Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1557/22 oddalił skargę [...] S.A. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr KOC/442/Go/22 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77, 7 oraz 80 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ błędnie ustalił stan faktyczny i pomimo posiadania wystarczającego materiału dowodowego ocenił, że skarżącemu kasacyjnie nie przysługiwało prawo zarządu nieruchomością, w związku z czym nie było możliwe stwierdzenie nabycia przez niego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wraz z prawem własności budynków i urządzeń znajdujących się na niej;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. oraz w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu poprzez przyjęcie, że:
- a) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie prawidłowo oceniło, że - mimo posiadanych wątpliwości co do dowodów zaoferowanych przez skarżącego kasacyjnie - może wydać decyzję in meriti;
- b) organ słusznie uznał, iż nie ma konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego pomimo posiadanych przez niego wątpliwości co do dowodów zaoferowanych przez skarżącego kasacyjnie i w tym celu wykazania za pomocą innych środków dowodowych niż tylko dokumenty, że skarżącemu kasacyjnie przysługiwało prawo zarządu Nieruchomością;
- 3. w konsekwencji powyższego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, Dz. U. z z 2021 r. poz. 815) - dalej: "u.g.n.";
podczas, gdy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym w obu instancjach materiał dowodowy pozwalał na kategoryczne przesądzenie, że skarżącemu kasacyjnie przysługiwało prawo zarządu nieruchomością na podstawie którego można by stwierdzić nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wraz z prawem własności budynków i urządzeń na niej się znajdujących; a w sytuacji, kiedy organ powziął wątpliwości, czy Skarżącemu kasacyjnie przysługiwało prawo zarządu, powinien był zastosować możliwość wynikającą z art. 75 § 1 k.p.a. w związku z § 4 ust. 3 Rozporządzenia i przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniesiono o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przewidzianej przepisami prawa. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania niniejszej sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024, poz. 935 – dalej jako: "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca kasacyjnie podnosi zarzuty wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, argumentując, że pomimo, iż zebrany materiał dowodowy pozwalał na kategoryczne przesądzenie, że przysługiwało jej prawo zarządu nieruchomością, złożony wniosek o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności budynków i urządzeń znajdujących się na gruncie załatwiono odmownie.
Składowi orzekającemu wiadomym jest zaś z urzędu, że Prokurator Generalny przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia budzące poważne wątpliwości następujące zagadnienie prawne: "Czy w postępowaniu o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne, za samoistny dowód wykazujący posiadanie w zarządzie, o którym mowa w art. 200 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. tj. z 2023 r., poz. 334 ze zm.) powinna być uznana decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, o której mowa w § 4 ust.1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. z 1998 r., Nr 23, poz. 120 ze zm.) w związku z art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.)?".
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez skład Siedmiu Sędziów NSA odpowiedzi na zagadnienie postawione w sprawie sygn. I OPS 2/23.