Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. I SA/Wa 718/04 oddalił skargę Z. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] Nr [...], którą – na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) – odmówiono skarżącemu odszkodowania za działkę nr 282, o powierzchni 320 m2.
Działka ta stanowi część dawnej nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], przed wojną zabudowanej domem jednorodzinnym, która w pozostałej części, o powierzchni 651 m2, mieszczącej dom jednorodzinny, została oddana skarżącemu w użytkowanie wieczyste – na mocy uchwały Nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m. st. Warszawy w wieczyste użytkowanie (MP Nr 6, poz.
- 18) – przy jednoczesnej odmowie użytkowania właśnie co do 320 m2.
Sąd podzielił stanowisko obydwu organów, że – w świetle art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami – odszkodowanie przysługuje, albo za dom jednorodzinny – jeżeli przeszedł na własność państwa, jednak skarżący nie został pozbawiony własności domu – albo za działkę przeznaczoną pod budownictwo jednorodzinne, podczas gdy działka o powierzchni 320 m2 była tylko częścią składową już zabudowanej domem jednorodzinnym nieruchomości.
Wnoszą skargę kasacyjną Z. G. zarzucił:
- 1. " Obrazę przepisów prawa procesowego, art. 104 § 2 kpa poprzez nierozpoznanie sprawy, co do istoty stosunku prawnego, będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy,
- 2. obrazę przepisów prawa materialnego, art. 7 dekretu z dnia 27 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy poprzez uznanie, że przepis ten daje podstawę odwoławczą, jedynie w razie wydania decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego, a nie decyzji o odmowie przyznania odszkodowania, a także poprzez uznanie, że uchwała nr 4/13 Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy daje podstawę do pozbawienia własności ponad obszar normatywny,
- 3. obrazę przepisów Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 22 lipca 1952 r. oraz Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r. przez nieuwzględnienie postanowień naczelnych (zasadniczych) aktów prawnych części przyznających ochronę prawa własności,
- 4. błędną ocenę stanu faktycznego sprawy poprzez nie dostrzeżenie, że pozbawienie części własności przedmiotowej nieruchomości oraz w częściach właścicieli (spadkobierców) sąsiednich nieruchomości, było wynikiem realizacji uprawnień stron. "
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że uchwałą Nr 4/13 Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy (której daty, ani miejsca publikacji, nie podano) wprowadzono obszary normatywne (jak należy rozumieć normatywy urbanistyczne dotyczące zabudowy), nie przewidziane w przepisach prawa i z tego powodu oddano skarżącemu w użytkowanie wieczyste tylko działkę o powierzchni 651 m2, pozbawiając pozostałej części o powierzchni 320 m2,co rodzi obowiązek naprawienia szkody na zasadach ogólnych, gdyż poszukiwanie podstaw prawnych odszkodowania w przepisach dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, czy też ustawy gospodarce nieruchomościami jest chybione "bowiem prawo do odszkodowania należne skarżącemu wynika z przepisów prawa cywilnego przewidującego obowiązek odszkodowania w razie wyrządzenia szkody drugiej osobie".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jest niezrozumiała, nie tylko z powodu niejasno sformułowanych zarzutów – w większości pozbawionych nawet oznaczenia normy prawnej i w całości oderwanych od podstawy zaskarżonej decyzji – lecz przede wszystkim z powodu zawartej w uzasadnieniu konkluzji.
Przyjmując bowiem, iż źródłem roszczenia odszkodowawczego są bliżej nieokreślone przepisy prawa cywilnego, sprawa ma cywilnoprawny charakter i podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny w postępowaniu cywilnym, podczas gdy skarżący sam wystąpił na drogę postępowania administracyjnego i nie dostrzega sprzeczności w swoim stanowisku.
Natomiast, jeżeli sprawa została już rozpatrzona na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skarżący powinien zarzucić niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, czego nie uczynił, w zamian zarzucając naruszenie innych aktów, chociaż nie znajdowały zastosowania w sprawie.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.