Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 480/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi ["A"] na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej – 1. zobowiązał Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do rozpatrzenia wniosku ["A"] z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania;
- 2. stwierdził, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. zasądził od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz ["A"] kwotę 357 zł., tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd I instancji ustalił następujący stan sprawy:
["A"], w dniu [...] listopada 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanego dalej: "Prezesem UKE", w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, żądając zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku.
W dniu [...] października 2012 r. wpłynął do Prezesa UKE wniosek ["A"] z [...] października 2012 r., w którym na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej: "u.d.i.p.", domagała się udostępnienia wszystkich dokumentów, w tym notatek i protokołów dotyczących spotkań Komitetu Sterującego Porozumieniem zawartym pomiędzy Prezesem UKE, a ["B"] S.A. w dniu [...] października 2009 r., które odbyły się od dnia [...] października 2009 r. do dnia złożenia wniosku.
Prezes UKE, pismem z dnia [...] listopada 2012 r., doręczonym ["A"] w dniu [...] listopada 2012 r., udostępnił niekompletne protokoły dotyczących spotkań Komitetu Sterującego Porozumieniem. Organ nie wydał także stosownej decyzji odmownej, przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej mimo, iż przesyłając niekompletną informację, jako przyczynę wyłączenia jawności informacji podał art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wskazując, iż wyłączenia jawności dokonano ze względu na prywatność osób fizycznych oraz tajemnice przedsiębiorstwa. Takie działanie organu uzasadniało, w ocenie strony skarżącej, wniesienie skargi na bezczynność.
Do dnia rozprawy Prezes UKE nie wydał stosownej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W ocenie strony skarżącej, organ działał w tej materii na zwłokę, gdyż dopiero w dniu [...] lutego 2013 r. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie.
Prezes UKE w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Organ nie kwestionował powyższego stanu faktycznego sprawy. Wskazał natomiast, iż zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji podlega ograniczeniu. W niniejszej sprawie jest ono ograniczone z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, określoną w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 ze zm.). Podał, że ["B"] S.A. w piśmie z [...] września 2012 r., zastrzegła, że treść wszystkich protokołów Komitetu Sterującego i załączników do nich, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa.
Prezes UKE wywodził też, że do decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r, poz. 267), zwanej dalej: "k.p.a." i na dzień wniesienia skargi dwumiesięczny termin wskazany w art. 7 k.p.a. jeszcze nie upłynął.
W motywach wyroku uwzględniającego skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poczynił następujące rozważania:
Treść przepisów art. 61 Konstytucji R.P.oraz art. 1 ust. 1, art. 4 i art. 6 u.d.i.p., wskazuje, że przedmiot niniejszej sprawy mieści się w pojęciu informacji publicznej oraz w zakresie działania organu, jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznych dotyczących swojego zakresu działania.
Porozumienie z dnia [...] października 2009 r. zawarte pomiędzy PUKE a ["B"] S.A. jest jawne i dostępne na stronach internetowych Prezesa UKE (co wynika także z § 18 pkt 6 Porozumienia). Porozumienie zakłada cykliczne spotkania Komitetu Sterującego Porozumieniem.
Przedmiotem żądanej przez ["A"] informacji publicznej są dokumenty z tych spotkań.
Strona skarżąca wnosiła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia w całości jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Na rozprawie podnosiła, iż przekazane jej pismem z dnia [...] listopada 2012 r. dokumenty nie stanowią informacji publicznej z uwagi na niekompletność. Prezes UKE argumentował, iż był zobowiązany do takiego okrojenia informacji z uwagi na tajemnicę ["B"] S.A.
Przesłane skarżącej dokumenty stanowiące protokoły kolejnych spotkań Komitetu Sterującego Porozumieniem zawierają jedynie daty spotkań, listę osób obecnych i spis poruszonych zagadnień. W pozostałym zakresie, co do istoty informacji publicznej, stanowią niezadrukowane karty. W takiej formie spreparowana odpowiedź organu nie spełnia cech czynności udostępnienia informacji publicznej. Jest to czynność pozorna. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z uwagi na drastyczne okrojenie treści tych dokumentów nie można uznać czynności przekazania takich dokumentów za wykonanie przez PUKE obowiązku informacyjnego wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwłaszcza, iż w bliskim czasie po udostępnieniu tak okrojonych dokumentów, organ nie wydał decyzji przewidzianej w treści art. 16 u.d.i.p. Powoływanie się przez organ w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. na okoliczności uzasadniające takie swoiste ocenzurowanie protokołów nie jest prawidłowym wykonaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem jedyną formą uzewnętrznienia takich przyczyn odmowy udostępnienia informacji publicznej jest stosowne uzasadnienie decyzji podjętej w trybie art. 16 omawianej ustawy.
Z tych względów nie sposób jest w niniejszej sprawie uznać pisma organu z dnia [...] listopada 2012 r. wraz załącznikami, za udzielenie przez PUKE informacji publicznej nawet w sposób częściowy.
Omawiana ustawa kładąc nacisk na szybkość postępowania, przewiduje własne terminy (art. 13), krótsze od terminów przewidzianych w k.p.a. Dlatego w przypadku potrzeby wydania przez organ decyzji przewidzianej w art. 16 u.d.i.p. nie można zasadnie twierdzić, iż po wyczerpaniu terminów przewidzianych w art. 13 u.d.i.p., rozpoczynają swój bieg terminy do wydania decyzji w rozumieniu przepisów k.p.a.
Sąd I instancji uznał mając na uwadze opieszałe działanie organu w rozpatrywaniu niniejszej sprawy, w tym dokonywanie czynności o charakterze pozornym, uznał, iż bezczynność organu wykazuje cechy rażącego naruszenia prawa – zwłaszcza w zakresie terminów do załatwienia sprawy. Na taką ocenę działania organu wpływa także i to, że Prezes UKE jest centralnym organem administracji państwowej, a organy na tak wysokich szczeblach powinny w sposób szczególnie sumienny podchodzić do wykonywania ustawowych obowiązków w tym także wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i dawać właściwy przykład swoim działaniem organom lokalnym czy samorządowym.
Prezes UKE w skardze kasacyjnej, wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od ["A"] zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów:
- - prawa materialnego, a mianowicie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, prowadzące do błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie mają zastosowania przepisy k.p.a., o terminach wydania decyzji.
- - postępowania, a mianowicie art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwaną dalej: "p.p.s.a.", które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że Prezes UKE dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
- - przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez stwierdzenie, że bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor odnośnie zarzucanego naruszenia prawa materialnego, wywodził, że z przepisu art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., wynika, że do wydania decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej mają zastosowanie przepisy k.p.a., co w sposób oczywisty prowadzi do wniosku, iż wbrew stanowisku WSA do wydania takiej decyzji stosuje się również przepisy regulujące termin w jakim decyzja winna być wydana. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, ze gdyby celem ustawodawcy było aby do wydania takiej decyzji przepisy o terminie załatwienia sprawy zawarte w k.p.a., nie były stosowane to wyraźnie by to wskazał, tak jak to uczynił w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., gdzie ustawodawca jasno określił, iż udostępnienie informacji publicznej następuje "bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku". Jak dalej wywodził organ, analogiczna sytuacja ma miejsce w art. 21 u.d.i.p., zgodnie, z którym przekazanie akt administracyjnych i skargi w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej następuje w ciągu 15 dni a nie 30, jak to nakazuje p.p.s.a. W art. 16 ust. 2 u.d.i.p., natomiast ustawodawca wyraźnie wskazał, iż do wydania decyzji w sprawie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a. i nie przewidział żadnych wyjątków w tym zakresie.
Odnośnie sformułowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 149 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wnoszący skargę kasacyjną organ podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem NSA, bezczynność organu w warunkach określonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt. I FSK 372/12; - wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 736/12).
W ocenie autora skargi kasacyjnej, organ nie pozostawał w bezczynności gdyż żądane przez ["A"] informacje, które nie stanowiły informacji publicznej zostały jej przekazane w ciągu 12 dni od otrzymania wniosku.
Ponadto wywodził, że z przepisu art. 16 u.d.i.p., wynika, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, terminy załatwienia sprawy będą regulowane przepisami k.p.a.
Nawiązując do zarzutu obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., poprzez stwierdzenie, że bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wnoszący skargę kasacyjną organ podniósł, że przeciwko zasadności uznania, że organ rażąco naruszył prawo przemawiają takie fakty, jak udzielenie informacji, które stanowiły informacje publiczne w ciągu 12 dni od otrzymania wniosku, a także związanie organu w przedmiocie wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, terminami określonymi w k.p.a., a nie w u.d.i.p., co świadczy o tym, że działania organu nie były opieszałe, ani też rażąco nie naruszały prawa.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie działania te nie były również pozorne. Przytoczył on przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wskazując na ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie kasatora, organ miał podstawy zastosowania tego przepisu, albowiem w sytuacji gdy ["B'] w piśmie z [...] września 2012 r., zastrzegła, że treść wszystkich protokołów Komitetu Sterującego, i załączników do nich stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, organ zdecydował się udostępnić ["A"] tylko tą część żądanych informacji, które nie mogą stanowić tajemnicy przedsiębiorstwa, co było konieczne, jeżeli wziąc pod uwagę fakt, iż przepisy u.d.i.p. nie przewidują możliwości weryfikacji zasadności zastrzeżeń przedsiębiorców w zakresie tajemnicy przedsiębiorstwa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną ["A"] wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, a więc granicami, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśliła w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie środek zaskarżenia został oparty na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, przy czym skarżący kasacyjnie w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie prawa materialnego. Początkowym rozważaniom należy poddać jednak zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy rozpatrzy się zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 149 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że Prezes UKE dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Nie można Sądowi I instancji skutecznie zarzucić naruszenia wskazanej normy. Sąd ten zasadnie uznając, że w sprawie doszło do bezczynności, miał na względzie dwie istotne okoliczności, a mianowicie, że przekazanie pismem z [...] listopada 2012 r. wnioskodawczyni dokumentów stanowiących protokoły z niezadrukowanymi kartami spotkań Komitetu Sterującego Porozumieniem, nie spełnia cech czynności udostępnienia informacji publicznej, nawet w sposób częściowy, a ponadto organ nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 16 u.d.i.p. Sąd stosownie do powyższych ustaleń, na podstawie art. 149 § 1 u.d.i.p., zarówno zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku ["A"], jak też rozstrzygnął w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe rozstrzygnięcie było zgodne z powyższym przepisem.
Skarżący kasacyjnie, nawiązując natomiast do matetrialnoprawnego aspektu naruszenia wskazanego przepisu, niezasadnie podnosił, że przekazanie pismem z [...] listopada 2012 r., wnioskodawczyni dokumentów stanowiących ww. niezadrukowane protokoły stanowiło udzielenie częściowej informacji publicznej.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że skoro istotą złożonego wniosku było uzyskanie wiedzy co do merytorycznej treści wskazanych protokołów, to przekazanie informacji pozbawionej tej treści nie stanowiło nawet częściowego uwzględnienia złożonego przez ["A"] wniosku. Ważniejsza jednak dla przesądzenia zagadnienia, czy w sprawie doszło do bezczynności jest okoliczność, że organ do chwili wyrokowania, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p. z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 u.d.i.p. Brak udzielenia informacji publiczej lub częściowe jej udzielenie nie załatwia wniosku. Należyte rozpoznanie złożonego wniosku o informację publiczną w przypadku braku uzyskania przez wnioskodawcę całkowitej informacji o jaką wnosił, wymaga wydania decyzji o całkowitej bądź częściowej odmowie udzielenia informacji publicznej i to w terminie przewidzianym w przepisie art. 13 u.d.i.p.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt: l OSK 642/13; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r.., sygn. akt: l OSK 1991/12; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt: l OSK 601/05, LEX nr 236545; wyrok NSA z dnia 11 wrzesnia 2012 r., sygn. akt: l OSK 903/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt: I OSK 2965/12; - wyrok NSA z 08.06.2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; - wyrok NSA z 08.06.2011 r., sygn. akt I OSK 285/11).
Nie mógł odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., poprzez stwierdzenie, że bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zarzut ten odnosi się do naruszenia przepisu, którego Sąd I instancji nie stosował. Powyższy przepis ani nie mógł być podstawą orzekania w sprawie, której przedmiotem była bezczynność organu, ani też nie został przez Sąd zastosowany. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika wprost, że podstawę prawną wyrokowania Sądu stanowił przepis art. 149 u.d.i.p.
Z tych też względów brak jest podstaw do rozpoznania powyższego zarzutu.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, prowadzące do błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie mają zastosowania przepisy k.p.a., o terminach wydania decyzji.
Należy calkowicie zaaprobować stanowisko Sądu I instancji, które kwestionuje kasator. W przepisie art. 13 u.d.i.p., przyjęto, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Użyty przez ustawodawcę termin "udostępnienie informacji publicznej", należy rozumieć jako rozpoznanie wniosku o jej udzielenie.
Nie można bowiem uznać, że żądanie zawarte we wniosku można rozdzielić w ten sposób, że ta jego część, którą organ uwzględni, stanowi informację publiczną, objętą zasadą udostępnienia informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, a ta jej część, która w ocenie organu nie podlega udzieleniu i objęta jest decyzją z art. 16 u.d.i.p., wychodzi niejako spod reżimu ww. zasady. Częściowe udostępnienie informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie oznacza, że nieudostępniona część żądanej informacji przestaje być objęta regulacją tego przepisu. Stanowi ona nadal integralną część wniosku, na którego załatwienie, pozytywne bądź negatywne, zgodnie z zasadą udostępnienia informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, oczekuje wnioskodawca. Ma on prawo do uzyskania decyzji odmownej w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., albowiem nie można, a priori założyć braku przypadków niezasadnej odmowy udzielenia informacji publicznej.
Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p., łącznie z przepisem art. 16 ust. 2 pkt 1 tej ustawy (skracającym termin rozpoznania odwołania), daje gwarancję zachowania zasady udostępnienia informacji publicznej bez zbędnej zwłoki. Dlatego też wyniki zastosowania wykładni literalnej przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p., bez odniesienia się do wykładni systemowej i celowościowej, mogłyby doprowadzić do zupełnie niedopuszczalnej sytuacji, kiedy organ w dowolnym momencie, nie podlegającym jakiejkolwiek regulacji prawnej, a tym samym kontroli, wszczynałby postępowanie o odmowie udzielenia informacji publicznej i od tego momentu liczyłby bieg terminu do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W przypadku wadliwej odmowy udzielenia informacji publicznej, jej udzielenie wskutek złożenia środków odwoławczych, mogłoby nastąpić w terminie tak odległym, że stanowiłoby to zaprzeczenie obowiązywania omawianej zasady.
Odnosząc sie do argumentacji kasatora, należy stwierdzić, że skoro w przepisie art. 13 u.d.i.p. określono terminy załatwienia sprawy, to zabiegiem niecelowym byłoby ponowne wprowadzanie ich (powtarzanie) w jej art.
16. Z uwagi jednak na fakt, że decyzja objęta treścią art. 16 u.d.i.p. jest zaskarżalna, ustawodawca uregulował w tym artykule, dodatkowo, kwestie, które związane są z wniesieniem środków odwoławczych (których nie mógł rzecz jasna zawrzeć w przepisie art. 13 omawianej ustawy z uwagi na to, że udzielenie informacji nie następuje w formie decyzji), a więc określił termin rozpatrzenia odwołania, skracając go do 14 dni w stosunku do przepisów k.p.a.
Nie można też zgodzić się z opinią kasatora, że ustawodawca w przepisie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. nie przewidział żadnych wyjątków w stosowaniu przepisów k.p.a. Wyjątki takie zawierają oba punkty ustępu 2 art. 16, łącznie z terminem rozpoznania odwołania (14 dni). Oznacza to wyraźne skrócenie czasu oczekiwania na podjęcie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy (zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania).
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt: l OSK 642/13; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r.., sygn. akt: l OSK 1991/12; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt: l OSK 601/05, LEX nr 236545; wyrok NSA z dnia 11 wrzesnia 2012 r., sygn. akt: l OSK 903/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt: I OSK 2965/12; - wyrok NSA z 08.06.2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; - wyrok NSA z 08.06.2011 r., sygn. akt I OSK 285/11).
Należy więc zaaprobować stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji, że skoro istotą ustawy o dostępie do informacji publicznej jest szybkość działania w procesie udostępniania informacji publicznej, o czym stanowi jej art. 13, to w tym też zakresie należy interpretować jej przepisy, określające terminy udostępnienia informacji publicznej. Zatem skoro wykonanie obowiązku informacyjnego, polega na udostępnieniu żądanej informacji wprost, albo na wydaniu przez organ (posiadacza informacji) decyzji o odmowie jej udostępnienia, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., znaczy to, iż obie te czynności (pojmowane zamiennie) powinny być wykonane w terminach przewidzianych w tej ustawie.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek ["B"] S.A. o dopuszczenie jej na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. do udziału w postępowaniu. Wskazany przepis uzależnia możliwość udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, jak w przypadku ww. wnioskodawczyni, jedynie w sytuacji, kiedy wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego, co w sprawie jednak nie zachodzi. Rozstrzygnięcie w przedmiocie bezczynności nie odnosi się do merytorycznej oceny zasadności udzielenia bądź odmowy udzielenia informacji publicznej, a w tym zasadności ujawnienia, czy też nieujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa. Rola sądu w sprawie ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy rozpoznanie wniosku nastąpiło w terminach wskazanych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji rozstrzygnięcie to nie wpływa na jakiekolwiek prawa składającej wniosek i dlatego też podlegał on oddaleniu.
W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.