Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. (sygn. akt II SAB/Ol 5/14) po rozpoznaniu skargi J. P. zobowiązał Burmistrza Miasta O. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 8 października 2013 r. w terminie 14 dni od zwrotu akt administracyjnych sprawy oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
J. P. w dniu 8 października 2013 r. złożył w formie elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 872 ze zm., dalej także jako: u.d.i.p.) w zakresie rejestru wszystkich zamówień publicznych poniżej 14 000 euro, udzielonych przez Urząd Miasta O. w maju, czerwcu, lipcu, sierpniu i wrześniu 2013 r. Wskazał, aby wnioskowane dane przesłać na podany we wniosku adres poczty elektronicznej - [...] - w formie plików komputerowych.
W piśmie z dnia 18 października 2013 r. Burmistrz Miasta O. poinformował skarżącego, że treść złożonego wniosku wskazuje na ponowne wykorzystanie informacji przez redakcję portalu O. Zgodnie zaś z art. 23a u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej do jej ponownego wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w Rozdziale 2a tej ustawy. Stąd też organ wezwał wnioskodawcę do złożenia wniosku zgodnie z wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie wzoru wniosku o ponowne wykorzystanie informacji publicznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 94).
W odpowiedzi na wezwanie J. P. w piśmie z dnia 25 października 2013 r. wskazał, iż jego wniosek nie dotyczy udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystania, a podstawę jego żądania stanowią przepisy rozdziału 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 54 ust.1 Konstytucji RP.
Burmistrz Miasta O. w odpowiedzi z dnia 5 listopada 2013 r. wskazał, iż podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko oraz w związku z niezłożeniem poprawnego pod względem formalnym wniosku o ponowne wykorzystanie informacji publicznej sprawę pozostawia bez rozpoznania.
W związku z tym J. P. złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta O., zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 8 października 2013 r. oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że w zakresie zgłoszonego wniosku korzysta jako przedstawiciel prasy z uprawnień określonych w art. 54 ust. 1 Konstytucji. Ponadto zaznaczył, że ustawodawca wyraźnie określił, że prawo do rozpowszechniania informacji publicznej łączy się w szczególny sposób z uprawnieniem do jej pozyskania. W ocenie skarżącego, niezgodne z prawem jest żądanie złożenia deklaracji, czy informacje będą ponownie wykorzystywane.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta O. wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że praktyka wynikająca ze współpracy ze skarżącym oraz charakter wykonywanych przez niego czynności wskazuje, że informacje udzielone przez zobowiązany organ mogłyby być ponownie w całości lub w części wykorzystane w publikacjach w czasopiśmie prowadzonym przez skarżącego. Biorąc zatem pod uwagę działalność skarżącego (prasa), a także inny cel wykorzystania żądanej informacji, niż ten, dla którego została ona wytworzona, organ zakwalifikował wniosek do rozpatrzenia w trybie rozdziału 2a ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wspomnianym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, że poza sporem jest okoliczność, iż żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej.
Sąd I instancji stanął na stanowisku, że zobowiązany organ nie miał podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w rozdziale 2a ustawy. WSA w Olsztynie przyznał rację skarżącemu, który twierdzi, iż wprowadzone we wspomnianym rozdziale u.d.i.p. reguły ponownego wykorzystywania informacji publicznej dotyczą innych sytuacji, niż ewentualne wykorzystanie jej w lokalnej gazecie. Odnoszą się one bowiem do systematycznego procesu, polegającego na stałym przetwarzaniu danych zaliczanych do informacji sektora publicznego, takich jak podany przez skarżącego przykład prowadzenia serwisu informacyjnego LEX.
Sąd I instancji przyjął za słuszne stanowisko skarżącego, zgodnie z którym wniosek zawierający żądanie udostępnienia danych dotyczących funkcjonowania organu powinien być rozpatrzony na zasadach ogólnych, a nie w trybie określonym w rozdziale 2a u.d.i.p. Skarżący w odpowiedzi na pismo Burmistrza O. z dnia 18 października 2013 r. wskazał, że nie ma podstaw do żądania złożenia wniosku na urzędowym formularzu albowiem nie wnosi on o ponowne wykorzystanie informacji publicznej, a podstawę jego żądania stanowił art. 54 ust.1 Konstytucji. Sąd I instancji wskazał, że już z treści wniosku wynikało, że jest to wniosek złożony na podstawie art. 2 ust.1 ustawy.
Od opisanego wyroku skargę kasacyjną złożył Burmistrz Miasta O. wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- - art. 23a ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, że wniosek skarżącego nie dotyczy ponownego wykorzystania informacji publicznej, bowiem ponowne wykorzystanie polega na wykorzystaniu informacji w celach komercyjnych lub niekomercyjnych, innych niż pierwotny cel wykorzystywania, dla którego informacja została wytworzona oraz uznanie przez Sąd, że tylko i wyłącznie wnioskodawca, a nie obiektywne okoliczności, decyduje o tym, z jakim wnioskiem występuje (w jakim trybie), a także, że przepis ten, odnoszący się do udostępnienia informacji w celu innym niż jej pierwotny publiczny cel nie dotyczy samej treści informacji, a jedynie dokumentów.
- - art. 2a ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, że przepis ten wprowadza nieograniczoną niczym zasadę prawa do ponownego wykorzystania informacji publicznej.
Ponadto organ wniósł o przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, zagadnienia prawnego dotyczącego kwalifikowania wniosków o udostępnienie informacji publicznej do ponownego wykorzystania w sytuacji, gdy profesjonalny podmiot działający w oparciu o przepisy prawa prasowego zwraca się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie wskazując podstawy prawnej jej udostępnienia, wynikającej z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że Sąd I instancji nie zwrócił uwagi na fakt, że autor wniosku jest redaktorem naczelnym portalu internetowego "[...]", którego zadaniem jest pozyskiwanie informacji określonych w art. 11 ustawy Prawo prasowe, które następnie są ponownie wykorzystywane w materiałach prasowych. W związku z tym organ miał prawo zażądania złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie wzoru wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji publicznej, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania.
Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że art. 23a ust. 1 u.d.i.p. i postępowanie podmiotu zobowiązanego w żaden sposób nie ogranicza zasady wyrażonej w art. 2a ustawy, że każdemu przysługuje prawo do ponownego wykorzystania informacji publicznej oraz że zasady ponownego wykorzystania informacji publicznej nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania. Nie zgodził się z poglądem WSA w Olsztynie, że uznanie przez organ wniosku skarżącego jako wniosku o udostępnienie informacji do ponownego wykorzystania narusza prawo skarżącego do uzyskania informacji i ponownego wykorzystania tej informacji w myśl art. 2a ust. 2 ustawy.
Organ zwrócił uwagę na cel ustanowienia regulacji zawartej w rozdziale 2a u.d.i.p. Uchwalając te przepisy ustawodawca chciał przyznać podmiotom zobowiązanym możliwość kontroli nad prawidłowością ponownego wykorzystywania informacji publicznej. W związku z tym teza przedstawiona przez Sąd I instancji, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarżący będący profesjonalistą wykorzystującym informację dla innych celów niż została ona wytworzona, nie musi podporządkować się przepisom określonym w rozdziale 2a ustawy, jest nieuzasadniona.
Strona wnosząca skargę kasacyjna podniosła, że skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej powołał się na przepis art. 61 Konstytucji RP, stanowiący normę blankietową, który sam w sobie nie stanowi podstawy do udostępnienia informacji. Powołanie się jedynie na przepis Konstytucji RP powoduje, że organ zobowiązany był rozpatrzyć wniosek skarżącego, mając na względzie, że żądanie skarżącego może mieścić się w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym zarówno rozdziału 2 jak i rozdziału 2a u.d.i.p. Organ biorąc pod uwagę działalność profesjonalną skarżącego, a także inny cel wykorzystania żądanej informacji, niż ten, dla którego została ona wytworzona, zakwalifikował wniosek do rozpoznania w trybie rozdziału 2a ustawy.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną nie jest prawidłowy pogląd WSA, że podmiot zobowiązany pozbawił skarżącego prawa do informacji publicznej, bowiem zażądano od niego jedynie wypełnienia formularza. Gdyby skarżący wskazał, że nie zamierza wykorzystywać uzyskanej informacji publicznej dla innych celów niż została ona wytworzona, organ mógłby zmienić kwalifikację wniosku i uznać, że podlega on załatwieniu na zasadach ogólnych.
Zdaniem organu o tym, który z trybów udostępnienia informacji publicznej należy stosować w danym przypadku, decyduje również charakter informacji publicznej, która jest przedmiotem tego wniosku i ocena, dla jakiego pierwotnego celu publicznego dana informacja publiczna została wytworzona. Praktyka wynikająca ze współpracy ze skarżącym oraz charakter wykonywanych przez niego czynności wskazuje, że informacje udzielone przez zobowiązany podmiot mogłyby być ponownie w całości lub w części wykorzystane w publikacjach w czasopiśmie prowadzonym przez skarżącego. Również zdaniem organu błędnym jest przekonanie Sądu, iż przepisy rozdziału 2a ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczą tylko dokumentów. W ocenie organu dotyczą też treści informacji, która ma być udostępniona, bowiem udostępniana informacja wynika z treści dokumentów podlegających udostępnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Na wstępie należy wskazać, że postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd ten, w odróżnieniu od Sądu I instancji, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Bada natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., NSA mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze. Takie przesłanki w niniejszej sprawie nie występują.
Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 23a i art. 2a ust. 2 u.d.i.p. sprowadza się do stwierdzenia skarżącego kasacyjnie organu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie błędnie uznał, iż wniosek J. P. nie dotyczy ponownego wykorzystywania informacji publicznej. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do rozróżnienia przesłanek zastosowania trybów przewidzianych w Rozdziale 2 i Rozdziale 2a ustawy dostępie do informacji publicznej.
Instytucja ponownego wykorzystania informacji publicznej została wprowadzona do polskiego porządku prawnego w rozdziale 2a u.d.i.p. dodanym w drodze ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 204, poz. 1195). Podstawowym celem zmian w ustawie o dostępie do informacji publicznej, dokonanych powołaną wyżej ustawą nowelizującą była implementacja przepisów dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U WE L 345, s. 90 ze zm.), która wprowadziła minimalne standardy ponownego wykorzystywania istniejących dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego państw członkowskich. W następstwie powołanej nowelizacji, w ustawie o dostępie do informacji publicznej do istniejącego tekstu dodano rozdział 2a.
Uczyniono to jednak bez uwzględnienia wzajemnych relacji pomiędzy dotychczasowymi, a nowymi przepisami. Przy obecnej regulacji, wskutek niejasności wzajemnych relacji między rozdziałem 2, a rozdziałem 2a u.d.i.p., konieczne jest przyjęcie takich sposobów interpretacji przepisów u.d.i.p., które z jednej strony pozwoliłyby na realizację celów zakładanych przez ustawodawcę w wyniku nowelizacji, z drugiej zaś umożliwiałyby zachowanie w maksymalnym stopniu dotychczasowych zasad dostępu do informacji publicznej (por wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 404/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przy określaniu znaczenia pojęcia "ponownego wykorzystania informacji publicznej", a także przy ustalaniu granic pomiędzy dostępem do informacji publicznej, a instytucją ponownego wykorzystania takich informacji należy pamiętać, że stanowią one składowe prawa do informacji publicznej. Mimo różnic znaczeniowych i odrębnych trybów niejednokrotnie będą one miały wspólne płaszczyzny.
Zgodnie z art. 23a ust. 1 u.d.i.p ponowne wykorzystywanie informacji publicznej stanowi wykorzystywanie przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej informacji publicznej lub każdej jej części, będącej w posiadaniu podmiotów, o których mowa w ust. 2 i 3, niezależnie od sposobu jej utrwalenia (w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej), w celach komercyjnych lub niekomercyjnych, innych niż jej pierwotny publiczny cel wykorzystywania, dla którego informacja została wytworzona. Przepis ten stanowi dosłowne powtórzenie treści art. 2 pkt 1 wspomnianej Dyrektywy. Taki sposób regulacji mieści w sobie w istocie pojęcie dostępu do informacji publicznej ujęte w rozdziałach 1 i 2 u.d.i.p., a zatem wykładnia językowa tego przepisu nie pozwala odróżnić tych dwóch odrębnych trybów realizacji prawa do informacji publicznej. W związku z tym przy wykładni pojęcia "ponowne wykorzystanie informacji publicznej" należy sięgnąć po dyrektywy celowościowe i systemowe.
Formułując przykładowe kryteria odróżniające instytucję dostępu do informacji publicznej i ponownego jej wykorzystania należy mieć na uwadze m.in. zakres podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej w obu wspomnianych trybach. O ile w przypadku udostępnienia informacji publicznej podmioty zobowiązane to podmioty zaliczane do władz publicznych i podmioty wykonujące zadania publiczne, o tyle w drugim przypadku katalog podmiotów pokrywa się z podmiotami zobowiązanymi do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o zamówieniach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.). Powyższe rozróżnienie podmiotów wskazuje na zróżnicowanie celów instytucji udostępnienia informacji publicznej i jej ponownego wykorzystywania. W pierwszym przypadku jest to kontrola władz publicznych (transparentność władzy), natomiast w przypadku ponownego wykorzystywania informacji publicznej celem wprowadzenia tej instytucji jest rozwój ekonomiczny, naukowy, informatyczny państw Unii Europejskiej, do czego nawiązuje tenor 5 preambuły do cytowanej Dyrektywy.
Również w dotychczasowym orzecznictwie, jak też w doktrynie wskazuje się, że podstawową cechą charakteryzującą ponowne wykorzystanie informacji publicznej jest gospodarczy lub inny ekonomiczny cel jej uzyskania. Jednakże wbrew stanowisku Sąd I instancji wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zastosowanie trybu określonego w rozdziale 2a u.d.i.p. nie ogranicza się wyłącznie do sytuacji systematycznego procesu polegającego na przetwarzaniu informacji ze sfery publicznej (jako przykład podano system informacji prawniczej LEX). Po pierwsze wniosek zainteresowanej osoby o udostępnienie jednorazowo określonej informacji publicznej również może zostać zakwalifikowany jako wniosek o ponowne wykorzystanie informacji.
Po drugie niekoniecznie cel jej uzyskania musi mieć charakter gospodarczy. Niekiedy dalsze wykorzystanie danych zawartych np. w rejestrach publicznych może być oparte jedynie na zasadach dotyczących ponownego wykorzystania informacji, niezależnie od intencji wnioskodawcy. Jako przykład można wskazać na art. 39 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), który w zakresie nieuregulowanym w ustawie do ponownego wykorzystania danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej odsyła do regulacji u.d.i.p. Konieczność zastosowania trybu ponownego wykorzystania informacji publicznej dotyczy również już udostępnionych informacji np. w Biuletynie Informacji Publicznej lub innego typu rejestrach, w których powinny być podane warunki ponownego wykorzystania informacji. Tryb określony w rozdziale 2a u.d.i.p. będzie miał ponadto zastosowanie odnośnie do informacji publicznych wynikających z utworów w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 90, poz. 631 ze zm.) oraz do baz danych podlegających dodatkowo ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. Nr 128, poz. 1402 ze zm.).
Reasumując należy stwierdzić, że prawo dostępu do informacji publicznej celem ponownego wykorzystywania jest publicznym prawem podmiotowym, które gwarantuje uzyskanie informacji publicznej w określonym celu. Celem tym jest, co do zasady, osiągnięcie przez wnioskodawcę szeroko pojętej "korzyści". Sięga on zatem dalej niż zapewnienie przejrzystości procesu decyzyjnego i działań państwa oraz stworzenia obywatelom realnych możliwości wykorzystywania i obrony swych konstytucyjnych praw wobec władzy publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 681/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji słusznie stwierdził, że kwalifikacja wniosku skarżącego przez Burmistrza Miasta O. jako wniosku o ponowne wykorzystanie informacji publicznej była nieprawidłowa. Organ w skardze kasacyjnej zasadnie przyjął, że o tym, jak należy zakwalifikować wniosek o dostęp do informacji publicznej, a także w jakim trybie taki wniosek powinien zostać załatwiony nie decyduje ani wnioskodawca, ani organ, a obiektywne przesłanki wynikające zarówno z przepisów krajowych, jak też z przepisów europejskich. Decydujące znaczenie ma charakter informacji, która jest objęta wnioskiem i ocena pierwotnego celu, dla którego informacja została wytworzona (por. wyroki NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt I OSK 805/13 oraz I OSK 837/13). Tym niemniej ocena wniosku skarżącego przez Burmistrza O. była niewłaściwa.
Wprowadzenie nowego trybu dostępu do informacji publicznej oraz zasad ponownego wykorzystania informacji publicznej, jak wspomniano, nie wpłynęło w żaden sposób na realizację prawa dostępu do informacji publicznej. Odmienna interpretacja nowych uregulowań zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej prowadziłaby bowiem do ograniczenia dostępu do informacji publicznej, a to byłoby sprzeczne z realizacją celów zakładanych przez ustawodawcę. Dostęp do danych stanowiących informację publiczną jest związany z konstytucyjną wolnością pozyskiwania i rozpowszechniania informacji (art. 54 Konstytucji RP). Wolność pozyskiwania i rozpowszechniania informacji nie może być co prawda utożsamiana z prawem do informacji publicznej to jednak zakresy tych przepisów częściowo się pokrywają (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05). Oznacza to, że osoba która uzyskała informację publiczną od podmiotu zobowiązanego ma, co do zasady, prawo do jej rozpowszechnienia.
Ewentualne zastosowanie trybu ponownego wykorzystania informacji udostępnianej na wniosek zależy od celu jej uzyskania. Nie należy utożsamiać prawa do rozpowszechniania informacji określonej w art. 54 Konstytucji RP z jej ponownym wykorzystaniem w rozumieniu rozdziału 2a u.d.i.p.
W niniejszej sprawie wnioskodawca jest redaktorem internetowego portalu informacyjnego "O." Mimo, że prowadzenie portalu internetowego, bądź dziennika w formie papierowej stanowi niewątpliwie działalność gospodarczą, z której właściwy podmiot uzyskuje dochody to do zakresu pracy dziennikarskiej należy m.in. podejmowanie działań na rzecz transparentności podmiotów publicznych. W takim znaczeniu wnioski dziennikarzy lub innych organizacji działających na rzecz jawności administracyjnej, co do zasady nie podlegają reżimowi właściwemu dla informacji publicznej udzielanej w celu jej dalszego wykorzystania. Opublikowanie w mediach informacji uzyskanych w ramach dostępu do informacji publicznej nie należy utożsamiać z korzyścią, o której mowa w Dyrektywie. Przyjęcie stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, że skoro informacja żądana przez J. P. (rejestr wszystkich zamówień publicznych poniżej 14 000 euro, udzielonych przez Urząd Miasta O.) ma być udostępniona na stronach internetowych serwisu informacyjnej "[...]", to należy zastosować tryb właściwy dla ponownego wykorzystania informacji publicznej, stanowiłaby zaprzeczenie podstawowym celom prawa do informacji publicznej, takim jak wspomniana reguła jawności sfery publicznej.
Zauważyć należy, iż każdy dostęp do jakiegokolwiek dokumentu urzędowego czy udzielenie informacji na wniosek jest wykorzystaniem w innym celu niż ten, do którego dokument czy informacja zostały pierwotnie przeznaczone. Zaaprobowanie stanowiska organu oznaczałoby, że w istocie pojęcie prawa do informacji publicznej stałoby się puste. Każde bowiem udostępnienie informacji publicznej stanowiłoby zarazem jej udostępnienie w celu ponownego wykorzystania.
Z uwagi na przedstawione okoliczności zarzut naruszenia art. 23a ust. 1 u.d.i.p. należało uznać za nieuzasadniony. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni wspomnianego przepisu uznając, że w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania.
Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 2a ust. 2 u.d.i.p. Wbrew stwierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie uznał, że powołany przepis wprowadza niczym nieograniczoną zasadę prawa do ponownego wykorzystania informacji publicznej. Prawidłowo jedynie wskazał, że w świetle tego przepisu zasady ponownego wykorzystania informacji publicznej nie naruszają dostępu do informacji publicznej, ani wolności jej rozpowszechniania.
Podkreślić należy, że niniejszym orzeczeniem NSA nie przesądza o tym, czy żądana informacja ma być udostępniona wnioskodawcy, ani w jakiej formie ma to nastąpić. Sądy administracyjne obu instancji stwierdziły, że brak było podstaw do żądania od wnioskodawcy złożenia wniosku na urzędowym formularzu przeznaczonym dla żądania informacji celem jej ponownego wykorzystania, a także nieuprawnione było pozostawienie wniosku z dnia 8 października 2013 r. bez rozpoznania.
W świetle przedstawionych argumentów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do składu siedmiu sędziów NSA. Zgodnie z art. 187 § 1 p.p.s.a NSA odracza rozprawę i przekazuje zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu, jeżeli budzi ono poważne wątpliwości. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.