Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 944/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja tegoż Kolegium z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż decyzje te zostały wydane we wznowionym postępowaniu w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. P 4/05, którym uznano, że art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, zaś § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach. W związku z tym, iż przepisy, których dotyczył wyrok Trybunału stanowiły podstawę decyzji Samorządowego Kolegium z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], przyznającej R. S. dodatek mieszkaniowy w wysokości 81,41 zł miesięcznie, Kolegium uchyliło tę decyzję we wznowionym postępowaniu, przyznając dodatek w wysokości 102,51 zł miesięcznie – kontynuował wyjaśnienia Sąd. R. S. w skardze żądał uchylenia tych decyzji w zakresie opłaty za brak ciepłej wody, bowiem Kolegium jako podstawę obliczenia ryczałtu przyjęło 20 kilowatogodzin, zgodnie z § 3 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów, zaś R. S. domagał się przyjęcia do podstawy obliczeń 30 kilowatogodzin, a nadto podnosił, że art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji, gdyż sprawa wysokości ryczałtu za brak ciepłej wody powinna być uregulowana w ustawie, a nie rozporządzeniu – wyjaśniał Sąd, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, zaś wyliczenia dokonane przez organ za prawidłowe podkreślając, że kwestionowane przepisy rozporządzenia nie wykraczają poza delegację ustawową.
Reprezentowany przez adwokata z urzędu, R. S. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania i zarzucając:
- – naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 92 ust. 1 Konstytucji, co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy,
- – naruszenie przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez ustalenie, że skarżącemu przysługuje dodatek za brak ciepłej wody równoważący za 20 kWh, zamiast za 30 kWh, zażądał także wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem:
- – czy art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji,
- – czy przymus adwokacki w sądowym postępowaniu odwoławczym od orzeczeń kończących postępowanie w pierwszej instancji, jakim jest WSA jest zgodny z Konstytucją,
- – czy § 57 zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu (uchwalony przez NRA z 1998 r.) jest zgodny z Konstytucją.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej co oznacza, że może skargę tę rozpoznać tylko w ramach przytoczonych w niej podstaw. Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 P.p.s.a. i zawiera ich dwie – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli miało istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Z przepisu tego wynika zatem, iż zgodnie z nim przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej polega na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu i charakteru naruszenia. Zarzuty niniejszej skargi kasacyjnej nie całkiem wymogom tym odpowiadają.
Jeśli idzie o zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, to co prawda wskazano charakter naruszenia, jednak nie podano jakie przepisy postępowania, tj. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie naruszył. Zarzut ten może być zatem przez Naczelny Sąd Administracyjny uznany za nieusprawiedliwiony w rozumieniu art. 184 P.p.s.a.
Natomiast co do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazany został i przepis i akt, zaś jako charakter naruszenia wskazano istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak art. 174 pkt 1 P.p.s.a. nie zna takiego charakteru naruszenia prawa materialnego, gdyż stanowi on, że prawo materialne może być naruszone przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Jednak stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd nie dopuścił się naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji, co zarzucono w skardze kasacyjnej. Przepis ten stanowi, że rozporządzenia wydawane są przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia ustawowego i w celu wykonania ustawy. Rozporządzenie w sprawie dodatków mieszkaniowych wymagania te spełnia, jak to zasadnie podkreśli Wojewódzki Sąd, a skarżącemu raczej chodzi o to, iż upoważnienia do wykonania tego rozporządzenia być nie powinno, bowiem to ustawa o dodatkach powinna wszystkie kwestie co do wysokości obliczeń regulować. Tak więc i ten zarzut należy uznać za nieusprawiedliwiony.
Co się tyczy wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami przedstawionymi w skardze kasacyjnej, do Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takiej konieczności w związku z rozstrzyganiem skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.