Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 października 2017r. sygn. akt IV SA/Wa 1451/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
S. Z. i M. Z. aktem notarialnym Rep. Nr [...] z dnia [...] lipca 1975r. sprzedali na rzecz Skarbu Państwa [...] nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] o powierzchni 42771m2 w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974r. Nr 10, poz. 64 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa". Z aktu notarialnego wynika, że na mocy decyzji Wydziału Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy nr [...] ustalona została budowa osiedla [...] – [...] (część południowa) na terenie [...] w dzielnicy [...] w obrębie ulic [...] i [...] oraz Trasy [...]. Cześć powyższej nieruchomości, tj. działki oznaczone nr ewidencyjnymi [...], [...] i [...] o łącznym obszarze 15842m2 znalazły się na terenie objętym powołaną wyżej lokalizacją, natomiast pozostała część tej nieruchomości o łącznym obszarze 26929m2, składająca się z działek oznaczonych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], nie znalazła się na terenie objętym ww. lokalizacją. W treści aktu wskazano, że działki te zostaną nabyte przez Dyrekcję Rozbudowy [...] na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy.
H. R. i Z. P. – spadkobiercy dawnych właścicieli ww. nieruchomości, w dniu 28 lipca 1993r. złożyły do Urzędu Dzielnicy [...] wniosek o zwrot nieruchomości położonych w [...] na Osiedlu [...].
Starosta Warszawski Zachodni decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] orzekł o zwrocie nieruchomości stanowiącej własność m.st. [...], położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz działki nr [...], [...] z obrębu [...] na rzecz H. R. i Z. P. oraz zobowiązał je do zwrotu na rzecz m.st. Warszawy należności stanowiącej zwaloryzowaną kwotę odszkodowania z tytułu wywłaszczenia w wysokości 60.616zł. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 20 sierpnia 2010r.
Prezydent m.st. Warszawy pismem z dnia 15 kwietnia 2014r. wniósł, na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010r. Starosta Warszawski Zachodni postanowieniem z dnia [...] maja 2014r., nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Następnie Starosta Warszawski Zachodni decyzją z dnia [...] września 2016r. nr [...] orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2010r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że podana we wniosku Prezydenta m.st. Warszawy podstawa wznowienia postępowania z art. 145a § 1 K.p.a. związana z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014r. sygn. akt P 38/11 nie znajduje odniesienia do przedmiotowej decyzji.
Na skutek wniesienia odwołania od powyższej decyzji Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2017r. nr [...] utrzymał ją w mocy wyjaśniając, że kluczowym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie będzie ustalenie, czy w sprawie zajdzie przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z zapadłego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, co stanowiłoby podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia [...] lipca 2010r. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że wywłaszczona nieruchomość w zakresie stanowiącym działki zwrócone decyzją ostateczną Starosty Warszawskiego Zachodniego, została nabyta przez Skarb Państwa w trybie art. 5 ust. 3 ustawy. Stosownie do treści tego przepisu możliwe było tzw. dowłaszczenie. Organ wyjaśnił, że właściciel nieruchomości, której cześć podlegałby wywłaszczeniu w drodze decyzji administracyjnej, ze względu na jej niezbędność na cele użyteczności publicznej lub inne określone w art. 3 ustawy, mógł dobrowolnie w formie aktu notarialnego odstąpić Skarbowi Państwa całą swoją nieruchomość, jeżeli ta część jego nieruchomości, która pozostałaby po przymusowym wywłaszczeniu, nie nadawałby się do racjonalnego użytkowania na cele dotychczasowe.
W ten sposób dla pozyskania nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu, w trybie umowy, o której mowa w art. 6 ustawy, dochodziło do zbycia także nieruchomości zbędnej na cele określone w art. 3 ustawy, poprzez zawarcie w formie aktu notarialnego jednej umowy sprzedaży. W ocenie organu prowadzi to do przekonania, że przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, w szczególności zbędność dla realizacji celu wywłaszczenia, można oceniać jedynie w odniesieniu do nieruchomości, która została przejęta na rzecz Skarbu Państwa, w znaczeniu, o jakim mowa w art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016r. poz. 2147 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.g.n.", czyli objętej decyzją o lokalizacji inwestycji. Organ akcentował, że zbycie nieruchomości w trybie art. 5 ust. 3 ustawy nie wymagało określenia celu wywłaszczenia w akcie notarialnym. Nabywca miał zatem swobodę decydowania o tym jak nieruchomość zamierza wykorzystać, a właściciel nie mógł skutecznie podnosić, że nieruchomość została wykorzystana niezgodnie z celem wywłaszczenia. Nieruchomość dowłaszczona była od samego początku zbędna dla Skarbu Państwa, dlatego też nie jest możliwy jej samodzielny zwrot.
W ocenie organu odwoławczego Starosta Warszawski Zachodni prawidłowo ustalił, że skoro przedmiotowe działki jako nie objęte decyzją lokalizacyjną, zostały dowłaszczone w trybie art. 5 ust. 3 ustawy, to decydującą okolicznością dla rozpoznania wniosku zwrotowego będzie fakt, że w dniu [...] stycznia 2009r. Starosta Warszawski Zachodni wydał decyzję nr [...] orzekającą o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości, stanowiącej obecnie działkę [...] z obrębu [...], znajdującą się w powołanej wyżej lokalizacji. Podkreślił, że podstawę rozstrzygnięcia Starosty nie stanowiło badanie przesłanek zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, natomiast ocena wniosku o zwrot jedynie w odniesieniu do tej części nieruchomości, która została przejęta na rzecz Skarbu Państwa, w znaczeniu o jakim mowa w art. 216 u.g.n. Konkludując organ stwierdził, że do nieruchomości dowłaszczonych nie mają zastosowania wskazane w treści art. 137 ust. 1 u.g.n. przesłanki zbędności, jak również nie będzie miał zastosowania zawarty we wniosku o wznowienie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014r.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto Stołeczne Warszawa zaskarżając ją w całości.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 27 października 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014r. sygn. akt P 38/11 (Dz.U. z 2014r. poz. 376) mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty Warszawskiego Zachodniego, o której mowa w przepisie art. 145a § 1 K.p.a., umożliwiającą uchylenie kwestionowanej decyzji w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. i ponowną ocenę legalności decyzji zwrotowej, z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego i zaprezentowanego w uzasadnieniu tego wyroku stanowiska. Rozwijając ten wątek Sąd I instancji wyjaśnił, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego został wydany na skutek pytania prawego zadanego przez sąd administracyjny na tle konkretnego stanu faktycznego i prawnego w jakim zapadła kontrolowana przez sąd ostateczna decyzja administracyjna.
Zatem wyrok ten ma charakter zakresowy i dotyczy konkretnej sprawy, nie ma bowiem charakteru uniwersalnego, jak wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający w całości niezgodność przepisu prawa stanowiącego podstawę prawną decyzji z konkretnymi przepisami Konstytucji RP. Zdaniem Sądu I instancji omawiany wyrok, na którym oparty jest wniosek o wznowienie postępowania, nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem kwestionowana decyzja z dnia [...] lipca 2010r. została wydana w zupełnie innym stanie faktycznym, niż ten, na tle którego orzekał Trybunał Konstytucyjny.
Sąd zauważył, że w sprawie zakończonej decyzją nr [...] zwrotowi podlegały obecne działki gruntu, które pochodziły z działek dowłaszczonych przez Skarb Państwa na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, sprzedane Skarbowi Państwa na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] lipca 1974r.
Przychylając się do stanowiska organu Sąd I instancji wskazał, że zwrot nieruchomości dowłaszczonych nie jest związany z przesłanką zbędności na cel wywłaszczenia, określoną w art. 137 u.g.n. Nabycie nieruchomości w trybie art. 5 ust. 3 ustawy realizowało prywatny interes właściciela, który pozostałej części nieruchomości nie mógłby racjonalnie użytkować. W tym kontekście zauważono, że zwrot dowłaszczonych nieruchomości jest możliwy wówczas, gdy pozostała część nieruchomości wywłaszczona jako niezbędna na cel wywłaszczenia, została zwrócona poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercy, ponieważ w późniejszym czasie stała się zbędna na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 u.g.n. Opisana sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, bowiem obecnie działki o nr: [...], [...], [...] zawierają się w całości dowłaszczonych działek odpowiednio o nr: [...], [...], [...].
W kontekście dowłaszczonej działki nr [...] wyjaśniono natomiast, że w części dotyczącej obecnych działek nr [...] cz. i [...] cz. postępowanie zwrotowe zostało umorzone na skutek cofnięcia wniosku, a jeżeli chodzi o dowłaszczoną działkę nr [...], to w części dotyczącej obecnych działek nr [...] cz. i [...] cz. postępowanie zwrotowe również zostało umorzone na skutek cofnięcia wniosku.
W końcowej części uzasadnienia Sąd I instancji skonstatował, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014r. nie miał przełożenia na stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie. Zatem skoro wyrok ten nie miał znaczenia dla niniejszej sprawy, to należało uznać za trafne stanowisko Wojewody Mazowieckiego, że wyrok ten nie mógł skutkować uchyleniem kwestionowanej decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego. Natomiast wskazywana przez m.st. Warszawę podstawa wznowienia z art. 145a § 1 k.p.a. nie potwierdziła się na gruncie niniejszej sprawy, bowiem powołany wyrok zapadł w innych realiach faktycznych i prawnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodło Miasto Stołeczne Warszawa. Zaskarżając wyrok w całości, podniesiono następujące zarzuty:
- 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej przywoływanej jako "P.p.s.a.", w związku z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP i art. 145a § 1 K.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014r. sygn. akt P 38/11 nie miał zastosowania w niniejszej sprawie;
- 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Miasta Stołecznego Warszawy kiedy należało ją uwzględnić ze względu na uzasadnione podstawy skargi oraz niezgodne z prawem orzeczenie organu;
- 3. naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że organy administracyjne w toku postępowania naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.;
- 4. naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że Wojewoda Mazowiecki swoim rozstrzygnięciem naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego.
Wskazując na powyższe Miasto Stołeczne Warszawa wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a., uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przypomniano dotychczasowy przebieg postępowania i swierdzono, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że Starosta Warszawski Zachodni decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. orzekł o zwrocie części wywłaszczonej nieruchomości stanowiącej obecnie działkę nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 307m2, przesądzając o zbędności na cel wywłaszczenia działek ewidencyjnych nr: [...] o powierzchni 1509m2, [...] o powierzchni 269m2, [...] o powierzchni 199m2 z obrębu [...] oraz działek ewidencyjnych nr: [...] o powierzchni 1451m2, [...] o powierzchni 4563m2 z obrębu [...].
W ocenie skarżącego kasacyjnie organ nie zwrócił uwagi na fakt, że powierzchnia wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości wynosiła 42771m2, a sama powierzchnia działek dowłaszczonych wskazanych w decyzji z dnia [...] lipca 2010r. wynosiła 7991m2. W ocenie skarżących kasacyjnie prowadzi to do przekonania, że dla badania przesłanek uzasadniających zwrot ww. działek, w tym art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., nie mógł mieć znaczenia zwrot niewielkiej części nieruchomości o powierzchni 307m2.
Następnie podniesiono, że przesłanką wznowienia postępowania była okoliczność ujęta w przepisie art. 145a § 1 K.p.a., a skoro wszystkie warunki określone w K.p.a. zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, to organ I instancji winien był przeprowadzić postępowanie wznowieniowe, mające na celu ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w szczególności nakierowane na weryfikację, czy wskazana przesłanka wznowienia ziściła się i powinna stać się podstawą uchylenia ostatecznej decyzji. W ocenie skarżącego kasacyjnie nieprzeprowadzenie postępowania w tym zakresie przez organy obu instancji powinno skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji. Ponadto wskazano, że nieprzeprowadzenie przez Wojewodę Mazowieckiego postępowania wyjaśniającego doprowadziło do naruszenia art. 7 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie ww. przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do tych zarzutów wypada na wstępie wskazać, iż organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, iż działki objęte ostateczną decyzją zwrotową Starosty Warszawskiego Zachodniego nr [...] z dnia [...] lipca 2010r. nie znajdowały się w lokalizacji inwestycji celu publicznego lecz zostały nabyte na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, stanowiącego, iż wywłaszczenie winno na żądanie właściciela objąć całą nieruchomość, jeżeli w wyniku wywłaszczenia części pozostała dla właściciela część nie nadawałaby się do racjonalnego użytkowania przez niego na cele dotychczasowe, a zatem w ramach dowłaszczenia. Lokalizacją inwestycji celu publicznego objęta była natomiast działka o aktualnym oznaczeniu [...], obręb [...], objęta decyzją zwrotową Starosty Warszawskiego Zachodniego nr [...], która, podobnie jak działki objęte ostateczną decyzją zwrotową Starosty Warszawskiego Zachodniego nr [...] z dnia [...] lipca 2010r., została nabyta na podstawie umowy kupna – sprzedaży z dnia [...] lipca 1975r. (akt notarialny Rep. Nr [...]). Powyższe okoliczności nie były kwestionowane w toku niniejszego postępowania i nie stanowią treści zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Prawidłowa jest także konstatacja, że zwrot nieruchomości wywłaszczonej w trybie art. 5 ust. 3 ustawy, jest możliwy jedynie wtedy, gdy zwrotowi podlega nieruchomość wywłaszczona. Wszak nabycie nieruchomości w trybie art. 5 ust. 3 ustawy nie wymagało określenia celu wywłaszczenia. Państwo miało swobodę decydowania o tym, jak chciało tę nieruchomość wykorzystać, a właściciel nie mógł skutecznie zarzucić, że nieruchomość została niewłaściwie wykorzystana, a w szczególności niezgodnie z celem wywłaszczenia (vide: wyrok NSA z dnia 29 października 1998r. sygn. akt IV SA 2111/96, Lex 45887). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że stosowanie art. 136 ust. 3 u.g.n. wyłączone zostało do zwrotu nieruchomości dowłaszczonej w trybie art. 5 ust. 3 ustawy, jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki zwrotu także innej części nieruchomości wywłaszczonej na cel wskazany w decyzji wywłaszczeniowej.
Zwrot nieruchomości dowłaszczonych jest zatem możliwy, jeżeli zbędna w rozumieniu art. 137 u.g.n., stanie się nieruchomość wywłaszczona na wniosek podmiotu publicznego ubiegającego się o wywłaszczenie. Przyczyną, dla której nie może nastąpić samodzielny zwrot takiej nieruchomości, jest okoliczność, że nie była ona w chwili wywłaszczenia niezbędna na żaden cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a wywłaszczona została na wniosek jej właściciela. Część dowłaszczona dzieli więc niejako los nieruchomości przejętej na cele określone w decyzji wywłaszczeniowej, na podstawie której ją wywłaszczono w takim znaczeniu, że podlega ona zwrotowi tylko wówczas, jeżeli zwrotowi podlega także nieruchomość lub jej część objęta celem wywłaszczenia (vide: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 430/10; wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 481/10; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017r. sygn. akt I OSK 254/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji trafne jest stwierdzenie organów i Sądu I instancji, iż działki objęte ostateczną decyzją zwrotową Starosty Warszawskiego Zachodniego nr [...] z dnia [...] lipca 2010r., nie znajdując się w lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz będąc nabyte na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, nie mogły stać się zbędne na cele wskazane w decyzji wywłaszczeniowej. Skoro nie były one objęte lokalizacją inwestycji celu publicznego, nie dotyczył ich cel decyzji wywłaszczeniowej i nie były potrzebne pod realizację inwestycji, to nie można oceniać sprawy zwrotu tych działek przez pryzmat realizacji celu wywłaszczenia. Możliwość badania w toku postępowania administracyjnego przesłanek warunkujących zwrot nieruchomości, a więc zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia istnieje jedynie wtedy gdy żądanie dotyczy zwrotu nieruchomości wywłaszczonej w celu realizacji inwestycji celu publicznego.
Jeżeli zatem skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie w okolicznościach niniejszej sprawy art. 145a § 1 K.p.a. w związku z art. 190 Konstytucji RP, to zdaje się nie dostrzegać, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014r. sygn. akt P 38/11, którego niezastosowanie zarzuca Sądowi I instancji, wyraźnie stwierdza niekonstytucyjność przepisu art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed dniem 27 maja 1990r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed dniem 22 września 2004r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.
Tym samym powyższy wyrok – co trafnie wskazywały organy i Sąd I instancji – odwołuje się do przesłanki "zbędności" nieruchomość. Przesłanka ta – o czym była już wyżej mowa – warunkuje zwrot jedynie tych nieruchomości, które zostały wywłaszczone w celu realizacji inwestycji celu publicznego. Takiego celu nie spełniało natomiast nabycie działek objętych ostateczną decyzją zwrotową Starosty Warszawskiego Zachodniego nr [...] z dnia [...] lipca 2010r., bowiem te nie znajdowały się w lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz były nabyte na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy. Trafna jest zatem konkluzja organów, zaakceptowana przez Sąd I instancji, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014r. sygn. akt P 38/11 nie odnosi się do okoliczności sprawy zakończonej ww. decyzją ostateczną Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia [...] lipca 2010r. i tym samym w ogóle nie ma związku z podstawą prawną decyzji, której weryfikacji w trybie wznowienia postępowania domaga się skarżący kasacyjnie. Powyższe bezzasadnym czyni zarzut naruszenia art. 145a § 1 K.p.a. w związku z art. 190 Konstytucji RP.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. postawiony w związku naruszeniem przepisów wynikowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż zarzuty naruszenia art. 7 i art. 80 K.p.a. zostały postawione w zakresie niewykazania czy przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145a § 1 K.p.a., ziściła się w okolicznościach niniejszej sprawy i czy powinna być podstawą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia [...] lipca 2010r.
Mając na uwadze to co zostało powyżej powiedziane na temat nieadekwatności wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014r. sygn. akt P 38/11 do okoliczności sprawy zakończonej ww. decyzją ostateczną Starosty Warszawskiego Zachodniego, to tak postawiony zarzut uznać wypada za bezpodstawny. Jednoznacznie wykazany brak związku pomiędzy kwestionowaną decyzją ostateczną a wyrokiem Trybunału przywołanym jako podstawa wznowienia postępowania, w pełni usprawiedliwiał zaniechanie prowadzenia dalszych ustaleń w tej kwestii, które właściwe są dopiero w tej fazie postępowania, w której następuje orzeczenie co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Ponadto wypada dostrzec, iż strona skarżąca kasacyjnie formułując powyższy zarzut nie wskazała jakie konkretne okoliczności sprawy zostały wadliwie ustalone bądź nienależycie ocenione.
Pozostałe ww. przepisy K.p.a., pomimo, iż zostały wskazane jako naruszone nie doczekały się w ogóle uzasadnienia w motywach niniejszej skargi kasacyjnej. Podobnie zaniechano wskazania w czym upatrywane jest naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. Tak sformułowana skarga kasacyjna generalnie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku. Sąd ten, ze względu na ograniczenia wynikające chociażby z art. 183 § 1 P.p.s.a., nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy podanie nie tylko konkretnych przepisów prawa, które w jego ocenie naruszył sąd I instancji, ale i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, a w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania także wykazanie istotnego wpływu tegoż naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd I instancji.
Zaniechanie powyższego prowadzi do wniosku, iż skarga kasacyjna została wadliwie sporządzona, a to uniemożliwia potwierdzenie zasadności zarzutów kasacyjnych. (vide: wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010r. sygn. akt II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013r. sygn. akt II FSK 2208/11; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r. sygn. akt I OSK 1592/17; wyrok NSA z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I OSK 735/15 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.