Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 1262/05 oddalił skargę J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] – wydaną z powołaniem się na przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) – którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Społecznej w [...] z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu pomocy społecznej w postaci celowego zasiłku pieniężnego w wysokości 105, 87 zł, na pokrycie zaległości za wodę.
Sąd – podzielając pogląd organu II instancji – wskazał, że zasiłek celowy jest świadczeniem nieobowiązkowym, którego przyznanie zależy nie tylko od sytuacji materialnej wnioskodawcy, ale również od możliwości finansowych ujętych w planie finansowym Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.
J. C. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając mu "(...)naruszenie prawa materialnego, tj. w szczególności uniemożliwienie ochrony zagwarantowanej w art. 67 Konstytucji RP, jak też naruszenie art. 2a, ust. 1, pkt 2 oraz art. 32 i art. 43 ust. 3, dotyczącego wywiadu z ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.), oraz § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 18 września 2001 r. (Dz.U. z 2001 r. Nr 114, poz. 1220) w sprawie wywiadu środowiskowego (rodzinnego) również art. 68 § 2 k.p.a. dotyczącego tego wywiadu." Skarżący wskazał, iż zarzuca błędną interpretację i zastosowanie.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono przede wszystkim, że w aktach I i II instancji brakuje szeregu dokumentów mających istotne znaczenie w sprawie oraz zakwestionowano tryb przeprowadzania przez organy administracyjne wywiadu środowiskowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że – zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że badając zaskarżony wyrok bierze pod uwagę, poza nieważnością postępowania, wyłącznie wskazane przez stronę zarzuty obejmujące naruszenie przepisów prawa, jakich w jej ocenie dopuścił się sąd I instancji.
Tymczasem w niniejszej sprawie – jako podstawy kasacyjne – podniesione zostały przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuty dotyczące przede wszystkim naruszenia przepisów aktów, które w ogóle nie znajdowały zastosowania w toku postępowania ani przed organami administracyjnymi, ani przed sądem administracyjnym.
Reprezentujący bowiem J. C. radca prawny powołał się na naruszenie art. 2a ust. 1, pkt 2 oraz art. 32 i art. 43 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 września 2001 r. w sprawie wywiadu środowiskowego (rodzinnego) oraz rodzajów dokumentów wymaganych do przyznania renty socjalnej (Dz.U. Nr 114, poz. 1220).
Podczas, gdy nawet wydana w sprawie decyzja organu I instancji, oparta została już na przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), która uchylając powołany przez skarżącego akt weszła w życie (poza wybranymi przepisami) 15 maja 2004 r. Tym samym, nie było możliwe naruszenie przez sąd wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy, która wówczas nie obowiązywała, czy też przepisów rozporządzenia, które również utraciło moc.
Uzasadnienia nie znajduje także zarzut naruszenia art. 67 Konstytucji dotyczący gwarancji zabezpieczenia społecznego, którego sąd nie stosował bezpośrednio z uwagi na regulację zasad przyznawania zasiłków celowych zawartą w powołanej ustawie z dnia 12 marca 2004 r., a tym bardziej uwzględniony nie może zostać zarzut naruszenia przez sąd art. 68 § 2 k.p.a., który to przepis odnosi się wyłącznie do postępowania przed organami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.