Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. P. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] października 2008 r. (Nr [...]) w przedmiocie zwolnienia ze służby.
W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r. (Nr [...]), na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710) oraz art. 104 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a., zwolnił M. P. z dniem [...] września 2008 r. ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego ze stanowiska służbowego audytor. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zwolnienie ze służby następuje w związku z orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] o niezdolności do służby w SKW i przyznaniu M. P. kategorii "N".
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym od powyższego rozkazu M. P. zarzucił organowi naruszenie art. 51 ust. 9 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) wskazując, iż zgodnie z tym przepisem rozwiązanie stosunku pracy z audytorem wewnętrznym, zatrudnionym w jednostkach, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2-20 i ust. 2 tej ustawy, nie może nastąpić bez zgody Ministra Finansów. Ponadto podniósł, że zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Wyjaśnił, że na ciągłym zwolnieniu lekarskim przebywa od dnia [...] listopada 2007 r., stąd też wskazany w tym przepisie termin 12 miesięcy upływa z dniem [...] listopada 2008 r.
Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2008 r. (Nr [...]) Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego uchylił rozkaz personalny z dnia [...] września 2008 r. w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby oraz orzekł o zwolnieniu M. P. ze służby z dniem [...] listopada 2008 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 oraz art. 9 ust 1 i 3 powołanej ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, a także art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Ponadto organ ustalił wymiar nagrody rocznej za 2008 r., określonej na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. Nr 174, poz. 1275), na 10/12 jednomiesięcznego uposażenia.
W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ wyjaśnił, iż uznał stanowisko skarżącego, co do terminu zwolnienia ze służby i w związku z tym ustalił ten termin na [...] listopada 2008 r. Ponadto wyjaśnił, że art. 51 ust. 9 powołanej ustawy o finansach publicznych nie obejmuje funkcjonariuszy. Przepis ten dotyczy audytorów - pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Stosunek służbowy funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego ma natomiast charakter administracyjno-prawny i następuje na podstawie przepisów ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, a nie kodeksu pracy, który nie ma zastosowania do funkcjonariuszy służb mundurowych.
Na powyższy rozkaz personalny M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu.
W uzasadnieniu skargi powtórzył podniesiony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut naruszenia art. 51 ust. 9 ustawy o finansach publicznych. Podał, że w Zespole Audytu Wewnętrznego, w którym pełnił służbę, są również etaty cywilne. Wyjaśnił, że uwagi na mniejszą ilość etatów cywilnych przyjęto go do Służby Kontrwywiadu Wojskowego jako funkcjonariusza. Zwrócił uwagę na nierówną pozycję audytorów - funkcjonariuszy i audytorów zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. W przypadku tej drugiej grupy – jak wskazał – konieczna byłaby bowiem zgoda Ministra Finansów na rozwiązanie stosunku pracy. Podniósł również, że przepisy ustawy o finansach publicznych są przepisami szczególnymi w stosunku do ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009r. oddalił skargę.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji, wskazując na treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego stwierdził, że użyty w tym przepisie zwrot "zwalnia się" wskazuje, że w przypadku zaistnienia przesłanki w nim określonej zwolnienie funkcjonariusza jest obowiązkiem organu.
Sąd wskazał w związku z tym, że orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2008 r. (nr [...]) skarżący został uznany niezdolnym do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i otrzymał kategorię zdolności do służby "N". Niewątpliwie więc zaistniała przesłanka określona w art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, skutkująca obligatoryjnym zwolnieniem ze służby. Ponadto, ponieważ data zwolnienia skarżącego ze służby została określona w zaskarżonym rozkazie z dnia [...] października 2008 r. na dzień [...] listopada 2008 r., należało uznać, że zwolnienie skarżącego nastąpiło z uwzględnieniem treści art. 22 ust. 1 tej ustawy.
Dodatkowo Sąd I instancji wyjaśnił, że przepis art. 51 ust. 9 ustawy o finansach publicznych nie mógł być zastosowany w przypadku skarżącego. W tym względzie WSA w Warszawie podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wskazał, że skarżący nie był związany ze Służbą Kontrwywiadu Wojskowego stosunkiem pracy, lecz stosunkiem służbowym, i w związku z tym powołany wyżej przepis ustawy o finansach publicznych nie znajdował zastosowania w jego przypadku.
W skardze kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego M. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu: naruszenia prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 9 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 32 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, że zwolnienie skarżącego – wykonującego obowiązki audytora - ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, nie wymaga zgody Ministra Finansów; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, polegające na zaniechaniu rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy p.p.s.a., polegające na tym, że sąd meriti; w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu nie uchylił rozkazu Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, mimo iż został on wydany z naruszeniem prawa materialnego.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie poprzez uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] października 2008 r., alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisany.
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej, wskazał, że Istota tego zarzutu sprowadza się do pominięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie analizy sprawy w zakresie celu do jakiego w obrocie prawnym powołano instytucję audytora w jednostce władzy publicznej. Podniósł, że aby audytor mógł skutecznie, tj. w sposób wolny od nacisków, wykonywać powierzone obowiązki, ustawa o finansach publicznych zapewniła mu właśnie niezależność organizacyjną. Ustalenie, z pominięciem wnikliwej analizy zagadnienia, że zwolnienie Skarżącego ze służby nie wymaga zgody Ministra Finansów, zostało dokonane w opozycji do art. 32 Konstytucji RP, który statuuje zasadę równości wobec prawa. Skoro bowiem wykonywanie obowiązków audytora jest tożsame w każdej jednostce władzy publicznej, a ochronie, która wiąże się z niezależnością, poddani są wyłącznie zatrudnieni w ramach stosunku pracy, to niewątpliwie zasada równości doznaje w tym zakresie uszczerbku. Wykładnia art.
51. ust. 9 ustawy o finansach publicznych, aby nosić znamiona prawidłowej, powinna zostać dokonana z uwzględnieniem wskazanego wyżej przepisu rangi konstytucyjnej. Oderwanie zagadnienia od normy konstytucyjnej i poprzestanie na wykładni literalnej, w ocenie Skarżącego, jest niedopuszczalne.
Odnośnie naruszenia przepisów postępowania, zarzucił Sądowi I instancji, że w ogóle nie odniósł się, ani też nie rozpatrzył sprawy pod kątem zgodności postępowania administracyjnego z prawem w aspekcie ochrony niezależności audytora. Wyjaśnił, iż już na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosił konieczność decyzyjnego udziału Ministra Finansów w procesie zwalniania ze służby. Tym samym – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – sąd, mając świadomość istnienia ważnego zagadnienia prawnego, nie podjął samodzielnej analizy pod kątem jego konstytucyjności. Zdaniem kasatora, Sąd meriti winien, w trybie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przedstawić pytanie prawne do rozstrzygnięcia.
Zatem w sytuacji, gdy zaskarżony rozkaz został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czego sąd meriti nie dostrzegł, w ocenie Skarżącego doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy p.p.s.a., tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wydając zaskarżony wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 9 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) oraz art. 32 Konstytucji RP jak też art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty zawarte w skardze nie znajdują potwierdzenia w toku konfrontacji wypowiedzi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w uzasadnieniu jego wyroku z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy, jak również spostrzeżeniami i uwagami zamieszczonymi w samej skardze kasacyjnej.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że stan faktyczny ustalony przez organ, niesporny między stronami, jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy.
W rozpatrywanej sprawie odpowiedź na sformułowane w skardze zarzuty sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy w przypadku wydania przez komisję lekarską orzeczenia o trwalej niezdolności do służby funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego, zajmującego stanowisko audytora, podstawą zwolnienia funkcjonariusza ze służby jest wyłącznie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.), czy też art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego w związku z art. 51 ust. 9 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), który stanowi, że rozwiązanie stosunku pracy audytorem wewnętrznym, zatrudnionym w jednostkach, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2-20 i ust. 2, nie może nastąpić bez zgody Ministra Finansów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w analizowanym przypadku przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.)., stanowił samodzielną podstawę zwolnienia funkcjonariusza. Art. 19 w ust. 1 stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku: 1/ orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską; 2/ nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej; 3/ wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby; 4/ skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego; 5/ utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa.
Zacytowany wyżej przepis wymienia enumeratywnie ściśle określone przypadki, które w razie ich zaistnienia powodują, że zwolnienie funkcjonariusza SKW ze służby jest obligatoryjne. Nie formułuje on żadnych dodatkowych warunków, od spełnienia których uzależnione byłoby zwolnienie funkcjonariusza ze służby, i to bez względu na to, jakie stanowisko funkcjonariusz zajmuje. Oznacza to, że nie było w tym przypadku podstaw do wprowadzania na drodze wykładni operatywnej dodatkowych uwarunkowań, w tym wypadku, jak chce skarżący, wyrażenia zgody przez Ministra Finansów na zwolnienie ze służby funkcjonariusza, który zajmuje stanowisko audytora.
Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w jednym ze swoich orzeczeń (wyrok TK z 13.01.2005 r. P15/02 – OTK Nr 1A/2005), zgodnie z przeważającym obecnie stanowiskiem doktryny, wykładni przepisu – jako konstrukcji normy prawnej z tekstu aktu normatywnego dokonuje się zawsze, nawet w przypadkach pozornie niebudzących wątpliwości interpretacyjnych, a interpretację należy zakończyć, gdy osiągnięto jej jednoznaczny rezultat. W tym przypadku, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie ocenił, że organ administracji prawidłowo zastosował odnośne normy ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW uznając, jednocześnie, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 51 ust.9 ustawy o finansach publicznych. Nie budzą one bowiem wątpliwości, co do ich rozumienia i statuują jednoznaczną podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w przypadku zaistnienia jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 19 ust. 1 ustawy o służbie SKW przesłanek, jaką jest m.in. orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby (pkt 1 art. 19 ust. 1 ustawy o SKW).
W rozpatrywanej sprawie, jak podkreślił Sąd I instancji, M. P. był związany ze Służbą Kontrwywiadu Wojskowego stosunkiem służbowym, który powstał w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się przez niego do służby, a nie na podstawie umowy o pracę, choć w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego jest możliwość wykonywania pracy na stanowisku audytora na etacie cywilnym. Skarżący jako funkcjonariusz SKW musiał spełniać wszystkie wymogi określone w art. 3 pkt 1-5 ustawy. Wobec wydania przez komisję lekarską orzeczenia o trwałej niezdolności skarżącego do służby, które stało się ostateczne, skarżący utracił jedną z wymaganych cech, a zatem Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, w myśl jednoznacznego brzmienia art. 19 ust. 1 ustawy był zobowiązany do wydania rozkazu o zwolnieniu go ze służby. Uzyskanie zgody Ministra Finansów na zwolnienie audytora, mające zapewnić niezależność badania, o której mowa w art. 51 ust. 9 ustawy o finansach publicznych może mieć swoje uzasadnienie tylko wówczas, gdy od pracodawcy zależy, czy stosunek pracy będzie kontynuowany, a taka sytuacja nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie, skoro z przepisu jednoznacznie wynika obowiązek wydania decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.
Poza zakresem rozważań pozostać musiała także możliwość zatrudnienia skarżącego na etacie cywilnym, gdyż przedmiotem oceny dokonywanej przez sąd w zaskarżonym wyroku była decyzja o zwolnieniu ze służby, a zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co oznacza, że nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, zdaniem kasatora polegający na zaniechaniu rozpatrzenia sprawy z punktu widzenia "zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego". Zdaniem kasatora, uznanie, że zwolnienie skarżącego ze służby nie wymagało zgody Ministra Finansów pozostawało w opozycji do art. 32 Konstytucji RP. Sąd zaś mając świadomość istnienia ważnego zagadnienia prawnego, nie podjął analizy pod kątem jego konstytucyjności, a w szczególności nie wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem w trybie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (DZ. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.). W tym zakresie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób dostateczny wskazał powody, dla których przepis art. 51 ust. 9 ustawy o finansach publicznych nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, sąd administracyjny może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W postanowieniu o wystąpieniu z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego skład orzekający winien przy tym uzasadnić swoje wątpliwości co do zgodności aktu niższego rzędu z przepisami aktu wyższego rzędu, a ponadto precyzyjnie wskazać, w jakim zakresie odpowiedź na pytanie prawne może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w związku z którą pytanie to jest postawione. Wystąpienie z pytaniem prawnym leży zatem wyłącznie w gestii Sądu, o ile - w ocenie składu orzekającego - zostaną spełnione wymienione przesłanki. Skoro wyłącznie wątpliwości Sądu, a nie skarżącego uzasadniają przedstawienie pytania prawnego, a Sąd I instancji uznał, że rozstrzygnięcie sprawy prawidłowo nastąpiło wyłącznie w oparciu o art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW i SWW, nie można mu skutecznie postawić zarzutu naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia w niniejszej zasady równości wobec prawa, statuowanej w art. 32 Konstytucji RP. Sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej i uzasadnienie w zakresie wskazującym na poparcie naruszenia ww. norm konstytucyjnych, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie pozwalają na skuteczne przyjęcie tezy, że w tej sprawie doszło do jej naruszenia. Ze sformułowanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej kategorii (por. m.in. uzasadnienie wyroku TK z dnia 28 maja 2002 r., sygn. akt P. 10/01, publik. OTK-A 2002/3/35), a nie jednakowego traktowania tego samego podmiotu w różnych postępowaniach i różnych sytuacjach faktycznych. Chcąc ocenić zasadność zarzutów wskazujących na naruszenie przez dany przepis zasady równości, należy najpierw zbadać, czy istnieje jakaś cecha wspólna uzasadniająca podobne traktowanie adresatów wskazanej normy, ustalić kryterium, według którego te podmioty zostały przez kwestionowany przepis różnie potraktowane, a następnie rozważyć, czy ta odmienność jest uzasadniona.
W skardze kasacyjnej zarzucono, że literalna wykładnia art. 51 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, oznaczająca, że zgoda Ministra Finansów nie jest wymagana w przypadku zwolnienia ze służby skarżącego - audytora będącego funkcjonariuszem SKW – narusza art. 32 Konstytucji. Cechą wspólną, która w ocenie kasatora winna uzasadniać równe traktowanie, jest wykonywanie zadań audytora wewnętrznego, co wymaga zagwarantowania mu znacznej niezależności. Temu niewątpliwie służyć ma m.in. konieczność uzyskania zgody Ministra Finansów na rozwiązanie stosunku pracy z audytorem wewnętrznym zatrudnionym w jednostkach, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2-20 i ust. 2 ustawy o finansach publicznych, do których należą też SKW i SWW, będące urzędami administracji rządowej (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 9.06.2006 r. o SKW oraz SWW – Dz. U. Nr 104, poz. 709). Inna jest natomiast sytuacja audytorów będących funkcjonariuszami Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego w przypadku zaistnienia, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, obligatoryjnej przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby, określonej w ustawie regulującej służbę funkcjonariuszy SKW i SWW.
Należy jednak uznać, że taka odmienność znajduje swoje uzasadnienie. Punktem wyjścia takiej analizy, jak wskazywał TK w swoich orzeczeniach jest specyfika służby, w tym wypadku w SKW. Pełnienie służby w takiej formacji jak SKW z uwagi na charakter realizowanych zadań zakłada m.in. ścisłą podległość służbową, dyspozycyjność, ograniczenie możliwości zajmowania innych stanowisk, pełnienia innych funkcji, uzyskiwania dodatkowych dochodów oraz wymaga posiadania określonych cech wskazanych w art. 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW i SWW w tym m.in. posiadania wyłącznie obywatelstwa polskiego, korzystania z pełni praw publicznych, wykazywania się nieskazitelną postawą moralną, obywatelską i patriotyczną /../ ale także posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby. W ściśle określonych przypadkach wskazanych w art. 19 ust. 1 pkt 1-5 ustawy dochodzi do utraty zdolności do bycia funkcjonariuszem Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Służby Wywiadu Wojskowego, co uzasadniało, w ocenie ustawodawcy, obligatoryjne zwolnienie funkcjonariusza ze służby, bez względu na zajmowane przez niego stanowisko.
W takim zakresie zróżnicowanie sytuacji audytorów będących funkcjonariuszami SKW i audytorów zatrudnionych w tej Służbie na podstawie umowy o pracę jest uzasadnione i w ocenie Sądu nie narusza konstytucyjnej zasady równości.
Reasumując, nie doszło zatem w sprawie do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy p.p.s.a. przez niezastosowanie w sprawie art. 51 ust. 9 ustawy o finansach publicznych.
Z przytoczonych powyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.