Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 474/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. P. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] marca 2012 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszcz orzekająca o utracie przez Z. P. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 1 kwietnia 2011 r.
Rozstrzygnięcie to organy uzasadniły tym, że Z. P. osiągnął w kwietniu 2011 r. dochód w wysokości 1.000 zł, o czym nie powiadomił Powiatowego Urzędu Pracy w Bydgoszczy, a uczynił to dopiero po 9 miesiącach.
W skardze na decyzję Z. P. wskazał, że 20 stycznia 2012 r. zgłosił się do Urzędu Pracy i przełożył PIT-8 C, z którego wynika, że otrzymał od Wspólnoty Mieszkaniowej 1.000 zł, ale potraktował to jako zwrot kosztów poniesionych na rzecz Wspólnoty, a nadto, że z tych pieniędzy przekazał innym członkom zarządu – w sumie 650 zł, nadto, że nie wiedział o tym, iż musi o tym powiadomić Urząd Pracy, skoro nie było to wynagrodzenie.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż skarżący w trakcie pobierania zasiłku uzyskał jako członek zarządu od Wspólnoty Mieszkaniowej w kwietniu 2011 r. dochód w wysokości 1.000 zł, o czym powiadomił organ po upływie 9 miesięcy, że zastał pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o składaniu oświadczeń o przychodach w terminie 7 dni od dnia uzyskania. Sąd uznał za niemające znaczenia wyjaśnienia i przekonanie, że traktował otrzymane środki jako zwrot poniesionych kosztów, a także, iż część z nich przekazał innym członkom. W związku z tym Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.
Reprezentowany przez adwokata z urzędu, Z. P. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania i zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania:
- 1) art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz całkowity brak ustosunkowania się do zarzutów i twierdzeń skarżącego przedstawionych zarówno w skardze z 13 kwietnia 2012 r. jak i w odwołaniu z 24 lutego 2012 r. – podczas gdy zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem Sąd rozpoznający skargę zobowiązany jest do podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, czy do wskazania, dlaczego przyjął akurat taką podstawę prawną, a pominął podstawę wskazywaną przez stronę postępowania i – co za tym idzie – dlaczego nie podzielił argumentów przytaczanych przez skarżącego,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez uznanie, że zaskarżona decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszcz wydane zostały zarówno bez naruszenia prawa materialnego jak i bez naruszenia przepisów postępowania – podczas gdy szczegółowa analiza obu ww. decyzji oraz zebranego materiału dowodowego wskazują, że są to decyzje nieprawidłowe oraz że istnieją podstawy do ich uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie naruszył przepisów wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku.
Zaskarżonemu wyrokowi postawiono zarzuty naruszenia prawa procesowego, z którego istotnym jest naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a.". Naruszenia tego przepisu skarga upatruje w tym, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd nie wyjaśnił właściwie swojego rozstrzygnięcia, bowiem nie odniósł się do argumentów skargi; nie wskazał dlaczego uznał twierdzenia skarżącego co do przekazania części wynagrodzenia innym członkom zarządu jako niemające znaczenia; ani też jego przekonania co do tego, że otrzymane pieniądze od Wspólnoty potraktował jako zwrot poniesionych kosztów.
Artykuł 174 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie zatem przepisów procesowych przez wojewódzki sąd administracyjny skutkuje uchyleniem wyroku, ale tylko wówczas, gdy mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, ale tylko wpływ istotny. Istotny, zatem taki, że gdyby sąd nie dopuścił się takiego naruszenia wynik sprawy byłby inny.
Zgodzić się należy ze skargą kasacyjną, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie w pełni odpowiada art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Rację ma skarga kasacyjna, że uzasadnienie wyroku nie w pełni wyjaśnia kwestie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jednak stwierdzić należy, że uchybienie to nie miało nie tylko istotnego, ale żadnego wpływu na wynik sprawy.
Tak skarga, jak i skarga kasacyjna zasadza się na argumentacji, że Z. P. nie otrzymał wynagrodzenia od Wspólnoty Mieszkaniowej, ale zwrot kosztów, przy czym część otrzymanej kwoty przekazał dwóm innym członkom zarządu. Jeżeli takie było przeznaczenie kwoty wypłaconej Z. P. powinno to mieć jakiekolwiek odzwierciedlenie w dokumentacji Wspólnoty Mieszkaniowej. Skoro miał to być zwrot kosztów to z dokumentacji powinno wynikać jakie to były kwoty, za jaki okres, kto je podniósł i w jakiej wysokości. Jeśli to był zwrot na rzecz innych członków zarządu a nie tylko skarżącego również powinno to mieć odzwierciedlenie. Przy czym podkreślić należy, że dokumentacja taka powinna pochodzić sprzed sporządzenia protokół z posiedzenia Zarządu przyznającego Z. P. kwotę 1.000 zł.
Akta sprawy natomiast żadnej dokumentacji tego rodzaju nie zawierają, zatem twierdzenia skarżącego należy uznać za niemające potwierdzenia dowodowego.
W takiej sytuacji nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi błędu w ocenie, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.