołnierzom zawodowym, którzy uzyskali określony poziom znajomości języka obcego. Wniosek skarżącego o przyznanie nagrody uznaniowej nie podlega regulacjom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), organ nie ma zatem obowiązku jego rozstrzygania w formie decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niedopuszczalna. Podał, że stanowiące przedmiot skargi pismo z dnia 22 września 2016 r. nr [...] nie jest decyzją administracyjną, ani żadnym aktem wymienionym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a.") – jest jedynie skierowanym do strony pismem informacyjnym. Przymiotu decyzji nie mają także adresowane do skarżącego pisma z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...], czy z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżone pismo nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia w przedmiocie nagrody pieniężnej, nie rozstrzyga też sprawy administracyjnej, nie kształtuje praw lub obowiązków skarżącego. Nie stanowi ono władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach indywidualnej osoby. Ma ono wyłącznie charakter informacyjny. Z uwagi na w/w cechy pisma, nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego. Skarga na przedmiotowe pismo informacyjne jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Ponadto Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że jeśli zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego powinien zostać rozpoznany w drodze decyzji administracyjnej, istnieje możliwość zbadania tej kwestii, poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł T.G., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 września 2016 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...], nie mają charakteru decyzji administracyjnych i w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie brak jest kognicji sądu administracyjnego, w związku z czym skarga wniesiona od obu wskazanych decyzji podlega odrzuceniu;
- 2) art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.), poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy podlegała ona rozpoznaniu przez sąd administracyjny;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej na skutek błędnego uznania, że skarga podlegała odrzuceniu, mimo że powinna ona zostać rozpoznana.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych zarzutów. Podał m.in., że sprawy dotyczące uposażenia i innych należności pieniężnych należą do spraw określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W ocenie orzecznictwa, sprawy te powinny być załatwiane w formie decyzji, która to forma "daje się wyprowadzić z ustawy w sposób dorozumiany" (por. wyroki NSA z dnia: 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 733/10, 23 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 335/14). Niektóre przepisy cyt. ustawy wprost przewidują wydanie decyzji. Przykładowo, zgodnie z art. 84 ust. 1c w zw. z art. 84 ust. 1b w zw. z art. 81 ust. 3 cyt. ustawy, Minister Obrony Narodowej wydaje decyzje w przedmiocie przyznawania nagród z pozostających w jego dyspozycji środków funduszu nagród i zapomóg, a więc z funduszu, o którym mowa w pkt 39 decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015 r. nr 251/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz.
MON z 2015 r., poz. 193). Oznacza to, że nagroda z pkt 39 decyzji nr 251/MON, która jest udzielana ze wskazanego w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych funduszu nagród i zapomóg, musi być przyznawana w trybie wynikającym z przepisów tej ustawy, a więc w trybie wydania decyzji administracyjnej. Co do zasady, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, którą rozstrzyga sprawę co do jej istoty (art. 104 § 1 i 3 K.p.a.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w konsekwencji rozstrzygnięcia organu z dnia 22 września 2016 r. nr [...], jak i z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania kpt. T.G. nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego na poziomie SPJ 3333, są decyzjami administracyjnymi Ministra Obrony Narodowej ponieważ zawierają one wszystkie elementy określone w art. 104 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że pisma Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 7 lipca, 12 sierpnia i 22 września 2016 r. mają charakter wyłącznie informacyjny, wyjaśniający, a nie rozstrzygający w trybie przewidzianym w art. 104 K.p.a. o odmowie przyznania [...] T.G. nagrody przewidzianej w pkt 39 Decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga na pismo informacyjne jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 K.p.a. podlega odrzuceniu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, powołane pisma z dnia 7 lipca i 22 września 2016 r. stanowiły decyzje administracyjne Ministra Obrony Narodowej spełniające wymogi określone w art. 107 § 1 K.p.a. Zawierały bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wniosek T.G. w przedmiocie w/w nagrody pieniężnej powinien być bowiem załatwiony w formie decyzji administracyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.
Sąd pierwszej instancji przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności powinien był rozważyć kwestię, czy przedmiotowa sprawa jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., a dopiero po pozytywnym dokonaniu tego ustalenia mógł przejść do oceny, czy przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja (lub inna forma władczego rozstrzygnięcia organu), czy też pismo informacyjne – niepodlegające kognicji sądu administracyjnego.
Przedmiotem postępowania administracyjnego jest bowiem sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., a więc sprawa indywidualna rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, której byt jest uzależniony od działania właściwego organu uprawnionego do wydania decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, której adresatem jest konkretna strona w indywidualnej sprawie. Brak któregokolwiek z wyżej wymienionych konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej skutkuje tym, że sprawa nie posiada charakteru sprawy administracyjnej. Dla problematyki właściwości sądów administracyjnych w omawianym wyżej zakresie najistotniejsze znaczenie posiada pojęcie administracji publicznej w znaczeniu materialnym, a więc działalność administracji publicznej, której przedmiotem są sprawy administracyjne. Co do zasady, to przepisy prawa materialnego powinny określać formę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jednakże w praktyce często okazuje się, że ustawodawca wyznacza formy władczej konkretyzacji norm prawa materialnego przy pomocy określonych technik legislacyjnych.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu uznał, że pisma z dnia 7 lipca, 12 sierpnia i 22 września 2016 r. mają charakter wyłącznie informacyjny, wyjaśniający, a nie rozstrzygający w trybie przewidzianym w art. 104 K.p.a. i w konsekwencji uchylił się od zbadania, czy sprawa ze skargi T.G. dotycząca przyznania nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego, w oparciu o pkt 39 decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015 r. nr 251/MON, jest w ogóle sprawą z zakresu administracji publicznej, która może być rozpoznawana przez sąd administracyjny i czy w ustalonym stanie faktycznym organ powinien był wydać rozstrzygnięcie podlegające kognicji sądu administracyjnego. W tej sytuacji kwestią wtórną i przedwczesną było zatem dokonanie oceny przedmiotu zaskarżenia z dnia 22 września 2016 r. jako pisma informacyjnego i odrzucenie skargi wyłącznie z tego powodu.
Ponadto Sąd pierwszej instancji niezasadnie stwierdził, że skoro T.G. uważa, iż jego wniosek o przyznanie nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego powinien zostać załatwiony w drodze decyzji administracyjnej, to istnieje możliwość zbadania tej kwestii, poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku. W ten sposób Sąd również uchylił się od spoczywającego na nim wskazanego wyżej obowiązku zbadania w pierwszej kolejności, czy niniejsza sprawa jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ponownie prowadzonym postępowaniu powinien dokonać oceny skargi T.G. z uwzględnieniem wskazanych powyżej uwag. Jednocześnie powinien wziąć pod uwagę, iż z powołanych wyżej pism z dnia 7 lipca, 12 sierpnia i 22 września 2016 r. wynika, że zostały one wydane przez Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, a nie – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – przez Ministra Obrony Narodowej. Nie zawierają one również jakiegokolwiek upoważnienia tego organu do załatwienia niniejszej sprawy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07).