Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1041/13 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Ł. D. uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2012 r. wydany w sprawie ze skargi Ł. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi z tytułu wydatków za pobyt w domu pomocy społecznej i przekazując sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W pkt 2 wyroku NSA zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Ł. D. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej jako: rozporządzenie).
W piśmie z dnia 9 grudnia 2014 r. Ł. D. wniósł o sprostowanie postanowienia w sprawie kosztów postępowania kasacyjnego, zawartego w pkt 2 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1041/13. Wnioskodawca podniósł, że przedmiotem sporu była należność pieniężna w wysokości [...] zł, a zatem koszty postępowania kasacyjnego (w niniejszej sprawie koszty wynagrodzenia radcy prawnego) winny być obliczone zgodnie z przepisami § 6 oraz § 14 ust. 1 i 2 a rozporządzenia. Zdaniem strony, w niniejszej sprawie koszty zastępstwa wynoszą 75 % z 2400 zł, co daje kwotę 1800 zł. W ocenie wnioskodawcy, do oczywistej omyłki doszło w wyniku błędu rachunkowego wskutek mnożenia stawki bazowej przez procent. Ponadto, brak jest w § 6 rozporządzenia stawki, która odpowiadałaby wysokości 200 zł, co potwierdza oczywistość omyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 P.p.s.a.).
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 P.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W orzecznictwie przyjmuje się, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy, to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania.
Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia
Wniosek Ł. D. o sprostowanie wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2014 r. nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki. Jest on w istocie żądaniem zmiany wyroku w zakresie postanowienia o kosztach w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. W piśmie tym wnioskodawca kwestionuje bowiem zastosowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawę prawną obliczenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika, którego kwota stanowiła wysokość kosztów postępowania należnych stronie. Tego rodzaju rozważania wykraczają poza ramy postępowania zainicjowanego wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.