Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 71/08 oddalił skargę O. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją z dnia 22 czerwca 2005 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy odmówił O. B. (spadkobierczyni byłej właścicielki przedmiotowej nieruchomości T. G. –B.) przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], oznaczonego nr hip. [...], stanowiącego obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...]odmówił przyznania O. B. prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z którego wynika, że aby poprzedni właściciel lub jego następca prawny mógł uzyskać prawo użytkowania wieczystego wniosek o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste musiał być złożony w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 grudnia 1988 r., a przedmiotowy grunt musiał być zabudowany w sposób określony w tym przepisie. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie została spełniona żadna z powołanych wyżej przesłanek, a zatem brak było podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozpatrując sprawę w wyniku odwołania O. B. stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione i decyzją z dnia [...] października 2007 r. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie nie został złożony odpowiedni wniosek w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. W obrocie prawnym pozostaje także decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa Mokotów z dnia [...] grudnia 1967 r. odmawiająca uwzględnienia wniosku o przyznanie wieczystego użytkowania gruntu przedmiotowej nieruchomości, złożonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. W tej sytuacji kolejne wnioski T. G.-B., a następnie O. B. o zwrot przedmiotowej nieruchomości mogły zostać rozpatrzone wyłącznie na podstawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami i powołanie tego przepisu jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jest w pełni uzasadnione.
W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wynikających z powołanego wyżej przepisu nie została spełniona, dlatego decyzja organu I instancji odmawiająca przyznania skarżącej prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu była prawidłowa i zgodna z prawem.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła O. B. podnosząc, że nie zgadza się z sentencją tej decyzji, gdyż jej zdaniem art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie powinien mieć w niniejszej sprawie zastosowania. W ocenie skarżącej rażąco błędna jest teza, przyjęta przez organy, o zachowaniu zasady praworządności przez zastosowanie obowiązującej normy prawnej, gdyż prowadzi ona do uznania, że organ administracji publicznej nie jest właściwy do orzekania o zwrocie zabranej nieruchomości jej prawowitym właścicielom. W tej sytuacji zdaniem skarżącej organ winien był wydać decyzję o odszkodowaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że istota postępowania administracyjnego sprowadzała się do rozpoznania wniosków w sprawie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej – objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), złożonych w 1990 r. przez byłą właścicielkę nieruchomości T. G. –B., a następnie przez jej spadkobiercę O. B. w 2003, 2004 i 2005 r. Sąd stwierdził, że wbrew przekonaniu skarżącej w niniejszej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie bowiem z treścią art. 7 ust. 2 tego dekretu gmina obowiązana była uwzględnić wniosek dotychczasowego właściciela gruntu albo prawnych następców właściciela o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do gruntu określonego w art. 7 ust. 1 tego dekretu, jeżeli korzystanie z gruntu dawało się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zabudowania (obecnie planu zagospodarowania przestrzennego).
Jednakże realizacja tych uprawnień została uzależniona od złożenia wniosku przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych w określonym terminie (6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez gminę). Termin ten jest terminem zawitym prawa materialnego i z jego upływem wygasało uprawnienie do uzyskania w tym trybie prawa użytkowania wieczystego (uchwała NSA z dnia 14 października 1996 r. sygn. OPK 19/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 56). Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie wniosek taki w ogóle nie został złożony, zaś decyzją z dnia [...] sierpnia 1960 r. Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości z uwagi na fakt, że jest on nieprzywracalny. Niezłożenie w ustawowym terminie wniosku przez dotychczasowego właściciela gruntu objętego działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. skutkowało wygaśnięciem roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do tego gruntu.
Wniosek T. G.-B. z dnia 28 lipca 1965 r. o przyznanie wieczystego użytkowania gruntu przedmiotowej nieruchomości, złożony na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, został decyzją z dnia [...] grudnia 1967 r. Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Mokotów rozpatrzony odmownie. Prawidłowo zatem organy rozpatrujące sprawę stwierdziły, że w tej sytuacji złożone w 1990, 2003, 2004 i 2005 r. wnioski o zwrot nieruchomości (jak to określiła skarżąca) mogły być rozpatrzone wyłącznie na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) dotyczących możliwości zwrotu tzw. nieruchomości warszawskich. Dlatego też podstawę materialnoprawną do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 214 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zgodnie z treścią ust. 1 tego przepisu, poprzednim właścicielom nieruchomości, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty i budynki przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy wygasły (na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości), może zostać zwrócona jedna nieruchomość, jeżeli zgłosili (oni lub ich następcy prawni) wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste w terminie do 31 grudnia 1988 r. Zwrot nieruchomości przysługuje poprzednim właścicielom działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20 (ust. 2). Jedną z przesłanek do skorzystania z tego uprawnienia jest okoliczność, że dotychczasowy właściciel (i jego ewentualni następcy prawni) nie uzyskał i nie może już uzyskać prawa użytkowania wieczystego gruntu, którego był właścicielem, na podstawie art. 7 dekretu, bądź to dlatego, że nie złożył wniosku o przyznanie wieczystej dzierżawy (użytkowania wieczystego) w terminie określonym w dekrecie, bądź też dlatego, że wniosek nie został uwzględniony.
Realizacja tego uprawnienia także została ograniczona terminem, albowiem oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste i zwrot budynków w tym trybie zostały uzależnione od zgłoszenia odpowiedniego wniosku do dnia 31 grudnia 1988 r. Termin ten jest również terminem zawitym prawa materialnego i z jego upływem wygasa uprawnienie do uzyskania w tym trybie prawa użytkowania wieczystego (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1991 r. sygn. IV SA 403/91, niepublikowany). Przyznanie prawa użytkowania wieczystego zależy zatem od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. wniosek musiał zostać złożony do dnia 31 grudnia 1988 r. oraz grunt musiał być zabudowany w sposób określony w omawianym przepisie. Niewystąpienie choćby jednej z tych przesłanek skutkuje wydaniem przez organ decyzji odmownej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wskazane wyżej przesłanki nie zostały w sprawie łącznie spełnione. Wnioski z 1990, 2003, 2004 i 2005 r. złożone zostały bowiem po dniu 31 grudnia 1988 r., a wcześniejsze wnioski były na podstawie obowiązujących wówczas przepisów prawa rozstrzygnięte negatywnie przed wejściem w życie omawianej regulacji prawnej, wydane w tych sprawach decyzje jako ostateczne pozostają w obrocie prawnym.
W tej sytuacji Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły stan sprawy i odmówiły skarżącej zwrotu wnioskowanej nieruchomości w oparciu o właściwie zinterpretowane przepisy art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zaś motywy rozstrzygnięcia znalazły właściwe odzwierciedlenie w uzasadnieniach obu wydanych przez organy decyzji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.
Od powyższego wyroku O. B. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia wszystkich aspektów sprawy i zebranego materiału dowodowego, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, pominięcie istotnych braków oraz faktu wadliwej i niepełnej oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organami administracji I i II instancji, w konsekwencji zaś oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r., pomimo tego że była niezgodna z prawem i pomijała istotne dla oceny prawnej tej sprawy aspekty, a mianowicie:
- 1) w odniesieniu do orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia [...] lipca 1960 r. (w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnie podano datę tego orzeczenia [...] sierpnia 1960 r.) pominięto fakt, iż rozpoznano jego mocą tylko jeden z dwóch wniosków T. G.-B. a mianowicie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej. Pominięto wniosek merytoryczny o ustanowienie tego prawa – co czyni wadliwym ustalenie Sądu zawarte na stronie 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że wszystkie wnioski strony, złożone przed 31 grudnia 1988 r. zostały prawomocnie rozstrzygnięte. Pominięto także, że: [a] orzeczenie to wydane zostało w oparciu o nieistniejącą podstawę prawną, a mianowicie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 12 marca 1958 r., podczas gdy w tej dacie nie było nawet takiego urzędu oraz, że [b] termin z art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy jest terminem zawitym i nie może być przywrócony mocą decyzji administracyjnej;
- 2) w odniesieniu do decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Mokotów z dnia [...] grudnia 1967 r., że wydano ją bez podstawy prawnej, albowiem jedynym przepisem prawa materialnego jaki w niej przywołano była uchwała Nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m.st. Warszawy w wieczyste użytkowanie (M.P. Nr 6, poz.
- 18) – ta zaś nie ma umocowania ustawowego;
- 3) w odniesieniu do całokształtu sprawy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r. nie zawiera ustaleń pozwalających w sposób dostatecznie precyzyjny zidentyfikować przedmiot sprawy, posługując się określeniem część działki ewidencyjnej Nr [...] w obrębie [...], bez jednoznacznego wskazania, o jaką część, w jakich granicach mieszczącą się chodzi;
- 4) w odniesieniu do uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że oparte ono zostało na decyzji Prezydium Krajowej Rady Narodowej z [...] grudnia 1967 r., którego to organu władzy państwowej w tamtym czasie nie było.
Z powyższych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż wnioski Sądu są wadliwe i wywiedzione zostały wskutek istotnego naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie w efekcie fragmentarycznej, dostosowanej do tezy orzeczenia i pozbawionej niezbędnej wszechstronności, oceny materiału dowodowego, jaki pozostawał do dyspozycji organów administracji. Decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Mokotów nr [...] obarczona jest wadą, która winna prowadzić do stwierdzenia jej nieważności, gdyż jedyną jej podstawą merytoryczną uczyniono przepisy uchwały Nr 11 Rady Ministrów dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m.st. Warszawy w wieczyste użytkowanie (M.P. Nr 6, poz. 18), która z racji jej wydania bez umocowania ustawowego nie może być podstawą rozstrzygnięć wydawanych w jakimkolwiek postępowaniu. Gdyby takie się zdarzyły traktowane winny być jako wydane bez podstawy prawnej.
Tak jest w sprawie niniejszej, co organy administracji i Wojewódzki Sąd Administracyjny pominęły, choć stwierdzenie nieważności decyzji, może nastąpić nie tylko na wniosek strony, ale także z urzędu (art. 157 §2 k.p.a.). W dniu 24 bm. skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nieważności omawianej decyzji.
Co zaś się tyczy rzekomego braku wniosków pozostających do rozpoznania, a złożonych przed 31 grudnia 1988 r., uszło uwadze zarówno Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, jak i Sądu, że decyzją Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 1960 r. rozstrzygnięto jedynie kwestię przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej, pozostawiając bez rozpoznania sam ów wniosek. Brak jest owego rozstrzygnięcia w sentencji decyzji. Omawiana decyzja precyzuje także, jako jej podstawę prawną, nieistniejący akt normatywny, a mianowicie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1958 r. To także stało się powodem, dla którego skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął wreszcie i nie wykazał w uzasadnieniu, że część działki ewidencyjnej Nr [...] w obrębie [...] jest tożsama z działką, o której traktowały wnioski skarżącej, a wcześniej jej matki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem podniesione w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Skarżąca nie wykazała, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchybił art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób, którego wynikiem byłoby nieuzasadnione oddalenie skargi, pomimo że jak stwierdzono w skardze kasacyjnej, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie była niezgodna z prawem i pomijała istotne dla oceny prawnej sprawy aspekty.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice sprawy wyznaczone są ogółem elementów stosunku administracyjnego, będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Granice te wyznaczone są przez zgłoszone do organu administracji żądanie strony. Zakres zgłoszonego żądania identyfikuje sprawę administracyjną, w tym przedmiot postępowania administracyjnego, a w konsekwencji także granice sprawy sądowoadministracyjnej (art. 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zobowiązanie sądu administracyjnego rozpoznającego skargę do rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, a nie tylko w ramach sformułowanych zarzutów i wniosków skargi wskazuje, że sąd ten winien dokonać pełnej kontroli zaskarżonego aktu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów.
Zgłoszone przez O. B. w postępowaniu administracyjnym żądanie, które po jego sprecyzowaniu dotyczyło "zwrotu" przedmiotowej nieruchomości rozpatrzone zostało jako wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 134 § 1 p.p.s.a. i rozpoznał sprawę w jej całokształcie określonym wskazanymi wyżej granicami. W tym miejscu stwierdzić trzeba, że nie można podzielić wątpliwości autora skargi kasacyjnej, iż nie została właściwie wskazana nieruchomość, której dotyczyło postępowanie. Poza wszelką bowiem wątpliwością pozostaje, że rozpoznany przez organy wniosek O. B. dotyczył przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie w rejonie ulic [...], oznaczonego nr hip. [...], stanowiącego obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...]. Wobec przyczyny odmownego rozstrzygnięcia bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy jest, że nie określono bliżej tej części obecnej działki ewidencyjnej, której odpowiada wskazany grunt.
Przechodząc do dalszych okoliczności przedstawionych jako uzasadnienie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów przyznać należy, że słusznie zauważono, że w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku błędnie podano datę orzeczenia z dnia [...] lipca 1960 r. (w uzasadnieniu wskazano [...] sierpnia 1960 r.), a ponadto w części opisowej, referującej treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007 r. podano, że decyzja z dnia [...] grudnia 1967 r. wydana została przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej, zamiast jak było w istocie, przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Mokotów. Jednakże uchybienia te, mające cechy oczywistej omyłki, pozostały bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.
Stwierdzenie przez organy administracji rozpatrujące sprawę, a następnie przez Sąd, że pozostają w obrocie prawnym ostateczne decyzje – orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 1960 r. i decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Mokotów z dnia [...] grudnia 1967 r. rodziło przyjęte w niniejszym postępowaniu konsekwencje. Nie budzi żadnych wątpliwości prawidłowość takiego stanowiska. Wbrew oczekiwaniom wyrażonym w skardze kasacyjnej poza zakresem sprawy pozostawać musiało rozważenie podniesionych w skardze okoliczności związanych z twierdzeniem, że rozstrzygnięcia te zawierają wady kwalifikujące się do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Jak już zaznaczono, skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2007 r., wymienione wcześniej decyzje pozostawały w obrocie prawnym, co jest okolicznością bezsporną, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania również związany był ich treścią.
Okoliczność, że skarżąca w dniu 24 czerwca 2008 r. złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Warszawie wnioski o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lipca 1960 r. i decyzji z dnia [...] grudnia 1967 r. nie może mieć żadnego wpływu na ocenę prawidłowości stanowiska Sądu wojewódzkiego w zaskarżonym wyroku.
Sąd słusznie uznał, że wniosek T. G.-B. z dnia 15 września 1957 r. w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej i przyznanie prawa własności czasowej został rozpatrzony.
Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy w dniu [...] lipca 1960 r. "załatwiło odmownie podanie o przywrócenie terminu". W uzasadnieniu podano, że przepisy dotyczące przywrócenia terminu nie mają zastosowania do czasokresów z prawa materialnego, prawo własności czasowej na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. nie może być przyznane. Decyzja ta wobec niewniesienia odwołania stała się ostateczna. Rozważanie podnoszonych w skardze kasacyjnej wątpliwości i ocena prawidłowości sposobu załatwienia sprawy leży poza niniejszym postępowaniem.
Motywy zaskarżonego wyroku zawierają wszelkie niezbędne elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a., ich treść nie pozostawia wątpliwości, że prawidłowo oddalono skargę na podstawie art. 151 tej ustawy. Zauważyć trzeba, że zarzucając, iż rozstrzygnięcie Sądu I instancji wydane zostało z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazano jednocześnie jakie konkretnie uchybienia organów, dotyczące zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania uszły uwadze Sądu, choć ich konsekwencją winno być uwzględnienie skargi. Sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej winno precyzyjnie odwoływać się do konkretnych przepisów prawa, które jak twierdzi jej autor, zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może rozpoznawać sprawy w zakresie wykraczającym poza skonkretyzowane w tej skardze zarzuty.
Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.