Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 12 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1396/25 odrzucił, jako niedopuszczaną, skargę T.F. (dalej: skarżący) na decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Dobczyce w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, z uwagi na niewskazanie przedmiotu zaskarżenia.
Skarżący wywiódł od tego postanowienia skargę kasacyjną (k.115) pismem z 14 stycznia 2026 r., która została przedstawiona Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Organ wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), z wyjątkami nie mającymi znaczenia w tej sprawie, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie – przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przedwcześnie przekazał akta sprawy ze środkiem odwoławczym skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyniku wadliwie przeprowadzonej kontroli warunków formalnych skargi kasacyjnej uznano, że skarga kasacyjna została podpisana i w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo umocowujące radcę prawnego do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tymczasem dokument znajdujący się w aktach stanowi kolorową kserokopię, co oznacza, że nie zawiera wymaganego przepisami podpisu.
Również dołączone do skargi kasacyjnej pełnomocnictwo także stanowi kolorową kserokopię. O ile dokument ten wydaje się być podpisany przez pełnomocnika, to wnikliwa analiza wskazuje, że z całą pewnością nie stanowi ono oryginału pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnej przez T.F. W zakresie podpisu skarżącego ewidentnie można stwierdzić, że stanowi mechaniczne lub cyfrowe odwzorowanie podpisu oryginalnego.
Skoro do akt nie nadesłano oryginałów – skargi kasacyjnej oraz pełnomocnictwa, a nie zostały one także potwierdzone za zgodność z oryginałem przez radcę prawną, to przedstawiona Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skarga kasacyjna zawiera braki formalne. Przed przekazaniem akt sprawy do NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie był zobowiązany wykonać obowiązek, o którym mowa w art. 177a p.p.s.a.
Wątpliwości budzi także okoliczność, która winna zostać wyjaśniona przed przedstawieniem akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, w czyim imieniu w istocie skarga kasacyjna została przez pełnomocnika wniesiona. Doszło bowiem w toku postępowania przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w Krakowie do odrzucenia skargi kasacyjnej M.F. którego dane widnieją na odwzorowaniu dokumentu pełnomocnictwa, jednak podpisane przez niego pełnomocnictwo pierwotnie nie było. Załączona do akt kopia pełnomocnictwa została podpisana ręcznie przez M.F., co nie pozwala stwierdzić, że pełnomocnictwo zostało przez niego faktycznie udzielone w dniu 13 stycznia 2026 r. i wówczas przyjęte przez pełnomocnika, a w konsekwencji, czy w ogóle w jego imieniu pełnomocnik wnosiła skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że pełnomocnik działający w sprawie również nie została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w zakresie konieczności złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Zarządzenie z 21 stycznia 2026 r. (k. 168), którym zobowiązano do wezwania radcy prawnego do złożenia wniosku lub oświadczenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej nie zostało prawidłowo wykonane. Na karcie 169 akt sprawy znajduje się wprawdzie kopia pisma, jakie winno być skierowane do radcy prawnej, jednak brak dowodu wysłania tego pisma, nie potwierdza tego faktu podpis specjalisty, skoro zwrotne potwierdzenie odbioru, które znajduje się na karcie 175 nie odnosi się do przesyłki kierowanej do radcy prawnej. Zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej zostało odebrane przez K.F., dorosłego domownika adresata. Jakkolwiek z niewiadomych względów ZPO jest uszkodzone w sposób uniemożliwiający odczytanie adresata, to podpis na druku ZPO osoby o tym samym nazwisku, jakie noszą T.F. (skarżący) oraz M.F. wskazuje, że przesyłka, której dotyczy zwrotne potwierdzenie odbioru nie była kierowana do pełnomocnika.
Koreluje to z treścią pisma M.F. (k.172), w którym zwrócił się on o wyjaśnienie, dlaczego pismo z 22 stycznia 2026 r. wysłane zostało na adres M.F., a nie do pełnomocnika. Do pisma tego załączono kopię wezwania kierowanego do pełnomocnika. Akta sprawy potwierdzają zatem, że pełnomocnik nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w zakresie złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o rezygnacji z rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W aktach sprawy brak jest zatem jakiegokolwiek dowodu na okoliczność skierowania przesyłki zawierającej takie wezwanie do pełnomocnika skarżącego. Wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie złożony przez M.F., który nie był stroną postępowania, nie może być w tym zakresie w żaden sposób wiążący.
Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny, nie dostrzegając w aktach sprawy skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej, która mogłaby zostać rozpoznana, zwrócił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie akta sprawy celem usunięcia dostrzeżonych braków, na podstawie art. 180 p.p.s.a.