Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. G. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opisaną w sentencji decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonych orzeczeń". Postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w D. G. z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący w żaden sposób nie uzasadnił przedmiotowego wniosku, a przedstawił jedynie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 146/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.
G. B. wniósł skargę kasacyjną od tego orzeczenia, w której zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie jego wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie może zostać uwzględniony.
Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przepis art. 61 § 3 dotyczy jednak wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będących przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest również innych przepisów w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Ubocznie należy wskazać, iż nawet gdyby przyjąć, że intencją skarżącego kasacyjnie było wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, to wniosek ten również nie zasługiwałby na uwzględnienie. Wyjaśnić bowiem należy, że choć przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego od sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07, publ.
CBOSA). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2006 r., sygn. I FZ 525/06, publ. j.w.). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wniosek w tej materii, oprócz samego żądania wstrzymania wykonania wyroku, nie zawiera żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2