Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 2049/14) odrzucił skargę D. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 16 października 2014 r. D. P., reprezentowana przez r. pr. J. W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji. Do skargi dołączone zostało pełnomocnictwo, które upoważniało r. pr. J. W. "na podstawie art. 98 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny, art. 87 § 1 i pozostałych przepisów Księgi Pierwszej Tytułu IV Działu V ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego, art. 32 i art. 33 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, art. 136,137, art. 281a, 292, 80a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi, do reprezentowania interesów skarżącej w sprawie o stwierdzenie nieważności oświadczenia woli z powodu znajdowania się w stanie wyłączającym swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli dotyczącej rozwiązania stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji, przed wszystkimi instancjami Sądów powszechnych, co obejmuje udział w sprawie przed wszystkim instancjami organów Policji przed Sądami powszechnymi wszystkich instancji."
Wobec powyższego, na mocy zarządzenia Przewodniczącego z dnia 20 listopada 2014 r., wezwano skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu D. P. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 28 listopada 2014 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, nadanej do Sądu Wojewódzkiego w dniu 11 grudnia 2014 r., skarżąca przesłała pełnomocnictwo.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając, że strona nie uzupełniła braku formalnego w przepisanym do dokonania tej czynności terminie, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. – wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", odrzucił wniesioną przez nią skargę.
D. P. w skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższe postanowienie w całości, zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi w postaci sprecyzowania pełnomocnictwa, w okolicznościach, gdy skarżąca w terminie skargę wniosła wraz z pełnomocnictwem, w którym wskazała, iż udziela pełnomocnictwa między innymi na podstawie przepisów art. 35 P.p.s.a., bowiem już w samych przepisach jest mowa o działaniu przed sądami administracyjnymi jak w niniejszej sprawie.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazywano, że w dołączonym do skargi pełnomocnictwie wyraźnie zaznaczono, że jedną z jego podstaw stanowi art. 35 P.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie uważała zatem, że złożone przez nią wraz ze skargą pełnomocnictwo legitymuje ustanowionego przez nią pełnomocnika do reprezentowania jej także w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Gdyby w wezwaniu do uzupełniania wskazanego wyżej braku formalnego zawarto stwierdzenie, że do skargi dołączono pełnomocnictwo, które swym zakresem takiego upoważnienia nie obejmuje, strona z pewnością złożyłaby odpowiednie pełnomocnictwo.
Zdaniem skarżącej, Sąd I instancji dopuścił się również w niniejszym przypadku naruszenia art. 46 § 1 pkt. 4 i § 3 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i art. 35 § 1 P.p.s.a., gdyż bezzasadnie odrzucił skargę uniemożliwiając stronie realizację przysługującego jej prawa do sądu - w rozumieniu art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca kasacyjnie wskazała ponadto, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał zaskarżone orzeczenia z naruszeniem art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 65 k.c. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 P.p.s.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że r. pr. J. W. nie był upoważnionym pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, nie biorąc pod uwagę, że Sąd nie powiadomił o tym samej skarżącej.
W konsekwencji Sąd Wojewódzki błędnie przyjął, że nie zostało udzielone przez skarżącą pełnomocnictwo do działania przed sądami administracyjnymi. Dla zbadania, czy pełnomocnictwo było ważne i skuteczne, wystarczyło ustalenie, że zostało ono podpisane przez uprawnioną do dokonania tej czynności osobę. Gdyby organ nabrał uzasadnionych wątpliwości, czy pełnomocnictwo zostało podpisane, czy nie zostało cofnięte, wówczas winien wezwać skarżącą do usunięcia braków skargi, poprzez jednoznaczne wskazanie, czego domaga się od skarżącej i od pełnomocnika. Lakoniczne wezwanie do dostarczenia odpisu pełnomocnictwa wprowadziło zaś w błąd pełnomocnika. Wezwanie to nie zostało również doręczone skarżącej.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które nie są usprawiedliwione.
Istota podniesionych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów sprowadzała się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że pełnomocnictwo dołączone pierwotnie do wniesionej przez D. P. skargi nie legitymowało r. pr. J. W. do występowania w jej imieniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Warszawie w niniejszej sprawie, w tym do złożenia odrzuconej przez ten Sąd, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r., skargi.
Ich ocena wymaga wzięcia pod uwagę faktu, że treść pełnomocnictwa, jako oświadczenia woli należy tłumaczyć w taki sposób, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Należy jednak zauważyć, że badanie rzeczywistej woli strony wyrażone w takim oświadczeniu nie może pomijać niektórych elementów jego treści, bądź pozostawać z nimi w sprzeczności.
W niniejszym przypadku skarżąca wprawdzie podpisanym przez siebie i dołączonym do skargi pełnomocnictwie przytoczyła szereg przepisów, wymieniając wśród nich art. 35 P.p.s.a, to jednak nie można nieuwzględnić okoliczności, że doprecyzowała w nim, iż legitymuje ono r. pr. J. W. do reprezentowania jej interesów tylko przed "wszystkimi instancjami organów Policji i sądami powszechnymi". Skarżąca nie wskazała zatem, że obejmuje ono również "upoważnienie" do reprezentowania jej także przez sądami administracyjnymi, które do tej grupy się nie kwalifikują.
W świetle powyższego należało uznać, że Przewodniczący prawidłowo wezwał skarżącą do usunięcia wskazanego wyżej braku formalnego skargi, kierując to pismo do reprezentującego ją pełnomocnika, skoro to on podpisał w jej imieniu to pismo procesowe.
Także treści zarządzenia w tym przedmiocie nie można zarzucić braku czytelności, zwłaszcza w sytuacji, gdy pełnomocnik skarżącej miał świadomość, iż złożył wraz ze skargą pełnomocnictwo. Musiał się zatem liczyć z tym, że skierowane do niego wezwanie wynika z faktu powstania wątpliwości w zakresie prawidłowości znajdującego się w aktach pełnomocnictwa. Zarządzenie w tym przedmiocie byłoby bowiem zbędne w sytuacji, gdyby było ono odpowiednie.
Nieuzupełnienie przez skarżącą wskazanego braku w przepisanym do dokonania tej czynności terminie musiało zatem skutkować odrzuceniem wniesionej przez nią skargi, co też Sąd I instancji prawidłowo uczynił.
Nie można przy tym uznać, że takie działanie uniemożliwiło stronie realizację przysługującego jej prawa do sądu, w sytuacji, gdy sama się go pozbawiała nie uzupełniając wskazanego braku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.