Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14.07.2005 r. sygn. akt 4/II SA/Po 1027/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi T. K., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej w [...] z dnia [...] nr 48/03, którymi odmówiono T. K. przyznania zasiłku okresowego. Organy podały, że choć T. K. - rozwiedziona, z zawodu nauczycielka, od stycznia 2000 r. pozostająca bez pracy i bez dochodu (bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie otrzymująca żadnej odpowiedniej oferty pracy), do grudnia 2002 r., pobierająca zasiłek okresowy w wysokości 50 zł - kwalifikuje się do przyznania pomocy społecznej, to jednak pomoc ta nie może być przyznania z powodu braku możliwości finansowych organu pomocy społecznej, którą na zadania zlecone otrzymał w wysokości 741.000 zł, a zobowiązania z tego tytułu wynoszą 747.591 zł. Uchylając decyzję Sąd podkreślił, że odmowa przyznania pomocy społecznej wymaga przedstawienia w uzasadnieniu decyzji kryteriów pierwszeństwa w korzystaniu z zasiłków uznaniowych, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a., a tego decyzje nie zawierają, gdyż nie jest wystarczające zestawienie ogólne potrzeb i przyznanej kwoty, ale wyjaśnienie jakiego podziału dokonano w ramach otrzymanych środków, czy podział był sprawiedliwy, a ci którzy pomoc otrzymali byli w gorszej sytuacji od skarżącej.
Nadto Sąd stwierdził, że jeżeli przyznane środki nie wystarczają na pokrycie potrzeb, a organ nie podejmuje starań o ich uzyskanie, to takie zaniechanie i odmowa przyznania pomocy osobie nie posiadającej żadnych dochodów narusza art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], reprezentowane przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania i zarzucając dokonanie błędnej kontroli sądowej – wykładni prawa, poprzez rażące naruszenie:
- - postanowień art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej poprzez bezpodstawne uznanie w zaskarżonym wyroku, że skarżące Kolegium nie dokonało ustaleń i prawidłowej oceny w zakresie tego, czy w ramach posiadanych środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań zleconych gminie, można było przyznać skarżącej żądaną pomoc w formie zasiłku okresowego w sytuacji kiedy ustaleń takich dokonano, ponadto były one przedmiotem rozważań organu odwoławczego.
- - postanowień art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. pomocy społecznej – poprzez bezpodstawne uznanie, że przyznanie pomocy społecznej T. K. należało do zadań własnych gminy, o charakterze obligatoryjnym i świadczenie powinno zostać przyznane w sytuacji, kiedy organ nie posiadał żadnych przekazanych na ten cel środków finansowych, a w szczególności, iż organ powinien podejmować wszelkie możliwe działania, aby środki te pozyskać, w sytuacji kiedy uzyskanie tych środków w wysokości wyższej niż przyznane jest poza możliwościami organu I-ej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zasada ta powoduje, że Naczelny Sąd rozpoznaje sprawę tylko w ramach przedstawionych zarzutów, nie mogąc wyjść poza nie, uzupełniać ich, ani poprawiać, o ile nie zachodzi nieważność postępowania.
Skutkiem wadliwie postawionych gdyż nieodpowiadających wymogom art. 174 ppsa lub nietrafnych podstaw skargi kasacyjnej może być pozostawienie w obrocie prawnym nieodpowiadającego prawu orzeczenia wojewódzkiego sądu, bowiem tak przytoczone jako nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 ppsa, pociągają za sobą oddalenie skargi kasacyjnej. Niniejsza skarga zawiera nieusprawiedliwione podstawy.
Sformułowanie "błędna kontrola wykładni prawa poprzez rażące naruszenie..." wskazuje, że chodzi o pierwszą z podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 ppsa, tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Zarzut ten można postawić wówczas, jeżeli wojewódzki sąd konkretny przepis prawa materialnego stosował, odnosząc się do niego, natomiast jeżeli przepisu jakiegoś nie stosował, zarzut błędnej jego wykładni jest chybiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż na skutek nieprawidłowości postępowania, organy naruszyły art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, zatem o ile można by postawić zarzut naruszenia prawa materialnego, to właśnie tych przepisów. W skardze kasacyjnej natomiast zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi błędną wykładnię art. 2 ust. 4 i art. 10 ust. 4 tej ustawy, a do tych przepisów Wojewódzki Sąd w ogóle się nie odniósł. Nadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd zarzucił błędy postępowania, które w rezultacie doprowadziły do naruszenia prawa materialnego i aby skarga kasacyjna mogła być skuteczna, to taki zarzut należało w niej postawić.
Z powyższych względów, skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.