Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, pismem z dnia 8 stycznia 2006 r. D. Sp. z o.o. reprezentowana przez adwokata J.M T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia 22 lutego 2006 roku pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 320 złotych oraz nadesłanie pełnego odpisu z KRS, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy niniejsze wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 28 lutego 2006 roku. Termin do uzupełnienia braków formalnych upływał zatem 7 marca 2006 r. W tym terminie skarżący uiścił wpis, natomiast nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci złożenia pełnego odpisu z KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec powyższego uznał, iż skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) skargę, w której pomimo wezwania nie zostały uzupełnione, w terminie braki formalne, Sąd odrzuca.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2006 r. D. Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie niniejszej sprawy celem podjęcia uchwały w składzie 7 sędziów NSA.
Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 46 § 1 i 3, art. 57 oraz art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zdaniem skarżącej doszło do naruszenia powyższych przepisów, bowiem, żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera wymogu dołączenia do skargi dokumentu wykazującego prawidłową reprezentację skarżącego przy udzielaniu pełnomocnictwa, a po drugie - brak takiego dokumentu nie jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie skardze biegu Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez D. Sp. z o.o. nie do końca spełnia powyższe wymogi przewidziane dla tego rodzaju środka zaskarżenia. Skarga ta oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania - tj. art. 46 § 1 i 3, art. 57 oraz art.
58. Przepisy art. 57 oraz art. 58 mają złożoną budowę, składają się z paragrafów i punktów W skardze kasacyjnej nie wskazano jednakże, która jednostka redakcyjną zawierająca daną normę prawną została przez Sąd naruszona. Merytoryczne rozpatrzenie wniesionej skargi kasacyjnej było jednak możliwe z uwagi na wyłożenie w jej uzasadnieniu w sposób zrozumiały, nie pozostawiający wątpliwości na czym polega, zdaniem skarżącego, w danej sprawie naruszenie prawa przez Sąd.
Oceniając postawione zarzuty w skardze kasacyjnej, należy stwierdzić, iż są one niezasadne.
Należy bowiem przyjąć, iż chociaż żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera wprost wymogu dołączenia do skargi dokumentu wykazującego prawidłową reprezentację skarżącego przy udzielaniu pełnomocnictwa, tak jak to wskazano w skardze kasacyjnej to jednak należy uznać, iż żądanie w sprawie niniejszej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie od pełnomocnika D. Sp. z o.o. przedstawienia odpisu z KRS jest usprawiedliwione w świetle przepisów art. 28 i 29 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro bowiem, jak mowa w tych przepisach, osoba reprezentująca podmiot posiadający osobowość prawną lub jednostkę organizacyjną, której przysługuje zdolność sądowa ma obowiązek przedstawić swoje umocowanie odpowiednim dokumentem, w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością będzie to odpis z KRS, to tym samym uzasadnione jest żądanie przez Sąd takiego dokumentu w celu sprawdzenia czy dana osoba była uprawniona do udzielenia pełnomocnictwa.
Niewykazanie zatem przez pełnomocnika, iż osoba, która w imieniu osoby prawnej - spółki, udzieliła mu pełnomocnictwa miała do tego upoważnienie należy uznać za brak formalny, który uniemożliwia nadanie biegu skardze. Zauważyć należy, iż brak należytego umocowania pełnomocnika jest ujemną przesłanką procesową powodującą nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 ustawy). Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 49 § 1 w/w ustawy nakazał wezwać pełnomocnika D. Sp. z o.o. do przedstawienia odpisu z KRS skarżącej spółki. Niewykonanie w terminie przez pełnomocnika zarządzania Przewodniczącego Wydziału WSA w Warszawie wzywającego do przedstawienie odpisu z KRS czyli uzupełnienia braków formalnych skargi (pełnomocnictwa) skutkowało koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tak jak to uczynił Sąd w zaskarżonym postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi natomiast ze względu na mały stopień zawiłości sprawy konieczności jej skierowanie do rozpoznania w składzie 7 sędziów NSA.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił skargę kasacyjną oddalić.